ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാന്റെ ഭക്തനായ രാജാവ്, മനസ്സിൽ അക്ഷയമായ ജ്ഞാനത്തോടുകൂടി ശാന്തമായി ഇരുന്നിരുന്ന മഹാമുനിയെ സമീപിച്ചു. തലവാഴ്ത്തി കയ്യൊപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ച്, വിനയപൂർവ്വം മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ ചോദിച്ചു: “ഭഗവൻ ബ്രാഹ്മണാ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ ക്ഷത്രിയന്മാർക്ക്, നിങ്ങളുടെ ദയയാൽ, സേവനയോഗ്യരാകുവാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു. നിങ്ങൾ അതിഥിയായി എത്തിയതുകൊണ്ട് ഈ ദേശം പാവനമായിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളെ ഓർത്താൽ പോലും മനുഷ്യരുടെ വീടുകൾ ക്ഷണത്തിൽ ശുദ്ധമാകും. അതിനാൽ, നിങ്ങളെ കണ്ട്, സ്പർശിച്ച്, പാദം കഴുകി, ആസനം സമർപ്പിച്ച് ആദരിക്കുന്നതിന്റെ മഹത്വം എത്രയാണെന്നോർക്കുവാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട്, മഹായോഗീ, ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ പാപങ്ങൾ പോലും ഉടനടി നശിക്കുന്നു; വിഷ്ണു ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണൻ, പാണ്ഡുപുത്രന്മാർക്ക് പ്രിയനായ ഭഗവാൻ, തന്റെ കുടുംബത്തോടുള്ള സ്‌നേഹത്തിൽ തന്റെ പിതൃസഹോദരിയുടെ ബന്ധുക്കളെ സ്വീകരിച്ചുവല്ലോ, അവൻ എന്നിൽ പ്രസന്നനാകട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ, മരണത്തിൻ അരികിൽ നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങൾ പോലെയുള്ള സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക്, പ്രകൃതിയിൽ ലീനനായ, സിദ്ധനായ, കാട്ടിൽ വസിക്കുന്ന നിങ്ങളെ നേരിൽ കാണാൻ എങ്ങനെ സാധിച്ചുവെന്നു ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, യോഗികളിലെ പരമഗുരുവേ, മരണസമീപം വന്നപ്പോൾ മനുഷ്യൻ എല്ലാതരത്തിലും ചെയ്യേണ്ട പരമോന്നതമായ ധർമ്മം എന്താണ് എന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു. കേൾക്കേണ്ടത്, പാരായണം ചെയ്യേണ്ടത്, ചെയ്യേണ്ടത്, ഓർക്കേണ്ടത്, പൂജിക്കേണ്ടത്—ഇവയൊക്കെയോ, അതിന് വിപരീതമായതൊന്നുമുണ്ടോ എന്നോ, ദയവായി എന്നോട് പറഞ്ഞു തരണമേ. പ്രഭോ, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം ഗൃഹസ്ഥരുടെ വീടുകളിൽ, പശുക്കളെ കറക്കുന്ന സമയത്തും പോലും, അനുഭവപ്പെടുന്നില്ലല്ലോ.” ഇങ്ങനെ രാജാവ് വിനീതമായി ചോദിച്ചപ്പോൾ, ബാദരായണിയുടെ പുത്രനായ ജ്ഞാനി ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ശ്രീയുടെ സ്വഭാവം സ്വാതന്ത്ര്യവും അതുപോലുള്ളവയും ആണ്; സുഖം എന്നത് ദുഖത്തിന്റെയും സുഖത്തിന്റെയും അവസാനമാണ്. സുഖലാലസയാൽ ദു:ഖം ഉണ്ടാകുന്നു. ജ്ഞാനികൾ ബന്ധവും മോക്ഷവും അറിയുന്നു. മൂഢന്മാർ ശരീരാദികളിൽ അഹംബോധം പുലർത്തുന്നു; എന്റെ പഥം വേദം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. മനസ്സിന്റെ വ്യാമോഹം തെറ്റായ മാർഗ്ഗം ആണ്; സ്വർഗ്ഗം സത്ത്വഗുണം ഉണരുന്നതാണ്. നരകം അന്ധകാരവും അഹങ്കാരവുമാണ്; സ്നേഹിതനും ഗുരുവും ആത്മാവും ഒന്നാണ്. ഗൃഹം ശരീരമാണ്; ഗുണങ്ങളിൽ സമ്പന്നതയുള്ളതാണ് മനുഷ്യൻ; യഥാർത്ഥ സമ്പന്നൻ അങ്ങനെയാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. സന്തോഷം ഇല്ലാത്തവൻ ദരിദ്രൻ; ഇന്ദ്രിയജയം ഇല്ലാത്തവൻ ദയനീയൻ. ഗുണങ്ങളിൽ അസക്തനായവൻ സ്വാമിയാണ്; ഗുണങ്ങളിൽ ആസക്തി ഉള്ളവൻ അതിന് വിപരീതം. ഉദ്ധവാ, നിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ എല്ലാം ഉത്തമമായി ഉത്തരം നൽകി കഴിഞ്ഞു. ധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കാൻ ആവശ്യമില്ല. ഗുണങ്ങളിൽ ദോഷം കാണുന്നത് തന്നെ ദോഷമാണ്; എന്നാൽ ഗുണം എന്നത് ഇരുവരിൽ നിന്നും മുക്തമായതാണ്.” ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: ഗോപുരങ്ങൾക്കു സമീപം, ഗോപന്മാർ സ്ത്രീകൾക്ക് കൃഷ്ണനും രാമനും ചെയ്ത അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ—കാടുതീ അണച്ചതും പ്രലമ്പാസുരനെ വധിച്ചതും—കഥിച്ചു. ഇത് കേട്ടു മുതിർന്ന ഗോപന്മാരും സ്ത്രീകളും അത്ഭുതപ്പെട്ടു; വ്രജത്തിൽ എത്തിയ കൃഷ്ണനും രാമനും ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരാണെന്ന് അവർ കരുതാൻ തുടങ്ങി. ഇതിന്റെ പിന്നാലെ മഴക്കാലം ആരംഭിച്ചു. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും ഉണർന്നു; ആകാശവും ഭൂമിയും ഇടിമുഴക്കത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു. കനലും ഇരുണ്ട മേഘങ്ങളാൽ ആകാശം മിന്നലും ഇടിമുഴക്കവുംകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടു; ഗുണങ്ങളുള്ള ബ്രഹ്മംപോലെ അപ്രകാശം. സമയമായപ്പോൾ, മേഘങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്നു എട്ട് മാസം പിരിച്ചെടുത്ത വെള്ളം തങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ ഒഴുക്കി വിട്ടു. ശക്തമായ കാറ്റിൽ ആടിപ്പിടിച്ച വലിയ മേഘങ്ങൾ മിന്നലിനോടൊപ്പം ജീവദായകമായ മഴ പെയ്യിച്ചു—കാരുണ്യത്തെപ്പോലെ. ചൂടിലും കരിഞ്ഞ ഭൂമി ആ മഴയിൽ മുഴുകി; ഉപവാസത്തിൽ ക്ഷയിച്ച ശരീരം ഇഷ്ടഫലം ലഭിച്ചപ്പോൾ പുതുമയുള്ളതുപോലെ. രാത്രിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, ഇരുണ്ട കാട്ടിൽ വെളിച്ചം പകരുന്നത് നക്ഷത്രങ്ങളല്ല, പുഴുവുകൾ മാത്രം; കലിയുഗത്തിൽ പാപം മൂലം വേദങ്ങൾ മതഭ്രഷ്ടന്മാരിൽ പ്രകാശിക്കാത്തതുപോലെ. മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കം കേട്ടപ്പോൾ, ദീർഘകാലം മൗനത്തിലിരുന്ന തവളകൾ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ വ്രതാനുഷ്ഠാന ശേഷം മന്ത്രങ്ങൾ പാരായണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ. വരണ്ടുപോയ ചെറുനദികൾ വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി; സ്വതന്ത്രനായ മനുഷ്യന്റെ സമ്പത്തും ദേഹബലവും പുനരുദ്ഭവിക്കുന്നതുപോലെ. ഭൂമി പച്ചപുല്ലും ചുവന്ന ഇന്ദ്രഗോപ പുഴുവുകളും കൊണ്ടു സുന്ദരിയായി, കൂണുകളുടെ തണലിൽ സമൃദ്ധിയായി; പുരുഷന്മാർക്ക് ഭാഗ്യമായതുപോലെ. വിളകളും ധാന്യങ്ങളും നിറഞ്ഞ നിലങ്ങൾ കർഷകർക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു; എന്നാൽ എല്ലാം വിധിയുടെ അധീനമാണെന്നു അറിയാത്ത അഭിമാനികൾക്ക് വിഷാദമാണ്. ഭൂമിയിലും ജലജലങ്ങളിലും ജീവികൾ പുതുമയോടെ ഉണർന്നു; ഹരിയുടെ സേവനത്തിലൂടെ മനോഹരമാവുന്നതുപോലെ. നദികൾ അനേകം പുഴകളാൽ ചേർന്നു, കാറ്റിൽ ആടിയതോടെ തിരകൾ ഉയർന്നു; കാമം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയാൽ വ്യാകുലമാകുന്ന അപ്രാപ്ത യോഗിയുടെ മനസ്സുപോലെ. കനത്ത മഴയിൽ പർവ്വതങ്ങൾ കുലുങ്ങിയില്ല; പരമത്തിൽ മനസ്സു നിശ്ചലമാക്കിയവർ ദുരിതങ്ങളിൽ അകലാത്തതുപോലെ. പാതകൾ പുൽമേടികളാൽ മറഞ്ഞു, തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവയായി; ബ്രാഹ്മണന്മാർ വേദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചതുകൊണ്ടും കലികാലത്തിലെ കലഹം മൂലവും വേദങ്ങൾ മറഞ്ഞുപോയതുപോലെ. മേഘങ്ങളിലെ മിന്നലുപോലെ മനുഷ്യരിലെയും ബന്ധങ്ങൾ ക്ഷണികമാണ്; അതുപോലെ, സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥിരതയും ഗുണംപൂർണ്ണരായ പുരുഷന്മാരോടും നിലനിൽക്കുന്നില്ല. ആകാശത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായ ഇന്ദ്രധനുസ്സിന് ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിലും, അവ കാണപ്പെടുന്നു; ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമായപ്പോൾ ഗുണരഹിതനായവനും ഗുണമുള്ളവനെന്നു തോന്നുന്നതുപോലെ. മേഘങ്ങളിൽ മറഞ്ഞു, തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ചന്ദ്രൻ, തനിക്കുള്ള യഥാർത്ഥ മഹിമയിൽ പ്രകാശിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽ അന്ധനായവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിൽ പ്രകാശിക്കാത്തതുപോലെ. മേഘങ്ങൾ എത്തിയപ്പോൾ മയിലുകൾ സന്തോഷത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്തു; എന്നാൽ അവരുടെ കൂടുകളിൽ, ചൂടിൽ വിഷാദപ്പെട്ടവ, ഭഗവാന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഭക്തന്മാരെപ്പോലെ. വേരുകൾ വഴി വെള്ളം കുടിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ വീണ്ടും പുഷ്ടിയായി; മുമ്പ് തപസ്സിൽ ക്ഷയിച്ചവ, ആശയാന്വേഷണത്തിൽ ക്ഷയിച്ചവരെപ്പോലെ. ശാന്തമായ ജലാശയങ്ങളിൽ ക്രെയിൻ പക്ഷികൾ വിശ്രമിച്ചു; വ്യർത്ഥമായ ആസകളോടെ, കുലാഹലപൂർണ്ണമായ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ കഴിയുന്നവരെപ്പോലെ. മഴയുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തിയിൽ വെള്ളം ഒഴുകി, കരകളെ തകർത്തു; അതുപോലെ കലികാലത്തിൽ വേദമാർഗ്ഗങ്ങൾ മതഭ്രഷ്ടന്മാരുടെ വ്യാജവചനങ്ങളിൽ തകർന്നുപോകുന്നു. കാറ്റിൽ ആടിയ മേഘങ്ങൾ ജീവികൾക്ക് അമൃതം പോലെ വെള്ളം നൽകി; അതുപോലെ, ധനത്തിന്റെ ഉടമകൾ ദ്വിജന്മാരുടെ പ്രേരണയിൽ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹരിയും അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും, പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി, പഴുത്ത ഈന്തപ്പഴങ്ങളും ജംബൂഫലങ്ങളും നിറഞ്ഞ കാടിലേക്ക് ആനന്ദത്തോടെ കടന്നു.