ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അപ്പോൾ, വ്യാസപുത്രനായ മഹാനായ ശുകദേവൻ, ലോകം ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, യാതൊരു പ്രതീക്ഷയും ഇല്ലാതെ, അപ്രത്യക്ഷമായി അവിടെ എത്തി. അവന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ആരും തിരിച്ചറിയാനാവാത്തവയായിരുന്നു; അവൻ സ്വംതം പ്രാപ്തിയിൽ തൃപ്തനായി, കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നതും, പരിഹാസവേഷം ധരിച്ചതുമാണ്. അവൻ പതിനാറാം വയസ്സിൽ, അത്രയും സുന്ദരൻ; അവന്റെ കാൽ, കൈ, തോളുകൾ, ഭുജങ്ങൾ, കവിളുകൾ—എല്ലാം മൃദുലവും സുന്ദരവുമായിരുന്നു. അവന്റെ അവയവങ്ങൾ സുസംഘടിതവും ദീർഘവുമായിരുന്നു; വലിയും നീണ്ടതുമായ കണ്ണുകൾ, ഉയർത്തിയ മൂക്കിനോടു തുല്യമായ ചെവികൾ, മനോഹരമായ കണങ്ങൾ, പ്രകാശമുള്ള മുഖം, ശംഖാകൃതിയിലുള്ള കഴുത്ത്—ഇങ്ങനെ ദൈവസദൃശമായ സൗന്ദര്യലക്ഷണങ്ങൾ അവനിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. കഴുത്ത്‌വെട്ടുകൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, വീതിയുള്ള ഉയർന്ന നെഞ്ച്, ആഴമുള്ള സുറുങ്ങിയ നാഭി, മൃദുവും വൃത്താകൃതിയിലുള്ള വയറു, വസ്ത്രം ധരിക്കാതെയും, ദീർഘമായ മുടി മുഖത്ത് വീണതുമായ, ദീർഘഭുജൻ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനെന്നപോലെയാണ് അവന്റെ രൂപം. കറുത്ത വർണ്ണം, യൗവ്വനസൗന്ദര്യം എപ്പോഴും പുതുമയോടെ, ദേഹത്ത് മംഗളചിഹ്നങ്ങൾ, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയാൽ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്നവൻ. മഹർഷിമാരും—even though they knew his true nature—അവന്റെ മഹത്വം മറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ, ആദരവോടെ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ, വിശ്ണുരാതനായ പരീക്ഷിത് രാജാവ്, ആ മഹാനായ അതിഥിയെ നമസ്കരിച്ച് പൂജിച്ചു. അജ്ഞാനിയായ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മാറിനിൽക്കുമ്പോൾ, അവനെ മഹാസനത്തിൽ ആദരപൂർവ്വം ഇരുത്തി. ബ്രഹ്മർഷിമാർ, രാജർഷിമാർ, ദേവർഷിമാർ—ഇവരുടെ സംഘത്തിൽ ആ മഹാത്മാവ് ഇരിക്കുമ്പോൾ, ചന്ദ്രൻ ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ പ്രകാശിച്ചു. കൂടാതെ, ഭഗവത്ഭക്തനായ രാജാവ് പരീക്ഷിത്, സമാധാനപൂർവ്വം ഇരുന്ന ശുകദേവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, തലകുനിഞ്ഞ് കയ്യൊപ്പിയിട്ട് വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: "ഭഗവൻ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ കഷ്ട്രീയർ, ഭാഗ്യവാന്മാരായി, നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഈ ഭൂമി പവിത്രമായി. നിങ്ങളെ ഓർക്കുന്നതു മാത്രം മതിയാകും, മനുഷ്യരുടെ വീടുകൾ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ശുദ്ധമാകും; എങ്കിൽ നിങ്ങളെ കാണുക, സ്പർശിക്കുക, പാദം കഴുകുക, സന്നിധാനം നൽകുക—ഇതൊക്കെ എത്ര മഹത്തായ അനുഗ്രഹം! നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, മഹായോഗീ, വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും നശിക്കുന്നു; വിഷ്ണു അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണ് അതു. പാണ്ഡുപുത്രന്മാർക്ക് പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ എനിക്ക് കൃപയുള്ളവനാകട്ടെ; അവൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളെ, സ്വന്തം വംശത്തിന്റെ പ്രീതി കൊണ്ടാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അല്ലെങ്കിൽ, മരിക്കാനിരിക്കുന്ന ഞങ്ങൾ പോലുള്ള സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക്, വനത്തിൽ വസിക്കുന്ന, മനസ്സു അവ്യക്തത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന, സിദ്ധനായ നിങ്ങളെ കാണാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും? അതുകൊണ്ട്, യോഗികൾക്കിടയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗുരുവേ, മരണസമീപത്തിൽ ഒരാൾ എന്ത് ചെയ്യണം, എന്താണ് പരമപൂർണതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് എന്നതിൽ ദയവായി ഉപദേശിക്കണം. എന്താണ് കേൾക്കേണ്ടത്, ജപിക്കേണ്ടത്, അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടത്, ഓർക്കേണ്ടത്, ആരാധിക്കേണ്ടത്? അല്ലെങ്കിൽ ഇതിന് വിരുദ്ധമായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അതും പറയണം. ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം ഗൃഹസ്ഥരുടെ വീടുകളിൽ, പശുക്കൾക്ക് പാൽകടയുമ്പോഴും, എളുപ്പത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. ഇത്രയും വിനയപൂർവ്വമായ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ, സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ ഈ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾക്കു മറുപടിയായി ബാദരായണപുത്രൻ ശുകദേവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. "ശ്രീയുടെ ഗുണങ്ങൾ സ്വതന്ത്രതയും മറ്റുള്ളവയുമാണ്; ആനന്ദം എന്നത് സുഖദു:ഖങ്ങളുടെ അവസാനം. ദു:ഖം സുഖാസക്തിയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ബദ്ധതയും മോക്ഷവും ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. അജ്ഞാനികൾ ശരീരത്തോടും മറ്റുള്ളവയോടും ഐക്യപ്പെടുന്നു; എന്റെ മാർഗ്ഗം വേദം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. മനസ്സിന്റെ ചിതലാവസ്ഥ തെറ്റായ വഴി; സത്വഗുണത്തിന്റെ ഉത്ഭവം സ്വർഗമാണ്. നരകമാണ് അന്ധകാരവും അഹങ്കാരവും; സുഹൃത്ത്, ഗുരു, ആത്മാവ്—മൂന്നും ഒന്നാണ്. ഈ ശരീരം തന്നെയാണ് വീട്; ഗുണങ്ങളിൽ സമ്പന്നതയാണ് മനുഷ്യരാശി; യഥാർത്ഥ സമ്പന്നൻ ഗുണസമ്പന്നനാണ്. സംതൃപ്തിയില്ലാത്തവനാണ് ദരിദ്രൻ; ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിക്കാത്തവനാണ് ദയനീയൻ. ഗുണങ്ങളിൽ അസക്തനായവൻ പ്രഭു, അതിന്യപക്ഷം അകപ്പെടുന്നവൻ അതിന്റെ വിരുദ്ധം. ഉദ്ധവാ, നീ ചോദിച്ച എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം നൽകി. പുണ്യവും പാപവും കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കാൻ ആവശ്യമില്ല; പുണ്യത്തിൽ പാപം കാണുന്നത് തന്നെ പാപമാണ്, എന്നാൽ പുണ്യമാണ് ഇരട്ടതിൽ നിന്നും മുക്തമായത്." ശുകദേവൻ പിന്നെ പറഞ്ഞു: "ഗോപങ്ങൾ സ്ത്രീകളോട് കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ചെയ്ത അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ—കാടുതീ അണയിച്ചത്, പ്രലമ്പാസുരനെ വധിച്ചത്—എല്ലാം വിവരിച്ചു. ഇവ കേട്ടപ്പോൾ മുതിർന്ന ഗോപരും സ്ത്രീകളും അതിശയത്തോടെ, വ്രജത്തിൽ വന്ന കൃഷ്ണനും രാമനും ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠരാണെന്ന് കരുതീ. അപ്പോൾ മഴക്കാലം ആരംഭിച്ചു. എല്ലാ ജീവികളും അതിനോടൊപ്പം ഉണർന്നു. ആകാശവും ഭൂമിയും ഇടിമിന്നലാൽ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി. കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഇടിമിന്നലും ഇടിയുമോടെ ആകാശം മറച്ചു; അതിന്റെ പ്രകാശം മങ്ങിയിരുന്നു—ഗുണങ്ങളോടെ ബ്രഹ്മം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ. എട്ടുമാസം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ആഗിരണം ചെയ്ത ജലം, മേഘങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ മഴയായി പതിപ്പിച്ചു. വലിയ മേഘങ്ങൾ ശക്തമായ കാറ്റിൽ ഇളകി, ഇടിമിന്നലോടെ, ജീവൻ പകരുന്ന മഴ പെയ്യിച്ചു—കാരുണ്യത്തിന്റെ രൂപം പോലെ. സൂര്യനാൽ ഉണങ്ങി ദഹിച്ച ഭൂമി, മഴയിൽ ആഴമായി നനഞ്ഞു; ദീർഘകാലം തപസ്സാൽ ക്ഷയിച്ച ശരീരം കാമ്യഫലം ലഭിച്ചപ്പോൾ പുതുമയാകുന്നതുപോലെ. രാത്രിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, ഇരുണ്ട ആകാശത്ത് വെളിച്ചം പകരുന്നത് വെറും പുഴുക്കളാണ്; ഗ്രഹങ്ങൾ തെളിഞ്ഞില്ല—കലിയുഗത്തിൽ പാപം മൂലം വേദങ്ങൾ നാസ്തികരിൽ തെളിയാത്തതുപോലെ. മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴങ്ങൽ കേട്ട്, നീളനാളം മുടങ്ങിയിരുന്ന തവളകൾ വീണ്ടും ക്വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി—വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിനു ശേഷം ബ്രാഹ്മണർ വേദപാരായണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ. ഉണങ്ങി വഴിതിരിഞ്ഞിരുന്ന ചെറിയ നദികൾ വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി—സ്വതന്ത്രനായ മനുഷ്യന്റെ സമ്പത്തും ബലവും വീണ്ടും ലഭിക്കുന്നതുപോലെ. നിലം പച്ചപ്പും ചുവന്ന ഇന്ദ്രഗോപപ്പുഴുക്കളും കൂൺതലകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു—പുരുഷന്റെ ഭാഗ്യത്തെപ്പോലെ. വിളവുകൾ നിറഞ്ഞ വയലുകൾ കർഷകർക്ക് സന്തോഷം നൽകി; എന്നാൽ, എല്ലാം വിധിയാണെന്ന് അറിയാത്ത അഭിമാനികൾക്ക് വിഷമം മാത്രം. ഭൂമിയിലെ ജലത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളും പുതുമഴയിൽ ഉണർന്നു, മനോഹരമായി മാറി—ഹരിയെ സേവിച്ചാൽ ആനന്ദം ലഭിക്കുന്നതുപോലെ. പല നദികളും ചേർന്ന് കാറ്റിൽ ചുഴലിക്കൊണ്ട് ഉയർന്നൊഴുകി—അനവധിയായ ഗുണാസക്തിയിൽ അശാന്തനായ യോഗിയുടെ മനസ്സുപോലെ. പർവ്വതങ്ങൾ കനത്ത മഴയിൽ അടിയറവു പറയാതെ നിലകൊണ്ടു; പരമാത്മാവിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമായവരെ ദുരന്തങ്ങൾ അലയ്ക്കാത്തതുപോലെ. പാതകൾ പച്ചപ്പിൽ മറഞ്ഞു, തിരിച്ചറിയാനാവാതെ പോയി—ബ്രാഹ്മണർ ഉപേക്ഷിച്ച വേദങ്ങൾ കലഹത്തിൽ മറയുന്നതുപോലെ. മനുഷ്യരുടെ ബന്ധങ്ങൾ മേഘങ്ങളിൽ മിന്നൽ പോലെ അത്രയേ ദൈർഘ്യമുള്ളതായിരുന്നുവെന്ന് പോലെ, സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥിരതയും, സദ്ഗുണമുള്ള പുരുഷന്മാരോടും, നിലനിന്നില്ല. ആകാശത്തിലെ ഇന്ദ്രധനുസ്സ് ഗുണരഹിതമായിട്ടും ഗുണമുള്ളതുപോലെയായിരുന്നു; അതുപോലെ, ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമായപ്പോൾ, ഗുണരഹിതനും ഗുണമുള്ളവനായി തോന്നുന്നു. ചന്ദ്രൻ, തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ മിന്നുന്ന മേഘങ്ങളിൽ മറഞ്ഞു, വെളിച്ചം പകരാതെ നിന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽ അകപ്പെട്ടവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം തെളിയിക്കാത്തതുപോലെ.