ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാജാവ്, അതീവ വിഷമത്തിൽ മുങ്ങി, തന്റെ മനസ്സിൽ ആ കുറ്റകരമായ സംഭവത്തെ പറ്റി ആലോചിച്ചു. അപ്രസക്തമായി, അജ്ഞാതമായ ശക്തിയുള്ള, പാപരഹിതനായ ബ്രാഹ്മണന്റെ നേരെ താൻ ചെയ്തതല്ലാത്തതും, അയോഗ്യമായതുമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം നിരന്തരം ചിന്തിച്ചു: “അയ്യോ, ഞാൻ പാപരഹിതനായ ബ്രാഹ്മണന്റെ നേരെ അയോഗ്യമായി പെരുമാറിയിരിക്കുന്നു.” “ദൈവീയരെ അവഗണിച്ചതു കൊണ്ട്, എനിക്ക് വലിയൊരു ദുരന്തം ഉടൻ സംഭവിക്കുമെന്നത് ഉറപ്പാണ്; അതിനെ അതിജീവിക്കാൻ എളുപ്പമല്ല. അതൊക്കെ വരട്ടെ; എന്റെ പാപത്തിന് കഫാരമായി അത് വരട്ടെ, അതിനാൽ ഞാൻ ഇനി അങ്ങനെയൊരു പ്രവൃത്തിയ്‌ക്ക് ഒരിക്കലും ഇടയാക്കരുത്.” “ഇന്ന്, ബ്രാഹ്മണന്റെ കോപത്തിന്റെ തീ, എന്റെ രാജ്യം, ശക്തി, സമ്പത്തൊക്കെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ; അങ്ങനെയൊരു ദുഷ്ടചിന്ത ഞാൻ ഇനി ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും, ദേവന്മാരോടും, പശുക്കളോടും ഒരിക്കലും ഉണ്ടാക്കരുത്.” അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണശിഷ്യൻ തക്ഷക എന്ന പേരുള്ള ഒരു പാമ്പ് വഴി മരണശാപം ഉന്നയിച്ചതായി രാജാവ് കേട്ടു. അതിനെ അദ്ദേഹം നല്ലതാണെന്നു കരുതി, കാരണം തക്ഷക ഉടൻ തന്നെ ആ ബന്ധഭാവം ഇല്ലാതാക്കും. അതിനുശേഷം, ഈ ലോകവും അടുത്ത ലോകവും ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, അവയുടെ മൂല്യഹീനതയെ മുൻകൂറായി ആലോചിച്ചുവെച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ പാദസേവനത്തിനായി രാജാവ് തീരുമാനിച്ചു; അനശ്വരനദിയുടെ തീരത്ത് ഉപവാസം ആരംഭിച്ചു. ആ നദി, കൃഷ്ണന്റെ പാദധൂളിയാൽ കലർന്ന വെള്ളം, ഗംഗയെക്കാൾ വിശുദ്ധിയുള്ളതും, ലോകവും അതിലെ ഭരണാധികാരികളും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതുമാണ്. മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നവർ ആരാണ് ഈ നദിയെ സേവിക്കാത്തത്? പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രൻ, അങ്ങനെയൊരു ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ, വിഷ്ണുപദയുടെ തീരത്ത്, മുക്തബാധയുള്ള ഒരു സന്യാസിയുടെ മനോഭാവത്തിൽ, മുഖുന്ദന്റെ പാദങ്ങളിൽ മനസ്സു ഒറ്റയാക്കി, ഉപവാസവ്രതം ആരംഭിച്ചു. അവിടെ, ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന, മഹാനായ സന്യാസികൾ അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം എത്തി; അവരെല്ലാം തീർത്ഥയാത്രയുടെ പേരിൽ എത്തിയതായിരുന്നു, കാരണം ധാർമ്മികരായവർ തന്നെയാണ് തീർത്ഥസ്ഥലങ്ങൾ ശുദ്ധമാക്കുന്നത്. അത്രി, വസിഷ്ഠ, ച്യവന, ശരദ്വാൻ, അരിഷ്ടനേമി, ഭൃഗു, അങ്കിരാ; ഗാധിയുടെ പുത്രൻ പരാശരൻ, രാമ, ഉതത്യ, ഇന്ദ്രപ്രമദ, എധ്മവാഹ; മെധാതിഥി, ദേവല, ആർഷ്ടിഷേണ, ഭാരദ്വാജ, ഗൗതമ, പിപ്പലാദ; മൈത്രേയ, ഔർവ, കവഷ, കുംബയോണി, ദ്വൈപായന, venerable നാരദൻ; കൂടാതെ ദേവർഷിമാരും, ബ്രഹ്മർഷിമാരും, രാജർഷിമാരും, അരുണനും കൂട്ടരും. രാജാവ്, ആ മഹാനായ ഋഷിമാരുടെ സന്തതികളെ ആദരിച്ച്, തലകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു. അവരെ സുഖകരമായി ഇരിപ്പിച്ചു, ആദരസൂചകമായി, മനസ്സു ശുദ്ധമാക്കി, തന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിന് അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ തയ്യാറായി, രാജാവ് കൈകൾ കൂട്ടി അവരോട് സമീപിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: “രാജാക്കന്മാരിൽ ഞങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്, മഹാന്മാരുടെ ദയാഭാവം ഞങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചു. ബ്രാഹ്മണരുടെ പാദസേവനം അവഗണിച്ചതിന്റെ അശുദ്ധത കാരണം രാജകുലം ദൂരേ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു; അയ്യോ, അങ്ങനെയൊരു കുറ്റകരമായ പ്രവൃത്തികൾ.” “സർവേശ്വരൻ, എന്റെ മനസ്സു നിരന്തരം ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടതിനെ കണ്ടു, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ വാക്കുകൾ വഴി എനിക്ക് വൈരാഗ്യം ഉണ്ടാക്കി; ആകർഷണം എവിടെയും ഭയത്തെത്തിക്കുന്നു.” “ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സമീപനം തേടിയിരിക്കുന്നു; ദേവി ഗംഗയും, എന്റെ മനസ്സും, ഭഗവാനിൽ നിശ്ചലമായി. ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം കൊണ്ടോ, തക്ഷക പാമ്പ് കൊണ്ടോ, എന്തായാലും സംഭവിക്കട്ടെ; അതിനിടയിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം പാടട്ടെ.” “അനന്തനായ ഭഗവാനോടും, അവനിൽ അഭയം തേടുന്നവരോടും, വീണ്ടും ഭക്തിയും സ്നേഹവും ഉണ്ടാകട്ടെ; എവിടെയായാലും, നല്ലവർക്ക് ഇടയിൽ ജനിക്കുമ്പോൾ, എപ്പോഴും സൗഹൃദം നിലനില്ക്കട്ടെ; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ എവിടെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” അങ്ങനെ ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ, രാജാവ് വടക്ക് മുഖം നോക്കിയുള്ള കുശഗ്രാസിന്റെ കിടക്കയിൽ, കിഴക്കൻ തീരത്ത്, ഭാര്യയും മകനുമുള്ള ഭാരവും സമുദ്രപുത്രിയോട് ഏൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഉറച്ച മനസ്സോടെ ഇരുന്നു. രാജാവും ദേവന്മാരുടെ രാജാവും ഉപവാസത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, സ്വർഗത്തിൽ ദേവന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ പുകഴ്ത്തി; അവർ സന്തോഷത്തോടെ ഭൂമിയിൽ പൂക്കൾ വിതറുകയും, മൃദംഗങ്ങൾ മുഴക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടെ സമാഗമിച്ച മഹാനായ ഋഷിമാർ, അദ്ദേഹത്തെ പുകഴ്ത്തി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ അനുമോദിച്ചു: “അവന്റെ പ്രവൃത്തി ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനാണ്, ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ഉന്നതരായവരാൽ പുകഴ്ത്തപ്പെട്ടതുമാണ്.” “കൃഷ്ണഭക്തരായ രാജർഷിമാരിൽ, രാജകിരീടം അണിഞ്ഞിരുന്നവർ ഉടൻ തന്നെ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല.” “അവൻ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുവരെ നാം എല്ലാം ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കാം; അതിനുശേഷം ഈ ഭഗവത്ഭക്തൻ നിരാശയും ദുഃഖവും ഇല്ലാത്ത പരമലോകം പ്രാപിക്കും.” ഋഷിമാരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, പരീക്ഷിത്, തന്റെ ഗുരു മധുച്യുദയോടൊപ്പം, പാപമില്ലാതെ, അവരോട് അഭിവാദനം നടത്തി, വിഷ്ണുവിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഉത്സുകനായി. “വേദങ്ങൾ മൂന്നുലോകത്തും രൂപംകൊള്ളുന്നതുപോലെ, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമാണ് എല്ലാവരും ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്; ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടത്ത്, പരമക്ഷേമവും ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവവും മാത്രമാണ് ഉദ്ദേശ്യം.” “അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് ചോദിക്കുന്നു; മരിക്കുന്നവർക്ക് എന്താണ് വിശുദ്ധമായ ധർമ്മം? അതിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ ആലോചിക്കട്ടെ.” അപ്പോൾ, വ്യാസപുത്രൻ, മഹാനായ ശുകദേവൻ, യാദൃശ്ചികമായി, ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടു, പ്രതീക്ഷയില്ലാതെ, അവന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം, സ്വഭാവത്തിൽ സംതൃപ്തനായി, കുട്ടികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പരിഹാസവേഷം ധരിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടെ എത്തി. അവൻ പതിനാറാം വയസ്സിൽ, മൃദുലമായ പാദങ്ങൾ, കൈകൾ, തുണ്ടുകൾ, ഭുജങ്ങൾ, ചീവികൾ, ചന്തം, ദീർഘവും വലതും വലിയ കണ്ണുകളും, ഉയർന്ന നാസികയോടു തുല്യമായ ചെവി, മനോഹരമായ ക眉, പ്രഭയുള്ള മുഖം, ശംഖപോലുള്ള കഴുത്ത്. അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ ദീർഘവും, തൊണ്ടയിലൂടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കഠിപ്പുകൾ, വിശാലവും ഉയർന്നതുമായ മുല, ആഴവും ചക്രാകൃതിയുമായ നാഭി, ഉരുണ്ടും രേഖകളോടെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ വയറു; വസ്ത്രം ഇല്ലാതെ, മുടി മുഖത്ത് വീണു, ദീർഘവും താഴേക്ക് വീണ ഭുജങ്ങൾ, ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും നല്ലവരെപ്പോലെയാണ്. കറുത്ത നിറം, യൗവനസൗന്ദര്യം എപ്പോഴും പുതുമ, ഭാഗ്യചിഹ്നങ്ങൾ അങ്കങ്ങളിൽ, ആകർഷകമായ പുഞ്ചിരി; സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. മഹാന്മാരായ ഋഷിമാർ, അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, അവന്റെ മഹത്വം മറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ, ആദരത്താൽ എഴുന്നേറ്റു. വിഷ്ണുരാതൻ (പരീക്ഷിത്) തലകൂപ്പി, ആ മഹാനായ അതിഥിയെ ആദരിച്ചു. അജ്ഞാനിയായ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും പിന്മാറിയപ്പോൾ, ശുകദേവനെ വലിയ സിംഹാസനത്തിൽ ആദരപൂർവ്വം ഇരിപ്പിച്ചു. ബ്രഹ്മർഷിമാരും, രാജർഷിമാരും, ദേവർഷിമാരും ചുറ്റും ഇരുന്ന, ആ മഹാനായ ശുകദേവൻ, ചന്ദ്രൻ ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ, അത്ഭുതമായി പ്രകാശിച്ചു. ഭഗവത്ഭക്തനായ രാജാവ്, ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്ന, ജ്ഞാനത്തിൽ ക്ഷയമില്ലാത്ത ശുകദേവനെ സമീപിച്ചു; തലകൂപ്പി, കൈകൾ കൂട്ടി, ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു, വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു. “ബ്രാഹ്മണമേ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ, സാധാരണ ക്ഷത്രിയർ, സേവനയോഗ്യരായിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ ദയാൽ, അതിഥിയായി വന്നതിലൂടെ, ഞങ്ങളുടെ ദേശം വിശുദ്ധമായി.” “നിങ്ങളെ ഓർക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ, മനുഷ്യരുടെ വീടുകൾ ഉടൻ ശുദ്ധമാകുന്നു; കാണുക, സ്പർശിക്കുക, പാദപ്രക്ഷാലനം ചെയ്യുക, ഇരിപ്പിടം നൽകുക എന്നിവയെന്ത് പറയണം?” “നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടു, മഹാനായ യോഗി, ജനങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും ഉടൻ നശിക്കുന്നു, വിഷ്ണു അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.” “പാണ്ഡവരുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ എനിക്ക് പ്രസന്നനാകട്ടെ; അവൻ തന്റെ പിതൃസഹോദരിയുടെ ബന്ധുക്കളെ, തന്റെ വംശത്തോടുള്ള സ്‌നേഹത്തിൽ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.” “ഇല്ലെങ്കിൽ, മരിക്കാൻ പോകുന്ന ഈ മനുഷ്യർ, എങ്ങനെയാണ് കാട്ടിൽ വസിക്കുന്ന, അദൃശ്യത്തിൽ മനസ്സു നിശ്ചലമായ, സിദ്ധനായ നിങ്ങളെ കാണാൻ കഴിയുന്നത്?” “അതുകൊണ്ട്, യോഗിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗുരുവേ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് ചോദിക്കുന്നു; ഉത്തമപ്രാപ്തി എന്താണ്? മരണസമീപം വന്നപ്പോൾ മനുഷ്യൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” “എന്താണ് കേൾക്കേണ്ടത്, പാടേണ്ടത്, ചെയ്യേണ്ടത്, ഓർക്കേണ്ടത്, ആരാധിക്കേണ്ടത്, മഹാന്മാരേ? അല്ലെങ്കിൽ ഇതിന് വിരുദ്ധമായ മറ്റൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് പറയൂ.” “നിശ്ചയമായും, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം ഗൃഹസ്ഥരുടെ വീട്ടിൽ, പശു പാലെടുക്കുന്ന സമയത്തും, കാണാനാകാറില്ല.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാജാവ്, ഇങ്ങനെ വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചപ്പോൾ, ബാദരായണപുത്രൻ, ജ്ഞാനവും പണ്ഡിത്യവും ഉള്ളവൻ, മറുപടി പറഞ്ഞു.