ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇന്ദ്രനും മരുത്ഗണങ്ങളും ചേർന്ന് ആ മഹാനാരിയുടെ അനുമതിയോടെ അവളെ നമസ്കരിച്ച്, മനസ്സിൽ പവിത്രതയും തൃപ്തിയും നിറഞ്ഞു സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇതുവരെ നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതെല്ലാം, മരുതുകളുടെ പുണ്യജന്മം ഉൾപ്പെടെ ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഇനി ഞാൻ എന്ത് പറയണമെന്ന് ചോദിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം സൂതമുനി പറഞ്ഞു: രാജാവ് അതീവ ദുഃഖിതനായി, തന്റെ കൈകൊണ്ടല്ലാതെ സംഭവിച്ച ആ അപകീര്‍ത്തികരമായ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു: “അയ്യോ, ഞാൻ പാപരഹിതനും ഗൂഢശക്തിയുള്ള ബ്രാഹ്മണന്റെ നേരെ അപമാനകരമായി പെരുമാറി; അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ അർഹതയില്ലാതിരുന്നിട്ടും ഞാൻ ചെയ്തുപോയി.” “ദൈവസ്വഭാവമുള്ളവരെ അവഗണിച്ചതുകൊണ്ടാണ് എനിക്കിതുപോലൊരു മഹാവിപത്ത് ഉടൻ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പായി വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം എന്റെ പാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തമായി ഏൽക്കട്ടെ, ഇനിമുതൽ ഒരിക്കലും ഇത്തരം തെറ്റുകൾ ഞാൻ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കട്ടെ.” “ഇന്ന് തന്നെ, ബ്രാഹ്മണന്റെ കോപാഗ്നി എന്റെ രാജ്യത്തെയും ആധികാരികതയെയും വലിയ ധനഭണ്ഡാരത്തെയും ദഹിപ്പിക്കട്ടെ; ഞാൻ ഇനിയൊരിക്കലും ബ്രാഹ്മണന്മാരിലേക്കോ ദേവന്മാരിലേക്കോ പശുക്കളിലേക്കോ ദുഷ്ടചിന്തകൾ പുലർത്തുന്നവനാകരുതേ.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മഹർഷിയുടെ പുത്രൻ തക്ഷക എന്ന പാമ്ബ് വഴി മരണശാപം ഉച്ചരിച്ചതായി രാജാവ് കേട്ടു. അതിനെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചത്, കാരണം തക്ഷകയുടെ വരവിലൂടെ ലോകബന്ധങ്ങളിൽ അധീനനായ തന്റെ മനസ്സിന് വൈരാഗ്യം ലഭിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. ഇതോടെ, ഈ ലോകത്തെയും പരലോകത്തെയും വിലയില്ലാത്തതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിൽ ആത്മാർത്ഥതയോടെ, അമരനായ നദിയുടെ തീരത്ത് ഉപവാസവ്രതം ആരംഭിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ പാദധൂളിയാൽ കുളിർക്കുന്ന ആ നദിയുടെ ജലം ഗംഗയേക്കാൾ വിശുദ്ധമാണ്; ലോകങ്ങളെയും അവയുടെ അധിപന്മാരെയും പാവനമാക്കുന്ന ഈ നദിയെ, മരണഭീതിയിൽ ആകുന്നവർ ആരാണ് സേവിക്കാത്തത്? പാണ്ഡുവംശജനായ രാജാവ്, ഈ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, വിഷ്ണുപദനദിയുടെ തീരത്ത്, മുക്തചിത്തനായി, മുക്തനിഷ്ഠയോടെ, കുശത്തിരശയ്യയിൽ വടക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച് ഇരുന്ന് ഉപവാസവ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു. തന്റെ ഭാര്യയെയും പുത്രനെയും സമുദ്രകന്യയോടൊപ്പം ഭാരം ഏൽപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകത്തെ പാവനമാക്കുന്ന മഹർഷിമാരും ശിഷ്യന്മാരും അവിടത്തെത്തി. അവരിൽ പലരും തീർത്ഥയാത്രയുടെ പേരിലായിരുന്നു എത്തിയിരുന്നത്; കാരണം, സത്പുരുഷന്മാരാണ് തീർത്ഥങ്ങളെ തന്നെ പാവനമാക്കുന്നത്. അത്രി, വസിഷ്ഠ, ച്യവന, ശരദ്വാൻ, അരിഷ്ടനേമി, ഭൃഗു, അങ്കിരാ, പരാശര, ഗാധിപുത്രൻ, രാമ, ഉതഥ്യ, ഇന്ദ്രപ്രമദ, എധ്മവാഹ, മേധാതിഥി, ദേവല, ആർഷ്ടിഷേണ, ഭാരദ്വാജ, ഗൗതമ, പിപ്പലാദ, മൈത്രേയ, ഔർവ, കവഷ, കുംബയോനി, ദ്വൈപായന, മഹാനാരായണ—ഇങ്ങനെയുള്ള മഹർഷിമാരും, ദേവർഷിമാരും, രാജർഷിമാരും, അരുണനും കൂട്ടരും അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ രാജാവ് അവരെ ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു. അവർ സുഖാസീനരായപ്പോൾ, രാജാവ് മനസ്സിൽ വ്യക്തതയോടെ, ഉദ്ദേശം ഉറപ്പാക്കി, അവരോട് ചേർന്ന് കൈകൂപ്പി നിൽക്കുമ്പോൾ അവരോട് പറഞ്ഞു: “രാജാക്കന്മാരിൽ ഞങ്ങളാണ് ഭാഗ്യവാന്മാർ; മഹാന്മാർ ഞങ്ങളുടെ ദ്വാരത്തേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണപാദസേവനത്തിൽ വീഴ്ച വരുത്തിയ രാജവംശങ്ങൾ അകറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത്തരം പാപകരമായ പ്രവൃത്തികൾക്ക് ഞങ്ങൾ കുറ്റക്കാരാണ്.” “എന്റെ മനസ്സിൽ ഗൃഹകാര്യങ്ങളിലേക്കുള്ള ആസക്തി വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയരുന്നത് കണ്ട പരമേശ്വരൻ, ദ്വിജന്മാരുടെ വചനത്തിലൂടെ, ഈ ലോകബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് വൈരാഗ്യം നൽകുകയാണ്. ആസക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ ഉടൻ ഭയവും ഉണ്ടാകുമല്ലോ.” “ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുക്കലിൽ എത്തി; ദൈവത്തിൽ മനസ്സു നിശ്ചയിച്ചുകൊണ്ടു ഗംഗാദേവിയും എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കട്ടെ. ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപത്തിലൂടെ ആയാലും തക്ഷക പാമ്ബിലൂടെ ആയാലും എന്റെ മരണം സംഭവിക്കട്ടെ; അതുവരെ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്മ്യങ്ങൾ നിങ്ങളെല്ലാവരും പാടട്ടെ.” “അനന്തനിൽ ഭക്തിയും അവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചവരിലേക്കുള്ള സൗഹൃദവുമാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും ഉണ്ടാകേണ്ടത്. എവിടെയായാലും ജനിക്കുമ്പോൾ സദാ സജ്ജനസംഗമം ഉണ്ടാകട്ടെ; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ എപ്പോഴും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ രാജാവ് കുശത്തിരശയ്യയിൽ വടക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച് കിഴക്കേ കരയിൽ ഇരുന്നു. ഭാര്യയുടെയും പുത്രന്റെയും ഭാരം സമുദ്രകുമാരി ഉത്തരയോടു വിട്ടു. രാജാവ് ഉപവാസവ്രതത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദേവഗണങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പൂക്കൾ വിതറി, താളങ്ങൾ മുഴക്കി, അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു. അവിടേക്ക് വന്ന മഹർഷിമാർ, രാജാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രശംസിച്ചു: “ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ വ്രതം; ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.” “കൃഷ്ണഭക്തന്മാരിൽ, രാജസിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച് ഭഗവാനെ മാത്രം പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരിൽ, ഇങ്ങനെ ദൃഢവൈരാഗ്യം കാണിക്കുന്നത് അത്ഭുതകരമല്ല.” “ഇവൻ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുംവരെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കും; ശേഷം ഈ ഭഗവത്ഭക്തൻ വേരുമില്ലാത്ത ദുഃഖരഹിതമായ പരമലോകം പ്രാപിക്കും.” മഹർഷിമാരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, പരീക്ഷിതനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുരുവും, അവിടെയെത്തിയവരെ വന്ദിച്ച്, വിഷ്ണുവിന്റെ കർമ്മങ്ങളെക്കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. “ഇവിടേക്ക് ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ദിക്കുകളിലെയും മഹാന്മാർ എത്തിയിരിക്കുന്നു; വേദങ്ങൾ എങ്ങും പര്യടനം ചെയ്യുന്ന പോലെ. ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടത്തോ, പരമക്ഷേമവും സ്വരൂപാന്വേഷണവും മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യം.” “അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ദയവായി പറയൂ, മരണത്തിന് സമീപിച്ചവർ ചെയ്യേണ്ട പ്രധാനധർമ്മം എന്താണ്? അതിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ ഒരുമിച്ച് ആലോചിക്കട്ടെ.” അപ്പോൾ, വ്യാസപുത്രനായ മഹാനായ ശുകമുനി അവിടെ യാദൃച്ഛികമായി എത്തി. ലോകത്തിൽ നിരാശയോടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം, സ്വന്തം ലക്ഷ്യത്തിൽ തൃപ്തനായിരുന്നു; അവന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ അറിയാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു, കുട്ടികൾക്കൊപ്പം, വിവേദവേഷം ധരിച്ച്. അവൻ പതിനാറാം വയസ്സിൽ, മൃദുലമായ കാൽ, കൈ, ഉരുക്ക്, ഭുജങ്ങൾ, കന്ധങ്ങൾ, കവിളുകൾ, നീളമുള്ള കണ്ണുകൾ, ഉയർന്ന മൂക്കും കാതുകളും, മനോഹരമായ ഭ്രൂകളും, പ്രകാശമുള്ള മുഖവും, ശംഖാകൃതിയായ കഴുത്തും—all ഉണ്ട്. അവന്റെ തൊണ്ടയിലെയും വീർപ്പുമുട്ടിയുമുള്ള അസ്ഥികൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; വിശാലവും ഉയർന്നുമുള്ള നെഞ്ച്, ആഴമുള്ള നാഭി, സുനിശിതമായ വയർ, വസ്ത്രരഹിതനായി, തലമുടി മുഖത്ത് വീണു, ദീർഘമായ ഭുജങ്ങൾ ദേവന്മാരെപ്പോലെ. കറുത്ത നിറം, ചെറുപ്പത്തിന്റെ പുതുമ, ഭാഗ്യചിഹ്നങ്ങൾ, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി—ഇങ്ങനെ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സും ആകർഷിക്കുന്നവൻ. മഹർഷിമാർ അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിഞ്ഞിരുന്നാലും, അവൻ വരുമ്പോൾ എഴുന്നേറ്റു വന്ദിച്ചു; കാരണം അവന്റെ മഹത്വം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പരീക്ഷിതൻ ആ മഹാനായ അതിഥിയെ വന്ദിച്ചു, അജ്ഞാനികളായ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മാറിനിൽക്കുമ്പോൾ, മഹാസനത്തിൽ ആദരപൂർവ്വം ഇരുത്തി. ബ്രഹ്മർഷിമാരും രാജർഷിമാരും ദേവർഷിമാരും ചുറ്റി ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആ മഹാമുനി ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു. ഭഗവത്ഭക്തനായ രാജാവ്, ആ മഹാമുനിയുടെ അടുക്കലിൽ ചെന്നു, തലവാഴ്ത്തി കൈകൂപ്പി, വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണമേ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ ക്ഷത്രിയർ ഭാഗ്യവാന്മാരായി; നിങ്ങളുടെ ദയയാൽ നിങ്ങൾ അതിഥിയായി വന്നതും ഞങ്ങളുടെ ദേശം പവിത്രമാക്കിയതും.” “നിങ്ങളെ ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും മനുഷ്യരുടെ വീടുകൾ പവിത്രമാകുന്നു; കാണുന്നത്, സ്പർശിക്കുന്നത്, പാദപ്രക്ഷാലനം, സീറ്റ് നൽകൽ എന്നിവയെന്തു പറയണം?” “മഹായോഗീ, നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, മഹാപാപങ്ങൾ പോലും ഉടൻ നശിക്കുന്നു; വിഷ്ണുവിനാൽ ദാനവന്മാർ നശിക്കുന്നതുപോലെ.” “പാണ്ഡവപുത്രന്മാർക്ക് പ്രിയനായ കൃഷ്ണഭഗവാൻ എനിക്ക് പ്രസന്നനാകട്ടെ; അവൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളായ അമ്മാവന്മാരെ തന്നെ സ്നേഹത്താൽ സ്വീകരിച്ചു.” “ഇല്ലെങ്കിൽ, മരണത്തിനടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങൾ പോലുള്ള മനുഷ്യർ, വനവാസിയായ, അപ്രപഞ്ചത്തിൽ മനസ്സിരുത്തിയ, സിദ്ധനായ നിങ്ങളെ എങ്ങനെ കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നു?” “അതുകൊണ്ട്, യോഗശ്രേഷ്ഠനായ ഗുരുവേ, പരമോന്നതമായ സിദ്ധി എന്താണ്? മരണസമീപത്തിൽ ഒരാൾ എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറേണ്ടത്?” “മനുഷ്യർ എന്താണ് കേൾക്കേണ്ടത്, ജപിക്കേണ്ടത്, ചെയ്യേണ്ടത്, ഓർക്കേണ്ടത്, ആരാധിക്കേണ്ടത്? അല്ലെങ്കിൽ ഇതിന് വിപരീതമായി വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അതും ദയവായി പറയൂ.