ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇന്ദ്രൻ ദിതിയുടെ വ്രതത്തിൽ ഒരു പിഴവ് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവൾ അതിൽ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ നിലനിന്നതിനാൽ, രാജാവേ, അവൻ അതിൽ യാതൊരു ദോഷവും കാണാനാവില്ലാതായി. അങ്ങനെ തന്റെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ നേടാമെന്നറിയാതെ ഇന്ദ്രൻ വലിയ ആശങ്കയിലായി. ഒരു സന്ധ്യയിൽ, ദിതി വ്രതപാലനത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, കാലുകൾ കഴുകാതെയും ശരീരം വെള്ളത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കാതെയും, വിധിയുടെ കയറായ്മയാൽ മനസ്സു മന്ദമായ് ഉറങ്ങിപ്പോയി. ആ അവസരം മുതലെടുത്ത് യോഗശക്തിയുള്ള ഇന്ദ്രൻ അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ യോഗബലത്താൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, സ്വർണവർണ്ണമുള്ള ഗർഭത്തെ തന്റെ വജ്രായുധം കൊണ്ട് ഏഴായി വിഭജിച്ചു. ഓരോ ഭാഗവും കരയുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ അവരെ വീണ്ടും വീണ്ടും “കരയരുത്” എന്ന് പറഞ്ഞു. വിഭജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവരൊക്കെയും കയ്യുകൂപ്പി ഇന്ദ്രനോട് ചോദിച്ചു: “ഇന്ദ്രാ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ സഹോദരന്മാരായ മരുതുകൾ, നിനക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരായ ഞങ്ങളെ കൊല്ലാൻ എന്തിന് ശ്രമിക്കുന്നു?” കൗശികൻ ഇന്ദ്രൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “ഭയപ്പെടരുത്, സഹോദരന്മാരേ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. നിങ്ങൾ എന്റെ സഹചാരികൾ, മരുത് സംഘങ്ങളാണ്, എനിക്ക് മാത്രം സമർപ്പിതർ.” ശ്രീനിവാസന്റെ കരുണയാൽ ദിതിയുടെ ഗർഭം മരിച്ചില്ല; വീണ്ടും വീണ്ടും വജ്രം കൊണ്ടു മുറിച്ചിട്ടും, അങ്ങനെ തന്നെ, ഭീമൻ ദ്രോണമുനിയുടെ ആയുധത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടതുപോലെ, ഗർഭം നശിച്ചില്ല. ആദ്യപുരുഷനായി ഹരിയെ ഒരിക്കൽ പോലും ഭക്ത്യാ ആരാധിച്ചാൽ ഒരാൾക്ക് സമത്വം ലഭിക്കുന്നു. ദിതി ഏകദേശം ഒരു വർഷം ഹരിയെ ആരാധിച്ചിരുന്നു. ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം അമ്പതു ദേവന്മാർ മരുതുകളായി ജനിച്ചു; അമ്മയുടെ പാപം നീക്കി, ഹരിയുടെ കൃപയാൽ അവർ സോമപാനയോഗ്യരായി. ദിതി ഉണർന്നു, ദേവിയെപ്പോലെ നിർമലരായ, അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന തന്റെ പുത്രന്മാരെ ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കാണുകയും ചെയ്തു. അവൾ ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു: “മകനേ, ഞാൻ ഈ ഏറ്റവും ദുഷ്കരമായ വ്രതം ആചരിച്ചത് ആദിത്യന്മാർക്കു ഭയമാകുന്ന വിധത്തിൽ ഒരു പുത്രനെ നേടാനാണ്.” “ഒരു പുത്രനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്, എന്നാൽ ഏഴുപേരായി ഏഴിലായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു — ഇത് എങ്ങനെയാണ്? നീ അറിയുന്നെങ്കിൽ സത്യം പറക, എന്നെ വഞ്ചിക്കരുത്.” ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “മാതാവേ, നിന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി ഞാൻ സമീപിച്ചു. അവസരം നോക്കി ഞാൻ ഗർഭത്തെ വിഭജിച്ചു; എന്റെ മനസ്സ് ധർമ്മത്തിൽ അല്ല, ലക്ഷ്യത്തിൽ ആയിരുന്നു.” “ഞാൻ നിന്റെ ഗർഭം ഏഴായി മുറിച്ചു, അവയിൽ നിന്ന് ഏഴ് ബാലന്മാർ ഉയർന്നു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരെയും വീണ്ടും ഏഴായി വിഭജിച്ചപ്പോൾ പോലും ആരും നശിച്ചില്ല.” “എനിക്ക് തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നുന്ന ഈ ഫലങ്ങൾ എന്റെ കർമ്മം കൊണ്ടല്ല, പരമപുരുഷനെ ആരാധിച്ചതിന്റെ ഫലമാണ് എന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.” “ആർക്കും ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്നവർ, അവർ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ സ്വാർത്ഥം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അങ്ങനെ അല്ല.” “ആത്മാവിനെയും ലോകത്തിനെയും നൽകുന്ന ഭഗവാനെ ആരാധിക്കാമെങ്കിൽ, ജ്ഞാനികൾക്ക് പദാർത്ഥഗുണങ്ങൾക്കൊപ്പം ബന്ധം ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതെന്ത്? അത് നരകത്തിലേക്കും നയിക്കും.” “അതുകൊണ്ട്, അമ്മേ, എന്റെ ഈ വലിയ പാപം നീ ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ ബാലിശനും നിസ്സാരനുമാണ്. ഭാഗ്യവശാൽ നിന്റെ ഗർഭം വീണ്ടും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ദിതി അനുവദിച്ചതിനാൽ, ഹൃദയത്തിൽ ശുദ്ധിയും തൃപ്തിയും നിറഞ്ഞ്, ഇന്ദ്രൻ മരുതുകളോടൊപ്പം അവളെ വണങ്ങി സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, മരുതുകളുടെ ഉത്പത്തിയെക്കുറിച്ച് നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇനി എന്താണ് പറയേണ്ടത്? അപ്പോൾ സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാജാവ് അതീവ വിഷമത്തിൽ ആ ആപത്തായ പ്രവർത്തിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു; അതു താനല്ല ചെയ്തതെങ്കിലും, “ദൈവികശക്തിയുള്ള പാപരഹിത ബ്രാഹ്മണനോടു ഞാൻ അയോഗ്യനായി പെരുമാറി” എന്ന ദുഃഖത്തിൽ അയാൾ മുങ്ങി. “ദൈവികരെ അപമാനിച്ചതിനാൽ എനിക്ക് വലിയ ദുരന്തം വരാനിരിക്കുകയാണ്. അത് വരട്ടെ; എന്റെ പാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തമായി, ഇനി ഒരിക്കലും അങ്ങനെയൊരു തെറ്റ് ആവർത്തിക്കരുതെന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” “ഇന്ന്, ബ്രാഹ്മണന്റെ ക്രോധം എന്ന അഗ്നി എന്റെ രാജ്യം, ശക്തി, ധനം എല്ലാം ദഹിപ്പട്ടേണമേ; ഇനി ഒരിക്കലും ബ്രാഹ്മണന്മാരോടോ, ദേവന്മാരോടോ, പശുക്കളോടോ ഞാൻ ദുഷ്ടചിന്ത ഉണ്ടാക്കരുത്.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കെ, സന്യാസിയുടെ മകൻ തക്ഷക എന്ന പാമ്പിനെ അയാൾക്ക് മരണശിക്ഷ വിധിച്ചുവെന്ന് രാജാവ് അറിഞ്ഞു. അതിനെ നല്ലതാണെന്ന് വിചാരിച്ചു; കാരണം തക്ഷകയുടെ വരവ് അർഹമായ വൈരാഗ്യത്തിന് വഴിയൊരുക്കും. അതിനുശേഷം, ഈ ലോകവും അന്ത്യലോകവും ഉപേക്ഷിച്ച് അവയുടെ മൂല്യം വിചാരിച്ചശേഷം, കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിനായി വ്രതം സ്വീകരിച്ചു, അമൃതനദിയുടെ തീരത്ത് ഉപവാസം തുടങ്ങി. കൃഷ്ണന്റെ പാദധൂളി കലർന്ന ജലമുള്ള ആ നദി, ഗംഗയേക്കാൾ വിശുദ്ധിയും ലോകങ്ങളെയും അവരുടെ അധികാരികളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. മരണത്തിനെ നേരിടുന്നവൻ അവളെ സേവിക്കാതിരിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? അങ്ങനെ, പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ വിഷ്ണുപദനദിയുടെ തീരത്ത് വടക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച്, കുശത്തിരശ്ശയിലിരുന്ന്, മുക്തനായി, മുകുന്ദന്റെ പാദങ്ങളിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, ഉപവാസവ്രതം ആരംഭിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ മഹാന്മാരും മഹർഷികളും ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം അവിടെ എത്തി. അവർ ഭക്തിയാൽ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ വന്നവരായിരുന്നു; കാരണം, മഹാന്മാരാണ് പുണ്യസ്ഥലങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നത്. അത്രി, വസിഷ്ഠ, ച്യവന, ശരദ്വാൻ, അരിഷ്ടനേമി, ഭൃഗു, അങ്കിരസ്, പരാശര, ഗാദിയുടെ മകൻ, രാമ, ഉതത്യ, ഇന്ദ്രപ്രമദ, എധ്മവാഹ, മേധാതിഥി, ദേവല, ആർഷ്ടിഷേണ, ഭാരദ്വാജ, ഗൗതമ, പിപ്പലാദ, മൈത്രേയ, ഔർവ, കവഷ, കുംബയോനി, ദ്വൈപായന, നാരായണൻ എന്നിവരും, മറ്റു ദേവർഷിമാരും ബ്രഹ്മർഷിമാരും രാജർഷിമാരും അരുണനും സംഘവും അവിടെ എത്തി. രാജാവ് ഈ മഹർഷികളെയും അവരുടെ വംശജരെയും ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച് വണങ്ങി. അവർ സുഖമായി ഇരുന്നപ്പോൾ, മനസ്സിൽ വ്യക്തതയോടെ, ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ, രാജാവ് അവരോട് കൈകൂപ്പി നിന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു: “രാജാക്കന്മാരിൽ ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും ഭാഗ്യശാലികൾ ആണ്; മഹാന്മാർക്ക് ദയ കാണിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കു അവസരം ലഭിച്ചു. ബ്രാഹ്മണപാദസേവനം അവഗണിച്ചതിനാൽ രാജവംശം ദൂരെയായി; എന്ത് ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ!” “എന്റെ മനസ്സ് വീട്ടുചിന്തകളിൽ പെട്ടുപോയപ്പോൾ, പരമേശ്വരൻ തന്നെ, ദ്വിജന്മാരുടെ വചനത്തിലൂടെ, വൈരാഗ്യം ഉണർത്തി; കാരണം, ആസക്തി ഉടൻ ഭയം ഉണർത്തുന്നു.” “ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഞാൻ അഭയം തേടിയിരിക്കുന്നു; ദേവി ഗംഗയും, എന്റെ മനസ്സും ഭഗവാനിൽ തന്നെ ആകട്ടെ. ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം കൊണ്ടോ തക്ഷകപാമ്പിൽകൊണ്ടോ എന്ത് സംഭവിച്ചാലും സംഭവിക്കട്ടെ; അതുവരെ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹിമ പാടുക.” “അനന്തനായ ഭഗവാനിലേക്കും അവനെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരിലേക്കും വീണ്ടും ഭക്തിയും സ്നേഹവും ഉണ്ടാകട്ടെ; എവിടെയും ജനിച്ചാലും മഹാന്മാരിൽ സ്നേഹവും ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വന്ദിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ.” ഇങ്ങനെ ഉറപ്പോടെ, രാജാവ് കിഴക്കേ തീരത്ത് വടക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് കുശത്തിരശ്ശയിൽ ഇരുന്നു, ഭാര്യയെയും പുത്രനെയും സമുദ്രപുത്രിയോട് ഏല്പിച്ച്, മനസ്സിൽ സ്ഥിരതയോടെ ഉപവാസം തുടരാൻ തുടങ്ങി. ആ രാജാവ് ഉപവാസവ്രതത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ദേവതകൾ ആകാശത്തിൽ നിന്നു പൂക്കൾ വിതറി, മൃദംഗങ്ങൾ മുഴക്കി, അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു. അവിടെ എത്തിയ മഹർഷികൾ അദ്ദേഹത്തെ പ്രശംസിച്ചു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ അംഗീകരിച്ചു: “ജനങ്ങളുടെ ഭാവി ഭദ്രത്തിനായാണ് ഇദ്ദേഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്; ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ കാണാം,” അവർ പറഞ്ഞു. “കൃഷ്ണഭക്തരായ രാജർഷിമാരിൽ, രാജസിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച് ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച്, അക്ഷണത്തിൽ രാജ്യം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല,” മഹർഷികൾ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.