ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇന്ദ്രന് തന്റെ അമ്മാവിയമ്മ ദിതിയുടെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലായി. മഹാനായ ഒരു തപസ്സുകാരിയായി അശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ദിതിക്ക് ഇന്ദ്രൻ അഗാധമായ ഭക്തിയോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും സേവനം ചെയ്തു. അവൻ കാടിൽ നിന്ന് പുഷ്പങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, ദർഭ, കുശ, ഇലകൾ, മുളകൾ, മണ്ണ്, വെള്ളം എന്നിവ സമയോചിതമായി ശേഖരിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു. അങ്ങനെ ദിതി വ്രതം ആചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഹരി ദിതിയുടെ വ്രതം ഭംഗപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവൾക്ക് സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ, പുറമേ ഭക്തിയോടെ കാണിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിൽ വളഞ്ഞ മനസ്സോടെയായിരുന്നു ഇന്ദ്രൻ, മൃഗം മൃഗരൂപം സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെ. എന്നാൽ ദിതി തന്റെ വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചയാളായിരുന്നതിനാൽ, അവളിൽ ഒരു ദോഷവും കണ്ടെത്താൻ ഇന്ദ്രന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇതു കണ്ട ഇന്ദ്രൻ വലിയ ആശങ്കയിലായി; തന്റെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെയാണു നേടാൻ കഴിയുക എന്നതിൽ അവൻ ആലോചനയിൽ മുങ്ങി. ഒരു സന്ധ്യക്കു, ദിതി വ്രതം പാലിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, കാലുകൾ കഴുകാതെയും വെള്ളം ഉപയോഗിക്കാതെയും, ദോഷഭാഗ്യത്താൽ മനസ്സു മങ്ങി ഉറങ്ങിപ്പോയി. ആ അവസരം മുതലെടുത്ത്, യോഗശക്തിയാൽ ഇന്ദ്രൻ ദിതിയുടെ ഗർഭത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, അവളുടെ മനസ്സു ഉറക്കത്തിൽ ആവിഷ്ടമായപ്പോൾ. അവിടെ, തന്റെ വജ്രായുധം കൊണ്ട് ഇന്ദ്രൻ പൊൻനിറമുള്ള ഗർഭത്തെ ഏഴ് ഭാഗങ്ങളായി പിളർത്തി. ഓരോ ഭാഗവും കരയുമ്പോൾ, അവനവൻ ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “കരയരുത്.” പിളർത്തപ്പെടുമ്പോൾ, അവരൊക്കെ കയ്യൊപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രനോട് ചോദിച്ചു: “ഇന്ദ്രാ, നീ നിന്റെ സഹോദരന്മാരായ ഞങ്ങളെ, മരുതുകളെ, കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തിന്?” ഇപ്പോൾ കൗശികൻ ഇന്ദ്രൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടേണ്ട, സഹോദരന്മാരേ. നിങ്ങൾ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. നിങ്ങൾ എന്റെ അനുയായികളും, പരമഭക്തരായ മരുത് സംഘവുമാണ്.” ദിതിയുടെ ഗർഭം, ശ്രീനിവാസന്റെ കരുണയാൽ, മരിച്ചില്ല. വജ്രം കൊണ്ട് പലതവണ ഇടിക്കപ്പെട്ടാലും, ധ്രോണന്റെ ആയുധം കൊണ്ട് നീ രക്ഷപ്പെട്ടതുപോലെ, അതു നിലനിന്നു. ആദിപുരുഷനെ ഒരിക്കൽ പോലും ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ ഒരാൾക്ക് സമത്വം ലഭിക്കും; ദിതി ഏകദേശം ഒരു വർഷം ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു. ഇന്ദ്രനും അമ്പത് ദേവന്മാരും ചേർന്ന് മരുതുകളായി ജനിച്ചു. അമ്മയുടെ ദോഷം അകറ്റി, ഹരിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവർ സോമപാനം ചെയ്യാനുള്ള അർഹതയും നേടി. ദിതി ഉണർന്നു, തന്റെ പുത്രന്മാരെ അഗ്നിപോലെ ദീപ്തിയോടെ, ദേവതയോടൊപ്പം, പാപരഹിതരായവരായി, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കാണുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു: “മകനേ, അദിത്യന്മാർക്കും ഭയമാകുന്ന ഈ ദുഷ്കരമായ വ്രതം ഞാൻ ഒരു പുത്രനെ നേടാനായി ആചരിച്ചു. എന്നാൽ ഒരാൾക്കായി ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ ഏഴുപേർ ഏഴിരട്ടിയായി ജനിച്ചു. ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? നീ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ സത്യം പറയുക, എന്നെ വഞ്ചിക്കരുത്.” ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലാക്കി ഞാൻ സമീപിച്ചു. അവസരം ലഭിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച്, ധർമ്മം മറന്ന് ഞാൻ ഗർഭത്തെ പിളർത്തി. ഞാൻ നിന്റെ ഗർഭം ഏഴ് ഭാഗങ്ങളായി പിളർത്തി, അവയിൽ നിന്ന് ഏഴ് കുട്ടികൾ ഉദിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരെയും വീണ്ടും ഏഴായി പിരിച്ചു, എങ്കിലും ആരും മരിച്ചില്ല.” “എന്റെ ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി സംഭവിച്ച ഈ അത്ഭുതം കണ്ടപ്പോൾ, പരമപുരുഷനെ ഭജിച്ചതിന്റെ ഫലമാണിതെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. യാതൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ ഭഗവാനെ ഭജിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനികൾ; സ്വാർത്ഥം മാത്രം നോക്കുന്നവർ അങ്ങനെയല്ല.” “ആത്മാവിനെയും, ലോകത്തിന്റെ അധിപതിയുമായ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, ജ്ഞാനമുള്ളവൻ ആരാണ് പാതകപരമായ ഗുണങ്ങളെ ആഗ്രഹിക്കുക? അതിനാൽ, അമ്മേ, ഞാൻ ചെയ്ത ഈ വലിയ പാപം നീ ക്ഷമിക്കണം. ഭാഗ്യവശാൽ നിന്റെ ഗർഭം വീണ്ടും ജീവിച്ചു.” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ദിതി അനുമതി നൽകിയപ്പോൾ, പവിത്രഹൃദയനായ ഇന്ദ്രൻ മരുതുകളോടൊപ്പം അമ്മയ്ക്ക് വന്ദനം ചെയ്ത് സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. മരുതുകളുടെ പുണ്യജന്മത്തെക്കുറിച്ച് നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു; ഇനി എന്താണ് പറയേണ്ടത്? അതിനുശേഷം, സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാജാവ്, താൻ ചെയ്തതല്ലാത്ത ഒരു കുറ്റം മനസ്സിൽ വെച്ച്, ആത്മാവിൽ വലിയ വേദനയോടെയും നിരാശയോടെയും ആലോചിച്ചു: “പാപരഹിതനും, ആന്തരികശക്തിയുള്ള ബ്രാഹ്മണനോടു ഞാൻ അയോഗ്യനായി പെരുമാറി; അയ്യോ, ഞാൻ വളരെ പാപം ചെയ്തു!” “ദൈവഭക്തരോടുള്ള അവഗണന കാരണം, എനിക്ക് വലിയൊരു ദുരന്തം ഉടൻ സംഭവിക്കും. അതു സംഭവിക്കട്ടെ; അതെല്ലാം എന്റെ പാപത്തിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തമായി ഞാൻ സ്വീകരിക്കട്ടെ; വീണ്ടും അത്തരം ദോഷം ഞാൻ ചെയ്യരുത്.” “ഇന്ന്, കോപിതനായ ബ്രാഹ്മണപുത്രന്റെ ശാപം എന്നെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ; എന്റെ രാജ്യം, ശക്തി, ധനസമ്പത്ത് എല്ലാം ചിതറട്ടെ; ഇനി ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടോ, ദേവന്മാരോടോ, പശുക്കളോടോ ദുഷ്ടചിന്തകളില്ലാതെ ജീവിക്കട്ടെ.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, തക്ഷക എന്ന പേരിലുള്ള അഹിയുടെ മുഖാന്തിരം തനിക്കു മരണശാപം നല്കിയെന്ന വർത്തമാനം രാജാവ് കേട്ടു. അതു നല്ലതാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിചാരിച്ചു; കാരണം, തക്ഷകന്റെ വരവിലൂടെ അത്യധികം ആസ്വാദനത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന മനസ്സിന് വൈരാഗ്യം ലഭിക്കും. അതിനുശേഷം, ഈ ലോകത്തെയും പരലോകത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവയുടെ മൂല്യരഹിതത്വം മനസ്സിലാക്കി, കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിൽ താൻ മുഴുകണമെന്ന് രാജാവ് തീരുമാനിച്ചു. അമൃതനദിയുടെ തീരത്ത് ഇരുന്ന് ഉപവാസവ്രതം ആരംഭിച്ചു. ആ നദി, കൃഷ്ണപാദധൂളി കലർന്നതും ഗംഗയേക്കാൾ വിശുദ്ധിയുള്ളതുമാണ്; ലോകങ്ങളെയും അവയുടെ ഭരണാധികാരികളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. മരണാനന്തര ഭയത്തിൽ ആർക്കാണ് അവളെ സേവിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുക? ഇങ്ങനെ, പാണ്ഡുപുത്രൻ തന്റെ മനസ്സു മുഴുവൻ മുകുന്ദന്റെ പാദങ്ങളിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ച്, സന്യാസിയുടെ സമാധാനത്തോടെ, ബന്ധങ്ങൾക്കു വിട്ടുവീഴ്ചയൊന്നുമില്ലാതെ, വിഷ്ണുപദനദിയുടെ കിഴക്കേ കരയിൽ കുഷഗ്രാസത്തിൽ വടക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച് ഉപവാസവ്രതം ആരംഭിച്ചു. ഭാര്യയെയും പുത്രനെയും സമുദ്രതനയയോടൊപ്പം ഏൽപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ, ലോകം ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന മഹാന്മാരായ മഹർഷിമാരും അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരും അവിടേക്ക് എത്തി. ഭക്തിമാർഗ്ഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ എത്തിയെങ്കിലും, സത്യത്തിൽ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾക്കു വിശുദ്ധി നൽകുന്നവരാണ് അവർ. അത്രി, വസിഷ്ഠൻ, ച്യവനൻ, ശരദ്വാൻ, അരിഷ്ടനേമി, ഭൃഗു, അങ്കിരസു, പരാശരൻ, ഗാധിപുത്രൻ, രാമൻ, ഉതത്യൻ, ഇന്ദ്രപ്രമദൻ, എധ്മവാഹൻ, മേധാതിഥി, ദേവല, ആർഷ്ടിഷേണ, ഭാരദ്വാജൻ, ഗൗതമൻ, പിപ്പലാദൻ, മൈത്രേയൻ, ഔർവൻ, കവഷൻ, കുംഭയോനി, ദ്വൈപായനൻ, മഹാനായ നാരദൻ എന്നിവരും, ദേവർഷിമാരും ബ്രഹ്മർഷിമാരും രാജർഷിമാരും, അരുണനും കൂട്ടരും എത്തിയപ്പോൾ, രാജാവ് മഹർഷിമാരെ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു, തലവാഴ്ത്തി വന്ദിച്ചു. അവരെ സുഖമായി ഇരിപ്പിച്ചു, ആദരവോടെ അഭിവാദ്യം നടത്തി, മനസ്സിൽ വ്യക്തതയോടെയും ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ ഉറച്ചതുമായ രാജാവ് കയ്യുകൂപ്പി മുന്നിൽ നിന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു: “രാജാക്കന്മാരിൽ ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാന്മാരായിരിക്കുന്നു; മഹാന്മാർ ഞങ്ങളോടു കൃപ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണപാദങ്ങൾ അവഗണിച്ചതിന്റെ അശുദ്ധിയിൽ രാജവംശം അകറ്റപ്പെട്ടു; അയ്യോ, എത്ര വലിയ പാപം!” “പരമേശ്വരൻ, എന്റെ മനസ്സു വീട്ടുവിഷയങ്ങളിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ആകർഷിക്കപ്പെട്ടതിനെക്കണ്ട്, ദ്വിജന്മാരുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് വൈരാഗ്യം ഉണർത്തി. ആകർഷണം വേഗത്തിൽ ഭയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.” “ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു; ദയവായി നിങ്ങളും, ദേവി ഗംഗയും, എന്റെ മനസ്സു ഭഗവാനിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കട്ടെ. ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം കൊണ്ടോ തക്ഷകന്റെ വിഷം കൊണ്ടോ എന്ത് സംഭവിച്ചാലും സംഭവിക്കട്ടെ; അതുവരെ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം പാടുക.” “അവസാനത്തിലും അനന്തനായ ഭഗവാനിലേക്കും അവനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരിലേക്കും ഭക്തിയും സ്നേഹവും എനിക്ക് ഉണ്ടാകട്ടെ; എവിടെയും ജനിച്ചാലും മഹാന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ സ്നേഹബന്ധം നിലനിൽക്കട്ടെ; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ എപ്പോഴും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ച രാജാവ്, വടക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച്, കിഴക്കേ കരയിൽ കുഷമേച്ചയിൽ ഇരുന്നു, ഭാര്യയെയും പുത്രനെയും സമുദ്രതനയയോടൊപ്പം ഏൽപ്പിച്ചു, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഉപവാസത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.