ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം, രാജകുമാരൻ പരിക്ഷിത്, കഠിനമായ വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചു. ഇത്രയും കഠിനമായി അവൻ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല. അവൻ ബ്രാഹ്മണനായ ശമികമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, തന്റെ ദു:ഖം ബ്രാഹ്മണനോടുള്ള അസൂയയിലും കോപത്തിലും മാറി. അതിനാൽ, കോപത്തോടെ, അവൻ ഒരു മരിച്ച പാമ്പിനെ ശമികമുനിയുടെ കഴുത്തിൽ വച്ച്, ആശ്രമം വിട്ടു നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. രാജകുമാരന്റെ ഈ പ്രവർത്തി യഥാർത്ഥത്തിൽ ശമികമുനി ധ്യാനത്തിൽ ആഴമായിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൻ സംശയിച്ചു: 'ഇവൻ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും വലിച്ചുമാറ്റി, കണ്ണുകൾ അടച്ചിരിക്കുന്നു; ഇവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ധ്യാനത്തിലാണ്, അല്ലെങ്കിൽ നാടകമാണോ? ക്ഷത്രിയർക്ക് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമോ?' എന്നു അവൻ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ ശമികമുനിയുടെ പുത്രൻ, അതിഗംഭീരമായ തേജസ്സുള്ള ശൃംഗി, കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛനു രാജാവ് അപമാനം ചെയ്തുവെന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ ഉടൻ തന്നെ അതേ സ്ഥലത്ത് പറഞ്ഞു: 'അയ്യോ, ഭരണാധികാരികളുടെ അന്യായം! അവർ ഹോമത്തിൽ അർപ്പിച്ച അഹുതികൾ കഴിക്കുന്നവരുപോലെ. ഭൃത്യന്മാർ സ്വാമിയ്ക്ക് ചെയ്ത കുറ്റം, വാതിൽ കാവൽക്കാർ അല്ലെങ്കിൽ നായ്ക്കൾ യജമാനനോട് ചെയ്യുന്ന കുറ്റത്തെപ്പോലെയാണ്.' 'ക്ഷത്രിയൻ ജന്മത്തിൽ ഉണ്ടായാലും, ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനെ വീട്ടിന്റെ കാവൽക്കാരനായി നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, ഇങ്ങനെയുള്ള വാതിൽ കാവൽക്കാരന് വീട്ടിലെ ആഹാരം കഴിക്കാൻ അർഹതയുണ്ടോ?' 'കൃഷ്ണഭഗവാൻ, പഥം തെറ്റുന്നവർക്കുള്ള മാർഗദർശകൻ, ദേഹവും വിട്ടു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ, ധർമ്മത്തിന്റെ പാലം തകർത്തവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നു; എന്റെ ശക്തി കാണൂ.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ശൃംഗിയുടെ കണ്ണുകൾ കോപത്തിൽ ചുവപ്പി. അവൻ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ, കൗസികി നദിയിൽ ശുദ്ധിയേർത്ത്, വാക്കിന്റെ വജ്രം പുറത്തുവിട്ടു: 'ഇങ്ങനെ, അതിരുകൾ ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, തക്ഷകൻ ഈ വംശത്തിന്റെ നാശകരനായ രാജാവിനെ ഏഴാം ദിവസം കടിക്കും.' പിന്നീട്, ശൃംഗി ആശ്രമത്തിൽ എത്തി, അച്ഛൻ കഴുത്തിൽ പാമ്പിന്റെ ശവം കെട്ടിയിരിക്കുന്നതും, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയതും കണ്ടു, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞു. ആംഗിരസ വംശത്തിൽപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണൻ, പുത്രന്റെ വിലാപം കേട്ട്, പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. കഴുത്തിൽ മരിച്ച പാമ്പ് കണ്ട അദ്ദേഹം, അതിനെ നീക്കി, 'കുഞ്ഞേ, നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു? ആരാണ് നിന്നെ ദു:ഖിപ്പിച്ചത്?' എന്ന് ചോദിച്ചു. അച്ഛന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, ശൃംഗി സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. രാജാവിനെ അന്യായമായി ശപിച്ചെന്നു കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ, പുത്രനെ കാണുന്നതിൽ സന്തോഷം തോന്നിയില്ല; 'അയ്യോ, ഇന്ന് നീ വലിയ ദുരന്തം വരുത്തിയിരിക്കുന്നു. കുറ്റം ചെറുതാണ്, പക്ഷേ ശിക്ഷ വലിയതാണ്.' 'പുത്രാ, നീ രാജാവിനെ വിധിക്കരുത്; അവന്റെ അതിജയശക്തിയാൽ ജനങ്ങൾ എല്ലാ ദിശകളിലും സമൃദ്ധിയും സുരക്ഷയുമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്.' 'നരദേവൻ എന്ന ചക്രധാരിയായ രാജാവിനെ അവഗണിച്ചാൽ, പ്രിയപ്പെട്ടവാ, ലോകം കള്ളന്മാർ നിറയ്ക്കും; കാവൽ ഇല്ലാതെ, ഒരു羊ക്കൂട്ടം പോലെ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നശിക്കും.' 'ഇന്ന്, പാപം നമ്മിൽ ഇടവിടാതെ വരുന്നു; രക്ഷകർ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ധനം ആളുകൾ കവർന്നു, പരസ്പരം കൊല്ലുന്നു, ശപിക്കുന്നു, കവർച്ചയും സ്ത്രീകളെയും പശുവുകളെയും സ്വത്തും പിടിക്കുന്നു.' 'അപ്പോൾ, മഹാനായ ധർമ്മം മനുഷ്യരിൽ ലയിക്കും; ത്രയവേദത്തിൽ ആധാരമുള്ള വർണ്ണാശ്രമ ചാര്യകളും നശിക്കും. പിന്നെ, ധനം, ഭോഗം എന്നിവയിൽ ലയിച്ചവർ, നായ്ക്കളെയും കുരങ്ങുകളെയും പോലെ, വർണ്ണങ്ങൾ കലർത്തും.' 'ധർമ്മത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായ രാജാവായ ബൃഹച്ഛ്രവ, മഹാരാജ, സത്യഭക്തൻ, അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തിയവൻ.' 'കുശലമില്ലാത്ത കുട്ടി, നിർദോഷനായ രാജാവിനോട് പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; സർവാത്മാവായ ഭഗവാൻ ഈ കുറ്റം ക്ഷമിക്കട്ടെ.' 'ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാർ, അധിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടാലും, വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടാലും, ശപിക്കപ്പെട്ടാലും, അപമാനിക്കപ്പെട്ടാലും, കൊല്ലപ്പെട്ടാലും, പ്രതികാരം ചെയ്യാറില്ല, അവർക്കു കഴിവുണ്ടായാലും.' ഇങ്ങനെ, പുത്രന്റെ കുറ്റം കാരണം, മഹാമുനി അഗാധമായ പശ്ചാത്താപത്തിൽ മുങ്ങി. രാജാവിൽ നിന്നു തന്നെ അപമാനം നേരിട്ടിട്ടും, അദ്ദേഹം അതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചില്ല. സാധാരണയായി, ഈ ലോകത്തിലെ സദ്ഗുണമുള്ളവർ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ ദ്വന്ദ്വത്തിൽ അകപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ, അവർ neither ദു:ഖ nor സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു, കാരണം അവരുടെ ആശ്രയം ആത്മഗുണങ്ങളിൽ ആണ്. 'കാൽ കഴുകാതെ, തണുത്ത കാലിൽ, തണുത്ത തലയിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ അർപ്പിച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്; നഗ്നനായി, പ്രഭാതം അല്ലെങ്കിൽ സന്ധ്യയിൽ കിടക്കരുത്.' 'എപ്പോഴും ശുദ്ധമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, എല്ലാ മംഗലവും പൂണ്ട, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, ലക്ഷ്മിയെയും, അച്യുതനെയും പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് പൂജിക്കണം.' 'സ്ത്രീകളും വീരന്മാരും പൂജയിൽ പൂക്കളും സുഗന്ധവുമും അർപ്പണവും ആഭരണങ്ങളും ഉപയോഗിക്കണം; ഭർത്താവിനെ പൂജിച്ച ശേഷം, അവളെ സംരക്ഷിക്കണം, ഭർത്താവ് തന്റെ ഗർഭത്തിൽ വസിക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ച് ധ്യാനിക്കണം.' 'പംസവന വ്രതം ഒരു വർഷം ഉറ്റുനടത്തിയാൽ, ഇന്ദ്രനെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും.' ദിതി, 'താത്‌astu' എന്ന് സമ്മതിച്ച്, നിർണയത്തോടെ കശ്യപൻ്റെ വിത്ത് സ്വീകരിച്ച്, വ്രതം വിശ്വസ്തയായി അനുഷ്ഠിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ, തന്റെ അമ്മാവിയുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, ദിതി ആശ്രമത്തിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ സേവനം ചെയ്തു. അവൻ കാടിൽ നിന്ന് സ്ഥിരമായി പൂക്കളും ഫലവും ദർഭയും കുശയും ഇലകളും തുള്ളികളും മണ്ണും വെള്ളവും യഥാസമയം കൊണ്ടുവന്നു. ഇങ്ങനെ, ദിതി വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ, ഹരി, അതിനെ ലംഘിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, കുഹലത്തോടു deer രൂപത്തിൽ deer പോലെ സേവനം ചെയ്തു. പക്ഷേ, ദിതി വ്രതത്തിൽ ഉത്സുകയായിരുന്നു; ഇന്ദ്രൻ അതിൽ ഒരു വീഴ്ച കണ്ടെത്തിയില്ല. രാജാവേ, ഇന്ദ്രൻ വലിയ ആശങ്കയിൽ അകപ്പെട്ടു: 'ഇവിടെ എങ്ങനെ എന്റെ ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാം?' എന്ന് ചിന്തിച്ചു. ഒരു സന്ധ്യയിൽ, ദിതി വ്രതത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചും ഭക്ഷണം കഴിച്ചും, കാൽ കഴുകാതെ, വെള്ളം ഉപയോഗിച്ച് ശുദ്ധീകരിക്കാതെ, ഭാഗ്യത്തിൽ കുഴപ്പപ്പെട്ട് ഉറങ്ങി. അവസരം പിടിച്ച്, യോഗശക്തിയാൽ, ഇന്ദ്രൻ ദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ കടന്നു, അവളുടെ മനസ്സ് ഉറക്കത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ. വജ്രം കൊണ്ട്, സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള ഗർഭം ഏഴായി വിഭജിച്ചു; ഓരോ ഗർഭവും കരയുമ്പോൾ, അവൻ പറഞ്ഞു: 'കരയരുത്.' വിഭജിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും കൈകൂടിച്ച് ചോദിച്ചു: 'ഇന്ദ്രാ, നീ ഞങ്ങൾ മരുത് സഹോദരന്മാരെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തിന്?' കൗസികൻ മറുപടി നൽകി: 'ഭയപ്പെടേണ്ട, സഹോദരന്മാരേ; നിങ്ങൾ എനിക്ക് പ്രിയമാണ്. നിങ്ങൾ എന്റെ സഹചാരികൾ, മരുത് ദേവതകളാണ്, എനിക്ക് മാത്രം ഭക്തരാണ്.' ദിതിയുടെ ഗർഭം, ശ്രീനിവാസന്റെ ദയയാൽ, മരിച്ചില്ല; വജ്രം കൊണ്ട് എത്രവട്ടം പ്രഹരിച്ചാലും, അങ്ങനെ തന്നെ, നിങ്ങൾ ദ്രോണൻ്റെ ആയുധം കൊണ്ടും രക്ഷപ്പെട്ടത് പോലെ. പ്രാചീനപുരുഷനെ ഒരിക്കൽ പോലും ആരാധിച്ചാൽ, ഒരാൾ സമത്വം നേടും; ദിതി, ഏകദേശം ഒരു വർഷം ഹരിയെ ആരാധിച്ചു. ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം, അമ്പത് ദേവതകൾ മരുത് ദേവതകളായി. അമ്മയുടെ പാപം നീക്കം ചെയ്ത്, ഹരിയുടെ കൃപയിൽ, അവർ സോമപാനം ചെയ്യാൻ അർഹരായി. ദിതി ഉണർന്നു, തന്റെ പുത്രന്മാർ അഗ്നിപോല തേജസ്സോടെ, ലക്ഷ്മിയോടൊപ്പം, പാപരഹിതരായി, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കാണുകയും ചെയ്തു.