ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു മഹാതാപസനായ ശമികമുനി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശ്വാസം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രിച്ച്, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കപ്പുറത്തുള്ള, അചഞ്ചലമായ ബ്രഹ്മാവസ്ഥയിൽ ലയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. ദീർഘമായ ജടയും, മൃഗചർമ്മവും ധരിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം, ജലത്തിനായി കഠിനമായ ദാഹത്തിൽ കിടന്നിരുന്നതിനിടയിൽ, രാജാവായ പാർീക്ഷിത് അവിടെ വന്നു. ആ അവസ്ഥയിൽ, രാജാവ് അദ്ദേഹത്തോടു ജലം യാചിച്ചു. അതേസമയം, രാജാവിന് പുല്ല്, മണ്ണ് തുടങ്ങിയ അർപ്പണങ്ങൾ ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല; ജലവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളും ലഭിച്ചില്ല. ശമികമുനി അവനെ അവഗണിച്ചുവെന്ന തോന്നലിൽ രാജാവിന് ക്രോധം ഉയർന്നു. ഇതുവരെ ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ദാഹവും വിശപ്പും അനുഭവിച്ചപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണനോട് അസൂയയും ക്രോധവും രാജാവിൽ ഉണർന്നു. അവൻ ആ ക്രോധത്തിൽ, ഒരു മരിച്ച പാമ്പിനെ ശമികമുനിയുടെ ഭുജത്തിൽ വച്ചു, ആശ്രമം വിട്ട് തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. "ഇവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പിൻവലിച്ച് കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നു; ഇദ്ദേഹം ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചിട്ടുണ്ടോ, അതോ ഈ സകലവും കപടമാണോ? ക്ഷത്രിയന്മാരിൽ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമോ?" എന്ന ചിന്തകൾ രാജാവിനെ അലമുറയാക്കി. അപ്പോൾ, ശമികമുനിയുടെ പുത്രനായ ശ്രുങ്ഗി, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ളവൻ, കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ പിതാവിനോടു രാജാവ് അന്യായം ചെയ്തുവെന്ന വിവരം കേട്ടയുടൻ അവിടെത്തന്നെ അപ്രമാദമായി സംസാരിച്ചു: "അയ്യോ! ഭോജകരായി ഭോജനങ്ങൾ തിന്നുന്ന ഭോക്താക്കളെപ്പോലെയുള്ള ഭരണാധികാരികളുടെ അന്യായം! ഭൃത്യന്മാർ മുഖ്യനെ അപമാനിക്കുന്നത് വാതിൽക്കാവലുകാരോ നായ്ക്കളോ യജമാനനോട് ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്. ക്ഷത്രിയനായിട്ടും ബ്രാഹ്മണന്മാർ വീട്ടിന്റെ രക്ഷകനായി നിയമിച്ചിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ഒരു വാതിൽക്കാവൽക്കാരന് വീട്ടിലെ വിഭവങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ അർഹതയുണ്ടോ? കൃഷ്ണൻ, പാതഭ്രഷ്ടരായവർക്കുള്ള മാർഗ്ഗദർശകൻ, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുപോയതുകൊണ്ട്, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ ധർമ്മസേതു തകർത്തവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നു; എന്റെ ശക്തി കാണുക!" ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, കണ്ണുകൾ ക്രോധത്തിൽ ചുവന്നവൻ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ നിന്നു, കൗശികീനദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ശുദ്ധിയോടെ, വാക്കിന്റെ വജ്രം പോലെ ഒരു ശാപം ഉച്ചരിച്ചു: "ധർമ്മത്തിന്റെ അതിരുവിടിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം തക്ഷകൻ ഏഴാം ദിവസം ഈ വംശനാശകനായ രാജാവിനെ കടിക്കും." ശ്രുങ്ഗി പിന്നീട് ആശ്രമത്തിലെത്തി, തന്റെ പിതാവിന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയ പാമ്പ് കണ്ടപ്പോൾ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആഴ്ന്ന് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. ആംഗിരസഗോത്രത്തിൽ പെട്ട ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ മകന്റെ വിലാപം കേട്ട് പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു; ഭുജത്തിൽ മരിച്ച പാമ്പ് കണ്ടു. പാമ്പ് മാറ്റി, "കുഞ്ഞേ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ കരയുന്നത്? ആരാണ് നിന്നെ അപമാനിച്ചത്?" എന്ന് ചോദിച്ചു. മകൻ സംഭവിച്ച എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു. രാജാവിനെ അർഹമല്ലാതെ ശപിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞ ബ്രാഹ്മണൻ മകനെക്കണ്ട് സന്തോഷിച്ചില്ല; "കുഞ്ഞേ, ഇന്ന് നീ വലിയ ദുരന്തം സൃഷ്ടിച്ചുവോ! കുറ്റം ചെറുതായാലും ശിക്ഷ വളരെയധികമാണ്. നീ രാജാവിനെ വിധിക്കരുത്, ബാലിഷ്ഠബുദ്ധിയുള്ളവനേ; അവന്റെ അജേയശക്തിയാൽ ജനങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും സമൃദ്ധിയും സുരക്ഷയും അനുഭവിക്കുന്നു. നരദേവനെന്ന പേരുള്ള, രഥചക്രം കൈവശമുള്ള രാജാവിനെ അവഗണിച്ചാൽ, ലോകം കള്ളന്മാർ നിറഞ്ഞു, സംരക്ഷണം ഇല്ലാതെ, ഇടയ്ക്കുതന്നെ അശരണമായ ആടുകളെപോലെ നശിച്ചുപോകും. ഇന്ന്, സംരക്ഷകൻ ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ പരസ്പരം കൊന്നു, ശപിച്ചു, കവർന്നു, പശുക്കളെയും സ്ത്രീകളെയും സമ്പത്തും തട്ടിയെടുത്തു, പാപം അനവധിയായി പടരുന്നു. അപ്പോൾ, സത്പ്രവൃത്തിയും വർണ്ണാശ്രമധർമ്മങ്ങളും, മൂന്നു വേദങ്ങളിൽ ആധാരമിട്ടവ, മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാവും; പിന്നെ, സ്വാർത്ഥവും ഭോഗാസക്തിയും നിറഞ്ഞവർ നായ്ക്കളെയും കുരങ്ങുകളെയുംപോലെ വർണ്ണസംകരം സൃഷ്ടിക്കും. ധർമ്മസംരക്ഷകൻ, മഹാരാജാവ്, ബൃഹത്സ്രവ, രാജർഷി, യഥാർത്ഥ ഭഗവദ്ഭക്തൻ, അശ്വമേധയാഗം നടത്തിയവൻ തന്നെയാണ് ഈ രാജാവ്. നിരപരാധിയായ രാജാവിനോട് ബാലിഷ്ഠബുദ്ധിയുള്ള കുട്ടി പാപം ചെയ്തു; പരമാത്മാവായ ഭഗവാൻ ഈ കുറ്റം ക്ഷമിക്കട്ടെ. ഭഗവദ്ഭക്തന്മാർ തങ്ങളെ അപമാനിച്ചാലും, ചതിച്ചാലും, ശപിച്ചാലും, ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്താലും, കൊല്ലപ്പെട്ടാലും, പ്രതികാരം ചെയ്യാറില്ല, അതിനുള്ള ശക്തി ഉണ്ടായാലും പോലും. മകന്റെ കുറ്റം മൂലം മഹർഷി ദുഃഖം അനുഭവിച്ചു; രാജാവിൽ നിന്നു തന്നെ അപമാനം ലഭിച്ചിട്ടും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചില്ല. ഇവിടുത്തെ സജ്ജനന്മാർ, മറ്റുള്ളവരാൽ സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ ആക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അതിനെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുകയോ ആനന്ദിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല; അവർ ആത്മഗുണങ്ങളിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. രാത്രിയിൽ കാൽ കഴുകാതെ കിടക്കരുത്; കാൽ നനഞ്ഞുകഴിഞ്ഞും, തല നനഞ്ഞുകഴിഞ്ഞും കിടക്കരുത്; മറ്റൊരാളുടെ അന്നം കഴിക്കരുത്; നഗ്നരായി കിടക്കരുത്; പ്രഭാതസന്ധ്യയിലോ സായാഹ്നസന്ധ്യയിലോ കിടക്കരുത്. എപ്പോഴും ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ച്, എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ട്, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഐശ്വര്യത്തെയും അച്യുതനെയും പ്രഭാതഭോജനത്തിന് മുമ്പായി ആരാധിക്കണം. സ്ത്രീകളും വീര്യശാലികളും പൂക്കളാൽ, സുഗന്ധികളാൽ, അർപ്പണങ്ങളാൽ, ആഭരണങ്ങളാൽ പൂജിക്കണം; ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ പൂജിച്ച്, അവനിൽ തന്നെ ഗർഭസ്ഥനായി ധ്യാനിക്കണം. പുനഃജനനത്തിനായുള്ള ഈ പുംസവനവ്രതം ഒരു വർഷം അക്ഷതമായി അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, ഇന്ദ്രനെ ജയിക്കുംപോലുള്ള ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും. "തക്കതാണു," എന്നു സമ്മതിച്ച്, ദിതി മഹാശക്തിയോടെ കശ്യപനിൽ നിന്ന് ഗർഭം പ്രാപിച്ചു, ആ വ്രതം ഭക്തിയോടെ അനുഷ്ഠിച്ചു. ഇത്രയുമൊക്കെ അറിഞ്ഞ ഇന്ദ്രൻ, തന്റെ അമ്മാവിയമ്മ ദിതിയുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, ആശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ദിതിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം സേവിച്ചു. കാടിൽ നിന്ന് പുഷ്പം, പഴം, ദർഭ, കുശ, ഇല, തളിർ, മണ്ണ്, വെള്ളം എന്നിവ നേരത്തെ തന്നെ കൊണ്ടുവന്നു. അങ്ങനെ ദിതി വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ, ഹരി അവളുടെ വ്രതം തകർക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, കപടമായി, ഒരു മാൻ മൃഗം മറ്റൊരു മാനായി സേവിക്കുന്നതുപോലെ, ദിതിയെ സേവിച്ചു. എന്നാൽ ദിതി വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചതുകൊണ്ട്, അവളിൽ ഒരു പിഴവുമില്ലെന്ന് കണ്ടു, രാജാവേ; അതുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രൻ വലിയ ആശങ്കയിൽ ആകി, തന്റെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ നേടാമെന്ന് ആലോചിച്ചു. ഒരു സന്ധ്യാകാലത്ത്, വ്രതത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച ദിതി, ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, കാൽ കഴുകാതെയും ശുദ്ധജലത്തിൽ കഴുകാതെയും, വിധിയുടെ കളിയിൽ അപ്രമാദത്തിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ആ അവസരം മുതലെടുത്ത്, യോഗശക്തിയാൽ, യോഗാധിപനായ ഇന്ദ്രൻ, ദിതിയുടെ മനസ്സു ഉറക്കത്തിൽ ആകുമ്പോൾ അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടേക്ക് കടന്ന്, തന്റെ വജ്രായുധം കൊണ്ട് സ്വർണ്ണവർണ്ണമായ ഗർഭത്തെ ഏഴായി വിഭജിച്ചു; ഓരോ ഗർഭവും കരയുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ ആവർത്തിച്ച് പറഞ്ഞു: "കരയണ്ട!" വിഭജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവരൊക്കെ കയ്യുയർത്തി ചോദിച്ചു: "ഇന്ദ്രാ, നീ ഞങ്ങളായ സഹോദരന്മാരായ മരുതുകളെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?" കൌശികൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, സഹോദരന്മാരേ; നിങ്ങൾ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. നിങ്ങൾ എന്റെ സേവകർ, മരുത്‌ഗണം, എനിക്ക് മാത്രമായി സമർപ്പിതരാണ്." ശ്രീനിവാസന്റെ ദയയാൽ ദിതിയുടെ ഗർഭം മരിച്ചില്ല; വജ്രം പലതവണ ബാധിച്ചിട്ടും, നിങ്ങൾ ദ്രോണന്റെ അസ്ത്രത്തിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടതുപോലെ, അവർ രക്ഷപ്പെട്ടു.