ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പരീക്ഷിതൻ മഹാഭക്തനായിരുന്നു; മോക്ഷത്തിലേക്ക് അവന്റെ അചഞ്ചലമായ ബുദ്ധി ലക്ഷ്യമിട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. വ്യാസപുത്രനായ ശുകദേവൻ ഉപദേശിച്ച ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, ഗരുഡധ്വജനായ ഭഗവാന്റെ പാദസന്നിധി അവൻ പ്രാപിച്ചു. ഈ അദ്ഭുതകരമായ, യോഗാത്മകമായ, അർത്ഥം മറയാത്ത, അനന്തമായ ഭഗവത്കൃത്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, പരീക്ഷിതനും ഭക്തജനങ്ങളെയും ആനന്ദിപ്പിച്ച പുണ്യകഥ ഞങ്ങൾക്കായി ദയവായി വിവരണം ചെയ്യണമെന്നു സുതനോട് അവർ അപേക്ഷിച്ചു. സുതൻ പറഞ്ഞു: "ഇന്ന് ഞങ്ങൾ, താഴ്ന്ന വംശത്തിൽ ജനിച്ചവരായിട്ടും, മൂപ്പന്മാരെ അനുസരിച്ചുകൊണ്ട് ഭാഗ്യശാലികളായി. മഹാത്മാക്കളുടെ വചനങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉള്ള സാന്നിധ്യം ദുഷ്പരമ്പര്യത്തിന്റെ കളങ്കവും മനസ്സിലെ ദുഃഖവും അതിവേഗം അകറ്റുന്നു. അതിനേക്കാളധികം, പരമശ്രേയസ്സായ ഭഗവാനെ സ്തുതിക്കുന്നവർക്കെത്ര മഹത്തായ ഫലമുണ്ടാകും! അവൻ അനന്തശക്തിയുള്ളവൻ, അതിമാന്യഗുണങ്ങളാൽ 'അപരിമിതൻ' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഇതുവരെ പറഞ്ഞതിൽ നിന്നു തന്നെ, ഭഗവാന്റെ തുല്യരഹിതമായ ഗുണങ്ങൾ വ്യക്തമാകുന്നു. അവന്റെ പാദധൂളി നേടാൻ സകലത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ചവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എന്നാൽ അവൻ സ്വയം ആ ആരാധനയ്ക്ക് മോഹിക്കുന്നില്ല. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പാദനഖങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച, പൂജയ്ക്കായി അർപ്പിച്ച ജലം ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ഭഗവാന്റെ പാദം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ആരാണ് മുക്തി പ്രാപിക്കാത്തത്? അവിടെ, ഭക്തന്മാരായ ജ്ഞാനികൾ ദേഹബന്ധവും ബന്ധുക്കളോടുള്ള ആസക്തിയും അപ്രത്യക്ഷമാക്കി, അഹിംസ, ശാന്തി, സ്വധർമ്മം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ഹംസഗതിയിലേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്തുന്നു. മഹോന്നതരായോ, ആര്യന്മാരായോ നിങ്ങൾ ചോദിച്ച ചോദ്യം ഞാൻ എത്രത്തോളം അറിഞ്ഞുവോ അത്രത്തോളം വിശദീകരിക്കാം. പക്ഷികൾ ആകാശത്ത് തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് പറക്കുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനികളും വിഷ്ണുപഥം തങ്ങളുടെ ഗ്രഹണശേഷിയനുസരിച്ച് പ്രാപിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം, വേട്ടക്കായി വനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ബാണം ഉയർത്തി ഒരു മാൻ പിന്തുടർന്ന്, അവൻ അതിയായി ക്ഷീണിച്ചു, വലിയ വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചു. വെള്ളം അന്വേഷിച്ച് ഒരു ആശ്രമത്തിൽ കയറി, അവിടെ കണ്ണടച്ച് ധ്യാനത്തിലിരുന്ന ഒരു മഹർഷിയെ അവൻ കണ്ടു. ആ മഹർഷി ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശ്വാസം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവ നിയന്ത്രിച്ചു, മൂന്നുലോകങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് ബ്രഹ്മാനന്ദത്തിൽ ലയിച്ചവനായിരുന്നു. ജടയും മയിരുമുണ്ടായിരുത്തി, മൃഗചർമ്മം ധരിച്ച്, കണ്ഠം ഉണങ്ങിയ അവസ്ഥയിൽ രാജാവ് അവനോട് വെള്ളം യാചിച്ചു. പൊതുവായി അർപ്പിക്കാറുള്ള ദർഭ, മണ്ണ്, വെള്ളം, സ്നേഹവാക്കുകൾ എന്നിവ ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല. അവൻ അവഗണിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു തോന്നി, അതിനാൽ കോപം ജനിച്ചു. ഇത്രയും വലിയ വിശപ്പും ദാഹവും അദ്ദേഹത്തിന് മുമ്പ് ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല; ബ്രാഹ്മണനോടു അസൂയയും കോപവും ഉയർന്നു. അപ്പോൾ, കോപത്തിൽ, മരിച്ച ഒരു പാമ്പ് അവൻ മഹർഷിയുടെ ഭുജത്തിൽ വച്ചു, ആശ്രമം വിട്ട് നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. 'ഇവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രിച്ച് കണ്ണടച്ചു ധ്യാനത്തിലാണോ, അതോ ഇത് നാടകമാണോ? ക്ഷത്രിയർക്ക് ഇങ്ങനെ ചെയ്യാമോ?' എന്ന സംശയം അവനിൽ ഉദിച്ചു. അതേസമയം, അത്യന്തം തേജസ്സുള്ള മഹർഷിയുടെ മകൻ കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കുകയായിരുന്നു; രാജാവ് അച്ഛനെ അപമാനിച്ചുവെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അവിടുത്തെ തന്നെ പറഞ്ഞു: 'അയ്യോ, ഭോജകന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ഭൂപാലന്മാർ ചെയ്ത അന്യായം! ദ്വാരപാലകർ, അല്ലെങ്കിൽ നായ്ക്കൾ തന്നെ, യജമാനനോട് ചെയ്യുന്ന അക്രമംപോലെയാണ് ഭൃത്യർ ചെയ്ത പാപം.' 'ക്ഷത്രിയനായി ജനിച്ചെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഈ വീട്ടിൽ ദ്വാരപാലനായി നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ഒരാൾക്ക് വീട്ടിലെ സമ്പത്ത് ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അവകാശം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? കൃഷ്ണഭഗവാൻ, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് വഴിതെറ്റുന്നവർക്കുള്ള ഗതി, ഈ ലോകം വിട്ടിരിക്കുന്നു; അപ്പോൾ, ഞാൻ ധർമ്മത്തിന്റെ പാലം തകർത്തവരെ ശിക്ഷിക്കും; എന്റെ ശക്തി കാണുക!' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കോപത്തിൽ കണ്ണ് ചുവന്ന ബാലമഹർഷി സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം കൗശികി നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, ശുദ്ധിയോടെ, വാക്കുകളുടെ വജ്രം പോലെ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു: 'സപ്തമദിനം കഴിഞ്ഞ്, ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ച തക്ഷകം ഈ വംശനാശകനായ രാജാവിനെ കടിക്കും.' അതിനുശേഷം, ബാലൻ ആശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു, അച്ഛന്റെ കഴുത്തിൽ പാമ്പ് കെട്ടിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ദുഃഖത്തിൽ മുദ്രാവാക്യമായി കരഞ്ഞു. ആംഗിരസ ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണൻ, മകന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട്, കണ്ണ് തുറന്നു, കഴുത്തിലെ മരിച്ച പാമ്പ് കണ്ടു. പാമ്പ് നീക്കി, 'മകനേ, നീ എന്തിനാണ് ഇത്രയും ദുഃഖിക്കുന്നത്? ആരാണ് നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത്?' എന്ന് ചോദിച്ചു. മകൻ സംഭവമൊക്കെയും പറഞ്ഞു. രാജാവിന് അപ്രാപ്തമായ ശാപം ലഭിച്ചുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷിച്ചില്ല; 'അയ്യോ, നീ ഇന്ന് വലിയ അനർത്ഥം വരുത്തിയിരിക്കുന്നു; കുറ്റം ചെറുതായാലും ശിക്ഷ അത്യധികമാണ്.' 'മക്കളെ, രാജാവിനെ നീ വിധിക്കേണ്ടതല്ല; അവന്റെ അപാരശക്തിയാൽ ജനങ്ങൾ സമൃദ്ധിയും സുരക്ഷയും അനുഭവിക്കുന്നു. നരദേവൻ എന്ന രാജാവിനെ അവഗണിച്ചാൽ, ലോകം കള്ളന്മാർ കവർന്നെടുക്കും; കാവൽക്കാരില്ലാത്ത ആടുകളെപ്പോലെ, ലോകം നിമിഷംകൊണ്ടു നശിക്കും. ഇന്ന്, രക്ഷകൻ ഇല്ലാത്തവരുടെ സമ്പത്ത് കവർന്നെടുക്കുന്നവരുടെ പാപം തുടർച്ചയില്ലാതെ വരുന്നു; അവർ പരസ്പരം കൊല്ലുന്നു, ശപിക്കുന്നു, കവർക്കുന്നു, പശുക്കൾ, സ്ത്രീകൾ, സമ്പത്ത് എന്നിവ പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.' 'പിന്നെ, മഹാനായ ധർമ്മം മനുഷ്യരിൽ നശിക്കും; വർണാശ്രമധർമ്മങ്ങൾ, മൂന്ന് വേദങ്ങളിൽ ആധാരമിട്ടിട്ടുള്ളവ, ഇല്ലാതാകും; പണം, ഇന്ദ്രിയസുഖം എന്നിവയിൽ ലയിച്ചവർ നായ്ക്കളെയും കുരങ്ങുകളെയും പോലെ വർണ്ണസംകരണം ഉണ്ടാക്കും. രാജാവ് ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനാണ്; മഹാശ്രേയസ്സുള്ള ബ്രിഹത്സ്രവ, രാജർഷി, ഭഗവത്ഭക്തൻ, അശ്വമേധയാഗം നടത്തിയവൻ. അപരാധമില്ലാത്ത രാജാവിനോട് ബുദ്ധിശക്തിയില്ലാത്ത ബാലൻ പാപം ചെയ്തു; സർവ്വാത്മാവായ ഭഗവാൻ ഈ പാപം ക്ഷമിക്കട്ടെ.' 'അപമാനിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, വഞ്ചിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ശപിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ദുഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, കൊല്ലപ്പെടുമ്പോഴും, ഭഗവത്ഭക്തർ പ്രതികാരം ചെയ്യാറില്ല, അവർക്കത് കഴിവുണ്ടായാലും പോലും.' മകന്റെ പാപം കാരണം മഹർഷി ദു:ഖിതനായി; രാജാവിനാൽ അപമാനിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, അദ്ദേഹം അതിൽ മനസ്സിടുന്നില്ല. ലോകത്തിൽ, സദാചാരമുള്ളവർ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രവൃത്തികളാൽ സുഖദു:ഖങ്ങളിൽ ആകുലരാകാറില്ല; അവർ ആത്മഗുണങ്ങളിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. അർദ്ധരാത്രിയിലോ, കാലരാത്രിയിലോ, കാൽ കഴുകാതെ കിടക്കരുത്; കാൽതണൽ, തലതണൽ, മറ്റുള്ളവർ നൽകിയ ഭക്ഷണം, നഗ്നത, പ്രതികാലം, ഉഷ:കാലം എന്നിവയിൽ കിടക്കരുത്. ശുചിത്വം പാലിച്ച്, ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ചു, എല്ലാ മംഗലങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ട്, പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് പശുക്കളെയും, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, ശ്രീയെ, അച്യുതനെ ആരാധിക്കണം. സ്ത്രീകളും ധൈര്യമുള്ളവരും പുഷ്പമാല, സുഗന്ധങ്ങൾ, അർപ്പണങ്ങൾ,ാഭരണങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ആരാധിക്കണം; ഭർത്താവിനെ പൂജിച്ച്, അവൻ തനിക്കുള്ളിൽ വസിക്കുന്നു എന്നു ധ്യാനിക്കണം. ഈ പുംസവനവ്രതം ഒരു വർഷം പരിപാലിച്ചാൽ, ഇന്ദ്രനെ പോലും ജയിക്കാവുന്ന ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും. 'അങ്ങനെ വരട്ടെ' എന്നു സമ്മതിച്ച ദിതി, മഹാതപസ്സുൾപ്പന്നവളായി, കശ്യപന്റെ വിത്ത് സ്വീകരിച്ചു, ആ വ്രതം ഭക്ത്യാ അനുഷ്ഠിച്ചു.