ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയ അതേ ദിവസം, അതേ നിമിഷം തന്നെ, അധർമ്മത്തിന്റെ മൂലകാരനായ കലിയും അവിടെത്തന്നെ പ്രവേശിച്ചു. എന്നാൽ, ചക്രവർത്തി കലിയെ ദ്വേഷിച്ചില്ല. ഒരു തേനീച്ച പുഷ്പങ്ങളിൽ നിന്നു അമൃതം എടുക്കുന്നതുപോലെ, കലിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പോലും മഹാരാജാവിന് ശുഭഫലങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ലഭിച്ചു; എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് അങ്ങനെ ലഭിച്ചില്ല. കലിക്ക് ശക്തരോട് ഭയവും ദുർബലരോട് ധൈര്യവുമാണ്. ജ്ഞാനികളും ഭയമില്ലാത്തവരും ഉള്ളിടത്ത് കലിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും? അനാസ്ഥയുള്ളവരിൽ, മനുഷ്യരിൽ ഒരു പുലി ചുറ്റി നടക്കുന്നപോലെ, കലിയും സഞ്ചരിക്കും. ഇവിടെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പാർീക്ഷിതിന്റെ ഈ പവിത്രമായ കഥ, വാസുദേവന്റെ മഹാത്മ്യകഥകൾ നിറഞ്ഞത്, നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതുപോലെ വിവരിച്ചു. ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും ആസ്പദമാക്കിയുള്ള കഥകൾ, യഥാർത്ഥ ജീവനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ കഴിച്ചിരിക്കണം. മുനികൾ പറഞ്ഞു: സുതാ, നീ ദീർഘായുസ്സോടെ, ശുദ്ധമായ കീർത്തിയോടെ ഇരിക്കട്ടെ. മനുഷ്യർക്കായി കൃഷ്ണന്റെ ലീലാമൃതം നീ പ്രസംഗിക്കുന്നു. ഈ അനിശ്ചിത ലോകത്ത്, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ മൂടിക്കെട്ടിയപ്പോൾ, ഗോവിന്ദന്റെ പാദപദ്മത്തിലെ അമൃതം നീ ഞങ്ങളെ കുടിപ്പിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും സ്വർഗ്ഗത്തോടോ മോക്ഷത്തോടോ പോലും മാറ്റി കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങൾ തയ്യാറല്ല—മറ്റു ലൗകികമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ എന്ത് പറഞ്ഞാലും പോര. മഹാത്മാക്കളായ യോഗേശ്വരന്മാർ പോലും ഗുണാതീതനായ ആ പരമേശ്വരന്റെ ഗുണങ്ങൾക്കു പരിധി കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല. അങ്ങനെ, പരമഭക്തനായ സുതാ, ഹരിയുടെ പവിത്രവും ഉത്തമവുമായ കർമ്മങ്ങൾ, ശ്രവണത്തിൽ ആസക്തരായ ഞങ്ങൾക്ക് ദയവായി വിവരിച്ചു പറയൂ. പാർീക്ഷിത് മഹാഭക്തനും മോക്ഷലക്ഷ്യത്തിൽ അചഞ്ചലബുദ്ധിയുമുള്ളവനായിരുന്നു. വ്യാസപുത്രന്റെ ഉപദേശത്തിലൂടെ, ഗരുഡധ്വജന്റെ പാദസന്നിധിയിൽ അവൻ എത്തി. അതുകൊണ്ട്, അത്ഭുതകരമായ, യോഗസാരമായ, അർത്ഥം മറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത, അനന്തമായ ഭഗവത്കഥകളാൽ നിറഞ്ഞ, പാർീക്ഷിത്തിനെയും ഭക്തന്മാരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ച ആ മഹാമംഗളമായ കഥ ദയവായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ. തുടർന്ന്, സുതൻ പറഞ്ഞു: ഇന്നിതാ, ഞങ്ങൾ താഴ്ന്ന വംശത്തിൽ ജനിച്ചവരാണെങ്കിലും, മുതിർന്നവരെ അനുഗമിച്ചതുകൊണ്ട് ഭാഗ്യവാന്മാരായിരിക്കുന്നു. മഹാത്മാക്കളുടെ വചനങ്ങളുമായി സാന്നിധ്യം പുലർത്തുന്നത്, ദുഷ്ടവംശത്തിന്റെയും മനസ്സിന്റെ മലിനതയും വേഗത്തിൽ നീക്കുന്നു. അതിൽപോലും, പരമാത്മാവിനെ സ്തുതിക്കുന്നവർക്കെന്താണ് ലഭിക്കാത്തത്? അനന്തശക്തിയുള്ള ഭഗവാൻ അതിനാൽ തന്നെ അനന്തൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഭഗവാന്റെ തുല്യവും അതിലുമധികമുള്ള ഗുണങ്ങൾ ഇതിനകം തന്നെ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവന്റെ പാദധൂളി തേടുന്നവർ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവരാണെങ്കിലും, അവൻ അത്തരം ആരാധനയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പൂജയ്ക്കായി ഭഗവാന്റെ പാദനഖങ്ങളിൽ നിന്നു ഉല്പന്നമായ ജലം ലോകത്തെ പവിത്രമാക്കുന്നു; അങ്ങനെയുള്ള മുകുന്ദന്റെ പാദസന്നിധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു ഭഗവാനാൽ പവിത്രത ലഭിക്കാതെ പോവുമോ? അവിടെ ഭക്തന്മാർ, ജ്ഞാനികൾ, അകസ്മാത് തന്നെ ശരീരബന്ധങ്ങളും ബന്ധുക്കളുമായുള്ള ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹംസഗണങ്ങളുടെ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു; അവിടെ അഹിംസയും ശമവും സ്വധർമ്മവും വസിക്കുന്നു. ആര്യന്മാരേ, നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതിനാൽ, ഞാൻ എത്രമാത്രം ഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ അത്രമാത്രം വിശദീകരിക്കാം. പക്ഷികൾ ആകാശത്തിൽ തങ്ങളുടെ ശേഷിക്കനുസരിച്ച് പറക്കുന്നപോലെ, ജ്ഞാനികളും തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിയനുസരിച്ച് വിഷ്ണുപഥം പ്രാപിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം, പാർീക്ഷിത് രാജാവ് വനംചുറ്റി വേട്ടയാടുമ്പോൾ, വില്ല് ഉയർത്തി ഒരു മാൻ പിന്തുടർന്നു. അതിനാൽ അവൻ അതിയായി ക്ഷീണിച്ചു, വലിയ വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവപ്പെട്ടു. വെള്ളം തേടി ഒരു ആശ്രമത്തിൽ കടന്നു, അവിടെ കൺമൂടി ശാന്തതയിൽ ലീനനായ ഒരു മുനിയെ കണ്ടു. മുനി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശ്വാസം, മനസ്, ബുദ്ധി എന്നിവയെ നിയന്ത്രിച്ച്, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കുമപ്പുറത്ത്, അചഞ്ചലമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചു. ജടയും മൃഗചർമ്മവും ധരിച്ച്, കണൽപോലെ ദാഹിച്ചിരുന്ന രാജാവ് അവനോടു വെള്ളം അപേക്ഷിച്ചു. അവിടെ പുല്ലും മണ്ണും മറ്റും ലഭിച്ചില്ല; പതിവ് പോലെ വെള്ളവും സ്നേഹപൂർവമായ വാക്കുകളും ലഭിച്ചില്ല. അവൻ അവഗണിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു തോന്നി, അതിനാൽ കോപം തോന്നി. ഇത്രയും വിശപ്പും ദാഹവും മുമ്പ് ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല; ബ്രാഹ്മണനോടു അസൂയയോ കോപമോ ഉണർന്നു. പിന്നീട്, കോപത്തിൽ, ജീവൻ ഇല്ലാത്ത ഒരു പാമ്പ് മുനിയുടെ ഭുജത്തിൽ വച്ചു, ആശ്രമം വിട്ടു രാജധാനിയിലേക്കു മടങ്ങി. “ഇവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പിന്‍വലിച്ച്, കണ്ണടച്ച്, യഥാർത്ഥത്തിൽ ധ്യാനത്തിലാണ്, അതോ ഇത് മായയോ?” എന്നിങ്ങനെ രാജാവ് ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ, അത്യധികം തേജസ്സുള്ള മുനിയുടെ മകൻ കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ പിതാവിന് രാജാവാൽ അപമാനം സംഭവിച്ചുവെന്നു അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അപ്പോൾത്തന്നെ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, ഭരണാധികാരികളുടെ അന്യായം! യജ്ഞത്തിൽ അഹുതികൾ തിന്നുന്നവരെപ്പോലെ. ഭൃത്യന്മാർ സ്വാമിയെ അപമാനിക്കുന്നതും, വാതിൽപാലകർ അല്ലെങ്കിൽ നായ്ക്കൾ തന്നെ യജമാനനെ അപമാനിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ക്ഷത്രിയനായി ജനിച്ചിട്ടും ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഈ രാജാവിനെ ഗൃഹരക്ഷകനായി നിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ വാതിൽപാലകൻ ഗൃഹത്തിലെ വിഭവങ്ങളിൽ പങ്ക് വഹിക്കാൻ യോഗ്യനാണോ? കൃഷ്ണഭഗവാൻ, വഴിതെറ്റുന്നവർക്കുള്ള മാർഗ്ഗദർശകൻ, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പോയതായി ഞാൻ കണ്ടു. അപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ, ധർമ്മത്തിന്റെ പാലം പൊട്ടിച്ചവരെ ശിക്ഷിക്കും; എന്റെ ശക്തി കാണൂ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കണ്ണുകൾ കോപത്തിൽ ചുവന്നുകൊണ്ട്, ആ ബാലമുനി സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം കൗശികി നദിയിൽ ശുദ്ധിയോടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, വാക്കുകളുടെ വജ്രം പോലെ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു: “ഇവൻ, വംശത്തെ നാശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ഏഴാം ദിവസം തക്ഷകൻ എന്ന പാമ്പ് കടിക്കും.” പിന്നീട്, ആ ബാലൻ ആശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു, പിതാവിന്റെ കഴുത്തിൽ മരിച്ച പാമ്പ് കെട്ടിയിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അതികഠിനമായ ദുഃഖത്തിൽ അവൻ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. ആംഗിരസഗോത്രത്തിൽ പെട്ട ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ മകന്റെ വിലാപം കേട്ട് പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു, തന്റെ ഭുജത്തിൽ മരിച്ച പാമ്പ് കണ്ടു. അവൻ പാമ്പ് നീക്കി, “കുഞ്ഞേ, നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു? ആരാണ് നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചത്?” എന്ന് ചോദിച്ചു. മകൻ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു. രാജാവിന് അയോഗ്യമായ ശാപം ലഭിച്ചതറിഞ്ഞ ബ്രാഹ്മണൻ മകനിൽ സന്തോഷിച്ചില്ല; “അയ്യോ, നീ ഇന്ന് വലിയ അനർത്ഥം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കുറ്റം ചെറുതാണെങ്കിലും ശിക്ഷ അതിയായി കടുത്തതാണ്. നീ രാജാവിനെ വിധിയിടേണ്ടതല്ല, ബാലബുദ്ധിയുള്ളവനേ; അവന്റെ ജയശക്തിയാൽ ജനങ്ങൾ എല്ലാ ദിശകളിലും സമൃദ്ധിയും സുരക്ഷയും അനുഭവിക്കുന്നു. നരദേവനെന്ന രാജാവിനെ, ചക്രധാരിയെ, അവഗണിച്ചാൽ, ലോകം കള്ളന്മാർ കൊണ്ട് നിറയും; രക്ഷയില്ലാതെ, ഒരു കൂട്ടം ആടുകൾക്ക് മേയ്പ്പൻ ഇല്ലാത്തപോലെ, ഉടൻ തന്നെ നശിക്കും. ഇന്ന് പാപം തടസ്സമില്ലാതെ വരും; സംരക്ഷകൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ധനം ആളുകൾ കവർന്നു, പരസ്പരം കൊല്ലും, ശപിക്കും, കവർക്കും, പശുക്കളെയും സ്ത്രീകളെയും സമ്പത്തും പിടിച്ചെടുക്കും. അപ്പോൾ, മനുഷ്യരിൽ മഹാനായ ധർമ്മം ഇല്ലാതാകും; വർണ്ണാശ്രമധർമ്മങ്ങളും മൂന്നു വേദങ്ങളിൽ ആസ്പദമാക്കിയതും നശിക്കും. തുടർന്ന്, ധനം, ഭോഗം എന്നിവയിൽ ലീനരായവർ നായ്ക്കളെയും കുരങ്ങുകളെയും പോലെ വംശസംകരണം നടത്തും.” ഇങ്ങനെ, ശിമിശ്രിതമായ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ, കലിയുടെ പ്രവേശനവും പാർീക്ഷിതിന്റെ മഹത്വവും ബ്രാഹ്മണപുത്രന്റെ ശാപവും, അതിന്റെ ഫലവും, സമൂഹത്തിൽ അതിന്റെ ദൂഷ്യപ്രഭാവവും, സുതനും മുനികളും തമ്മിലുള്ള ആലോചനകളും, ഭഗവാന്റെ മഹത്വവും, ഭക്തിസാന്ദ്രമായ ഈ കഥയിൽ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നു.