ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാന്റെ ഉപദേശം അനുസരിച്ച്, ഭക്തിപൂർവ്വം ഗൃഹസ്ഥധർമ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ച്, അതെല്ലാം ഭഗവാനെക്കായി സമർപ്പിച്ചാൽ, ആൾ വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരാമോ, കാടിലേക്ക് പോകാമോ, സന്താനമുള്ളവൻ സന്യാസം സ്വീകരിച്ച് ഭിക്ഷാടനത്തിനായി യാത്രചെയ്യാമോ എന്നതിൽ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. എന്നാൽ, വീടിനോടും, സന്താനത്തോടും, സമ്പത്തോടും, സ്ത്രീകളോടും അമിതമായി ആസക്തിയുള്ളവൻ, “എൻ്റെത്”, “ഞാൻ” എന്ന ഭാവത്തിൽ കുടുങ്ങി, മനസ്സിൽ ദുർബലനായി, മോഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, ബന്ധങ്ങളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. “എൻ്റെ മൂപ്പൻമാർ, ഭാര്യ, ചെറുപ്പക്കാർ, ആൺകുട്ടികൾ, പെൺകുട്ടികൾ — എനിക്കില്ലാതെ ഇവർ എങ്ങനെ ദു:ഖത്തിൽ കഴിയുമോ?” എന്ന ചിന്തയിൽ മനസ്സിൽ ആസക്തി പിടിച്ചുപറ്റിയവൻ, മനസ്സിൽ അലസനായി, അവരെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം ആലോചിച്ച്, അതിൽ തൃപ്തനാകാതെ, അന്ത്യസമയത്ത് ആഴമുള്ള അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, സുതൻ പറയുന്നു: അശ്വത്താമാന്റെ ആയുധംകൊണ്ട് കത്തിപ്പോയിട്ടും, അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടാതെ, അത്ഭുതകരമായ കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടവൻ ആണു പരീക്ഷിത്ത്. ബ്രാഹ്മണന്റെ കോപത്തിൽ ജനിച്ച തക്ഷകന്റെ വിഷംകൊണ്ട് മരണഭയം നേരിട്ടിട്ടും, ഭഗവാനിൽ മനസ്സു സമർപ്പിച്ചിരുന്നതിനാൽ, മരണവേദനയിലും അവൻ ഭ്രമിച്ചില്ല. എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയെ മനസ്സിലാക്കി, വ്യാസപുത്രന്റെ ശിഷ്യൻ ഗംഗാനദിയിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഭഗവാന്റെ മഹത്വകഥകളിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നവർക്ക്, അന്ത്യസമയത്തും ആശങ്കയോ ഭ്രമമോ ഉണ്ടാകില്ല; കാരണം, അവർ ഭഗവാന്റെ പാദസ്മരണയിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹാഭക്തനായ അഭിമന്യുപുത്രൻ ഭൂമിയിൽ ഭരണം നടത്തുമ്പോൾ, കലി യഥാർത്ഥത്തിൽ എല്ലായിടത്തും സാന്നിധ്യമുള്ളതായിരുന്നാലും, അവൻ ശക്തനായിരിക്കുന്നിടത്ത് കലി വിജയിക്കാനാവില്ല. കൃഷ്ണഭഗവാൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട അതേ നാളിലും, അതേ നിമിഷത്തിലും, അദ്ധർമ്മത്തിന്റെ ഉറവിടമായ കലി അവിടെയെത്തി. എങ്കിലും, പരീക്ഷിത്ത് ചക്രവർത്തി കലിയെ ദ്വേഷിച്ചില്ല. ഒരു തേൻചിത്രംപോലെ, പൂവുകളിൽ നിന്ന് അമൃതം എടുക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ കലിയിൽ നിന്ന് നല്ലതെല്ലാം സ്വീകരിച്ചു; അതിനാൽ, അവനു ശുഭഫലങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ലഭിച്ചു, മറ്റുള്ളവർക്ക് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ല. ശക്തരോട് ഭയപ്പെടുകയും ദുർബലരോട് ധൈര്യപെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കലിക്ക്, ജ്ഞാനികളും ഭയരഹിതരായവർക്കും എന്ത് ചെയ്യാനാവും? അശ്രദ്ധരായവരിലൂടെയാണ് കലി മനുഷ്യരിൽ ഒളിച്ചുനടക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ ഞാൻ വാസുദേവന്റെ കഥകളാൽ നിറഞ്ഞ പരിശിത്തിന്റെ പുണ്യകഥ നിങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ട്. ഭഗവാന്റെ മഹാത്മ്യവും, ഗുണങ്ങളും, കർമ്മങ്ങളും ആസ്പദമാക്കിയ എല്ലാ കഥകളും, സത്യജീവിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശ്രവിക്കുകയും സേവിക്കുകയും വേണം. മഹർഷികൾ പറഞ്ഞു: “സുതാ, നീ ദീർഘായുസ്സോടെ, ശുദ്ധമായ കീർത്തിയോടെ നിലനില്ക്കട്ടെ; കാരണം, നീ മർത്ത്യന്മാർക്ക് കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ കഥകളെന്ന അമൃതം നൽകുന്നു. ഈ അനിശ്ചിതലോകത്തിൽ, മനസ്സുകൾ കുഴപ്പത്തിൽ ആകുമ്പോൾ, നീ ഞങ്ങളെ ഗോവിന്ദന്റെ പാദപങ്കജത്തിലെ തേൻപാനമായ കഥകളാൽ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു. ഭഗവത്ഭക്തരുടെ സാന്നിധ്യം നമുക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തെയും മോക്ഷത്തെയുംപ്പോലും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല; മറ്റെന്തിനാണ് ഈ മനുഷ്യലോകത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ? മഹാത്മാക്കളുടെ പരമാശ്രയനായ ഭഗവാന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുന്നതിൽ ആരും തൃപ്തരാകുമോ? ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ജനിച്ച യോഗിശ്രേഷ്ഠന്മാർ പോലും ഗുണാതീതനായ ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾക്ക് അതിരില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പരമഭക്തരിൽ പ്രഥമനായ നീ, ഹരിയുടെ പവിത്രവും മഹത്തായും ഉജ്ജ്വലവുമായ കഥകൾ ഞങ്ങൾക്കായി പറയുക. പരീക്ഷിത്ത് മഹാഭക്തൻ, മോക്ഷത്തിലേക്ക് ദൃഢമായ ബുദ്ധിയോടെ, വ്യാസപുത്രന്റെ ഉപദേശത്തിലൂടെ, ഗരുഡധ്വജന്റെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം നേടി. അതിനാൽ, അത്യുത്തമവും, അത്ഭുതകരവുമായും, യോഗത്തിൽ ആസ്പദമാക്കിയതുമായ, അർത്ഥം മറച്ചുവെച്ചിട്ടില്ലാത്ത, അനന്തമായ ഭഗവത്കർമ്മങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ, പരീക്ഷിത്തിനെയും ഭക്തരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ച ആ കഥ ഞങ്ങൾക്കായി പറയുക. സുതൻ പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് ഞങ്ങൾ, താഴ്ന്ന വംശത്തിൽ ജനിച്ചവരായിട്ടും, മുതിർന്നവരെ അനുഗമിച്ചതുകൊണ്ട് ഭാഗ്യവാന്മാരായി. മഹാത്മാക്കളുടെ വാക്കുകളുടെ സാന്നിധ്യം, ദുഷ്ടവംശത്തിന്റെ മലിനതയും മനസ്സിലെ ദു:ഖവും ഉടൻ തന്നെ അകറ്റുന്നു. അതുപോലെ, പരമാശ്രയനായ ഭഗവാന്റെ മഹത്വം പുകഴ്ത്തുന്നവനു എത്രയോ കൂടുതൽ അനുഗ്രഹം! അനന്തശക്തിയുള്ള ഭഗവാൻ, അത്യുജ്ജ്വലഗുണങ്ങളാൽ, ‘അനന്തൻ’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഭഗവാന്റെ സ്മരണയോ, അവന്റെ പാദധൂലിയോ, അതിന്റെ മഹത്വം നേരത്തെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് തന്നെ പര്യാപ്തമാണ്. ബ്രഹ്മാവു പോലും ഭഗവാന്റെ പാദനഖങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച ജലത്താൽ ലോകം ശുദ്ധമാക്കുന്നു; അങ്ങനെ, ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മുക്തനായി ശുദ്ധമാവാൻ കഴിയില്ലേ? അവിടെ, ഭക്തരും ജ്ഞാനികളും, ശരീരത്തോടും ബന്ധങ്ങളോടുമുള്ള ആസക്തി അപ്രത്യക്ഷമാക്കി, അഹിംസ, ശാന്തി, സ്വധർമ്മം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ഹംസപദവിയിലേക്കാണ് കടക്കുന്നത്. മഹാന്മാരേ, നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതിനനുസരിച്ച്, ഞാൻ അറിയുന്നതിലൊടുങ്ങി വിശദീകരിക്കുന്നു. പക്ഷികൾ ആകാശത്തിൽ അവരുടെ ശക്തിക്കനുസരിച്ച് പറക്കുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനികൾ വിഷ്ണുപഥം അവരുടെ ബുദ്ധിയനുസരിച്ച് പ്രാപിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം, പരീക്ഷിത്ത് രാജാവ് വേട്ടയാടാൻ കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, വില്ലുയർത്തി ഒരു മാൻ പിന്തുടർന്ന്, കഠിനമായ ക്ഷീണത്തിൽ, അത്യന്തം വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചു. വെള്ളം തേടി, ഒരു ആശ്രമത്തിലേക്ക് കടന്നു. അവിടെ, കണ്ണടച്ചിരിക്കുകയും, സമാധാനത്തിൽ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു മഹർഷിയെ കണ്ടു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശ്വാസം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ച മഹർഷി, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക്, ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. മുനിയുടെ കഴുത്തിൽ ജടയും, ദേവീചർമ്മവും; രാജാവിന്റെ വായ് വരണ്ടുപോയി, വെള്ളം തേടി അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ, പുല്ലും, മണ്ണും, മറ്റുള്ള അർപ്പണങ്ങളും, വെള്ളവും, സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളും ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല; അവഗണിക്കപ്പെട്ടെന്ന തോന്നലിൽ, രാജാവിന് മനസ്സ് കോപം പിടിച്ചു. ഇതുവരെ അദ്ദേഹത്തിന് ഇങ്ങനെ വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു; ബ്രാഹ്മണനോടുള്ള അസൂയയും കോപവും അദ്ദേഹത്തിൽ ഉദിച്ചു. അപ്പോൾ, കോപത്തിൽ, മരിച്ച ഒരു പാമ്പ് മഹർഷിയുടെ ഭുജത്തിൽ വച്ചു, ആശ്രമം വിട്ട് നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. “ഇവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അകറ്റി, കണ്ണടച്ചു, യഥാർത്ഥത്തിൽ ധ്യാനത്തിലാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ഇതെല്ലാം നാടകമാണോ? ക്ഷത്രിയന്മാരിൽ അങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമോ?” എന്ന സംശയം അവനിൽ ഉണ്ടായി. അതിനിടയിൽ, അത്യധികം തേജസ്സുള്ള മഹർഷിയുടെ മകൻ കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. രാജാവു തന്റെ പിതാവിനെ അപമാനിച്ചതായി കേട്ടപ്പോൾ, അവിടെയെത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഹായോ, ഭരണാധികാരികളുടെ അന്യായം! അവർ ഹോമത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും തിന്നു തീർക്കുന്നവരുപോലെയാണ്. ഭൃത്യന്മാർ സ്വാമിയോട് ചെയ്ത കുറ്റം, വാതില്കാവൽക്കാരോ, നായ്ക്കളോ അവരുടെ യജമാനനോട് ചെയ്യുന്ന കുറ്റത്തോടു തുല്യമാണ്. ജന്മത്തിൽ ക്ഷത്രിയനായിട്ടും, ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനെ വീട്ടിന്റെ രക്ഷകനായി നിയമിച്ചിട്ടുണ്ട്; അങ്ങനെ, ഒരു വാതില്കാവൽക്കാരന് വീട്ടിലെ വിഭവങ്ങളിൽ പങ്ക് എങ്ങനെയാണ് ലഭിക്കേണ്ടത്? കൃഷ്ണഭഗവാൻ, വഴിതെറ്റുന്നവർക്കുള്ള മാർഗ്ഗദർശകൻ, ഭുവിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ധർമ്മത്തിന്റെ പാലം തകർത്തവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നു; എന്റെ ശക്തി കാണുക.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന ആ ബാലമുനി, കൗശികി നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, വാക്കുകളെന്ന വജ്രം പുറത്ത് വിടുകയായിരുന്നു.