ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ജീവിതത്തിൽ സമ്പാദിച്ച ധനം, അതത് വിധിയിൽ ലഭിച്ചാലും, അതു നീതിപൂർവ്വം, ആരെയും ദുർമ്മാർഗ്ഗത്തിൽ പീഡിപ്പിക്കാതെയും സമ്പാദിച്ചാൽ, അതുപയോഗിച്ച് കുടുംബാംഗങ്ങളെ പോറ്റുകയും യജ്ഞാദികൾ നിർവഹിക്കുകയും വേണം. എന്നാൽ, കുടുംബത്തിൽ ആസ്വാദനത്തോടെ പറ്റിപ്പിടിക്കാതെ, ഗൃഹസ്ഥാവസ്ഥയിലായാലും അശ്രദ്ധയില്ലാതെ ജീവിക്കണം. ജ്ഞാനികൾ നശ്വരമായ ഈ ബന്ധങ്ങളെ, അവ കാണപ്പെടുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ ഇല്ലാതായതുപോലെ കാണുന്നു. പുത്രന്മാർ, ഭാര്യമാർ, ബന്ധുക്കൾ—ഇവരുടെ കൂടിക്കാഴ്ച യാത്രക്കാരുടെ കൂടിക്കാഴ്ചയുപോലെയാണ്. സ്വപ്നം ഉറക്കത്തെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ഇവരും ശരീരത്തെ വിട്ടുപോകുന്നു. ഇതു മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, മുക്തനായ ഒരാൾ കുടുംബത്തിൽ അതിഥിപോലെ വസിക്കുന്നു; അവൻ ബന്ധനമില്ലാതെ, മമതയും അഹങ്കാരവുമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു. ഭക്തിയോടെ, എന്റെതന്നെ പ്രീതിക്കായി നിർവ്വഹിക്കേണ്ട ഗൃഹസ്ഥധർമങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആൾക്ക് വീട്ടിൽ തുടരാം, വനത്തിൽ പോകാം, അല്ലെങ്കിൽ സന്താനമുള്ളവൻ സന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ച് ഭിക്ഷാടനമായി യാത്രചെയ്യാം. പക്ഷേ, ആരെങ്കിലും വീട്ടിനോടും, സന്താനധനാദികളോടും അത്യന്തം ആസക്തനായി, സ്ത്രീകളിൽ മോഹഭരിതനായി, മനസ്സിൽ ദയനീയനായി, ‘എന്റെത്’, ‘ഞാൻ’ എന്ന ഭാവത്തിൽ അകപ്പെട്ട് ജീവിച്ചാൽ, അവൻ ബന്ധിതനാവുന്നു. ‘എന്റെ വയസ്സായ മാതാപിതാക്കൾ, ഭാര്യ, ചെറുപ്പക്കാർ ആയ പുത്രപുത്രികൾ—എനിക്ക് ഇല്ലാതെ അവർക്കെങ്ങനെ ജീവിക്കാനാകും? അവർ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകില്ലേയോ?’—ഇങ്ങനെ വീട്ടിനോടുള്ള ആസക്തിയിൽ ഹൃദയം പിടിക്കപ്പെട്ട്, മനസ്സിൽ മോഹം നിറഞ്ഞ്, അവരെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ മരണസമയത്ത് അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. ഇതിന്റെ പിന്മുറയിൽ, സൂതൻ പറയുന്നു: അശ്വത്ഠാമൻ ഉപയോഗിച്ച ആയുധത്തിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടിട്ടും അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടാതിരുന്നവനാണ്, അത്ഭുതകരമായ കൃഷ്ണന്റെ കൃപയാൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്. ബ്രാഹ്മണന്റെ കോപത്തിൽ ജനിച്ച തക്ഷകന്റെ വിഷംകൊണ്ട് ജീവൻ ഭീഷണപ്പെട്ടപ്പോൾ പോലും, അവൻ മരണവേദനയിൽ ഭ്രമിച്ചില്ല; കാരണം അവന്റെ മനസ്സ് ഭഗവാനിൽ അർപ്പിതമായിരുന്നു. സകലാസക്തികളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ നിലയെ മനസ്സിലാക്കി, വ്യാസപുത്രന്റെ ശിഷ്യൻ ഗംഗയിലും തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഭഗവാന്റെ മഹത്വകഥകളിൽ ആസ്വാദനമുളവാക്കുന്നവർക്കു മരണസമയത്തും ആശങ്കയില്ല; അവർ അവന്റെ പാദപങ്കജങ്ങൾ സ്മരിക്കുന്നു. അഭിമന്യുപുത്രനായ മഹാഭക്തൻ ഭൂമിയെ ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കലി സകലഭാഗത്തും സാന്നിധ്യമുണ്ടായാലും, അവൻ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭഗവാൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് യാത്രതിരിച്ച അന്നേദിവസം, അന്നേ സമയം, അദ്ധർമ്മത്തിന്റെ മൂലമായ കലി അവനെ പിന്തുടർന്നു. എങ്കിലും, രാജാവ് കലിയെ ദ്വേഷിച്ചില്ല; പൂക്കളിൽ നിന്ന് തേൻ ശേഖരിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ നല്ലതിൽ നിന്നു നല്ലത് മാത്രം സ്വീകരിച്ചു. അങ്ങനെ രാജാവിന് ക്ഷേമഫലങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ലഭിച്ചു, മറ്റുള്ളവർക്ക് അതുണ്ടായില്ല. ശക്തന്മാരെ ഭയന്ന്, ദുർബലരോട് ധൈര്യത്തോടെ പെരുമാറുന്ന കലി, ജ്ഞാനികളും ഭയമില്ലാത്തവരെയും ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല; അശ്രദ്ധരായവരിൽ മാത്രമാണ്, മനുഷ്യരിൽ പുലിയുപോലെ ചലിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെയാണ് ഞാൻ, നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതുപോലെ, വാസുദേവന്റെ കഥകളാൽ നിറഞ്ഞ പരിശിതിന്റെ ഈ പുണ്യചരിത്രം വിവരിച്ചു. ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള കഥകൾ, യഥാർത്ഥ ജീവിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ സേവിക്കേണ്ടതാണ്. മുനികൾ പറഞ്ഞു: സുമുഖനായ സൂതേ, നീ കൃഷ്ണന്റെ ലീലാരസം മനുഷ്യർക്കു പകർന്നു നൽകുന്നു; അതിനാൽ നീ ദീർഘായുസ്സോടെ, ശുദ്ധമായ കീർത്തിയോടെ ജീവിക്കട്ടെ. ഈ അനിശ്ചിത ലോകത്തിൽ, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ മൂടലായിരിക്കുന്നപ്പോൾ, നീ ഞങ്ങളെ ഗോവിന്ദന്റെ പാദപങ്കജത്തിന്റെ മധുരരസം പാനമാക്കുന്നു. ഭഗവത്ഭക്തരോടൊപ്പം ഒരു നിമിഷം പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിനോ മോക്ഷത്തിനോ മാറ്റാനാവില്ല—മറ്റു ലൗകികസൗഖ്യങ്ങൾക്കോ എന്ത് പ്രസക്തി? ബ്രഹ്മയിലേകും യോഗേശ്വരന്മാരും ആഗോളഗുണാതീതനായ ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾക്കു അറ്റം കണ്ടിട്ടില്ല; അതിനാൽ, അവന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം കേട്ടു തൃപ്തരാവാൻ ആരും കഴിയില്ല. അതിനാൽ, പരമഭഗവതന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നീ, ഹരിയുടെ പൊന്മനസ്സും ശുദ്ധവുമായ കർമ്മങ്ങൾ, ആഗ്രഹത്തോടെ കേൾക്കുന്നവർക്കായി ഞങ്ങളോട് വിവരണമരുളണം. മോക്ഷലക്ഷ്യത്തിൽ അചഞ്ചലമായ ബുദ്ധിയുള്ള മഹാഭക്തനായ പരിശിത്, വ്യാസപുത്രൻ പറഞ്ഞ ജ്ഞാനത്തിലൂടെ, കപിലധ്വജന്റെ പാദങ്ങൾ പ്രാപിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, അത്യന്തം പുണ്യവും അത്ഭുതകരവും യോഗാത്മകവുമായ, അർത്ഥം മറയാത്ത, അനന്തമായ ഭഗവത്കർമ്മങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ, പരിശിത്തിനെയും ഭക്തന്മാരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ച ആ കഥ, ദയവായി ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു തരിക. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇന്ന് ഞങ്ങൾ, താഴ്ന്ന വംശത്തിൽ ജനിച്ചവരായിട്ടും, മുതിർന്നവരെ അനുസരിച്ച് ഭാഗ്യവാന്മാരായിരിക്കുന്നു. മഹാത്മാക്കളുടെ വചനസംഗതി, ദുഷ്ടവംശവും മനസ്സിലെ അശുദ്ധിയും വേഗത്തിൽ നീക്കം ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ, പരമശ്രയനായ ഭഗവാനെ സ്തുതിക്കുന്നവർക്കു എത്ര വലിയ ഗുണം ലഭിക്കും! അളവില്ലാത്ത ശക്തിയുള്ള, അനന്തഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് അനന്തനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഭഗവാനാണ് അവൻ. അവന്റെ അപരിമിതമായ ഗുണങ്ങൾ, ഇതുവരെ പറഞ്ഞതിൽ തന്നെ വ്യക്തമാണ്. അവൻ സ്വയം ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നാലും, സകലത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചവരും അവന്റെ പാദധൂളിക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിൻ്റെ പാദനഖങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച, പൂജയ്ക്കായി അർപ്പിച്ച ജലം ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ലോകത്തിൽ ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങൾ പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ മുക്തനാകാതെ ഇരിക്കുമോ? അവിടെ ഭക്തന്മാർ, ജ്ഞാനികൾ, ശരീരബന്ധങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിച്ച്, അഹിംസ, ശമ, സ്വധർമ്മം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ഹംസഗതിയിലേക്കു പോവുന്നു. ആര്യന്മാരേ, നിങ്ങൾ എന്നോട് ചോദിച്ചതിനാൽ, ഞാൻ എന്റെ അറിവിനനുസരിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നു. പക്ഷികൾ ആകാശത്തിൽ തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് പറക്കുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനികൾ വിഷ്ണുപഥം തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിയനുസരിച്ച് പ്രാപിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ, വേട്ടയ്ക്കായി കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, വില്ലുയർത്തി ഒരു മാൻ പിന്തുടർന്ന്, അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ചും വിശന്നും ദാഹിച്ചും അവൻ ഒരു ആശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, കണ്ണടച്ചു, ശാന്തതയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു മഹർഷിയെ കണ്ടു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശ്വാസം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയെ നിയന്ത്രിച്ച്, സകലഭൗതികാവസ്ഥകൾക്കുമപ്പുറമായ, അചഞ്ചലമായ ബ്രഹ്മാവുമായി ഏകീകരിച്ച അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ആ മഹർഷി. ജടയും മൃഗചർമ്മവും ധരിച്ച, ദാഹത്താൽ കംഠം ഉണക്കിയ രാജാവ് അവനിൽ നിന്ന് ജലം യാചിച്ചു. കടി, മണ്ണ് മുതലായ ഉപചാരങ്ങൾ, ജലം, സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ എന്നിവ ഒന്നും ലഭിക്കാതെ അവൻ അവഗണിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി, കോപം അനുഭവിച്ചു. ഇത്രയും വിശപ്പും ദാഹവും മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല; ബ്രാഹ്മണനോടു അസൂയയും കോപവും അവനിൽ ഉദിച്ചു. അപ്പോൾ, കോപത്തിൽ, മരിച്ച ഒരു പാമ്പ് മഹർഷിയുടെ ഭുജത്തിൽ വച്ച്, ആശ്രമം വിട്ട് നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ‘ഇവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പിൻവലിച്ച് കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നതും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇത് ഭാവനയോ? ഈക്ഷത്രിയർക്ക് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമോ?’ എന്നോണം അവൻ സംശയിച്ചു. അവസാനത്തിൽ, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള മഹർഷിയുടെ പുത്രൻ കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; രാജാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടയുടനെ, അവൻ അവിടത്തുവച്ച് ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു.