ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൂമിയെ കാക്കുന്ന അഭിമന്യുപുത്രനായ ഈ രാജാവിന്റെ ശക്തി അതിപ്രഭാവശാലിയാണെന്ന് എല്ലാവരും അംഗീകരിച്ചു. രാജാവ് ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വലിയ യാഗങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ഭരണാധികാരി ദിവ്യരഥത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച് എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളും തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ അപാകതയിൽ ആകുമ്പോൾ വ്യാപാരം ചെയ്യാമോ, വസ്തുക്കൾ വിൽക്കാമോ, അതവാ അത്യന്തം ബുദ്ധിമുട്ട് വന്നാൽ ആയുധം ഉപയോഗിച്ചും ജീവിക്കാമെങ്കിലും, ഒരിക്കലും നായ്ക്ക് സമാനമായ ജീവിതം നയിക്കരുത്. ക്ഷത്രിയൻ ദുരിതത്തിൽ വിറയലുള്ളവരുടെ ജോലി ചെയ്യാമോ, വേട്ടയാടാമോ, ബ്രാഹ്മണന്റെ ജോലി ചെയ്യാമെങ്കിലും, നായ്ക്ക് സമാനമായ ജീവിതം സ്വീകരിക്കരുത്. വൈശ്യൻ ശൂദ്രന്റെ ജോലി ചെയ്യാമോ, ശൂദ്രൻ ചെറുകൈത്തൊഴിലുകൾ ചെയ്യാമെങ്കിലും, കഷ്ടതകൾ വിട്ടുമാറിയാൽ അപവാദം വരുത്തുന്ന ജോലി തിരയരുത്. വേദപഠനം, പിതൃ-ദേവതകൾക്കുള്ള ഹോമങ്ങൾ, ദാനങ്ങൾ, ലഭ്യമായ ഭക്ഷണം എന്നിവയിലൂടെ ദേവന്മാരെയും, ഋഷിമാരെയും, പിതൃകളെയും, ജീവികളെയും—എന്റെ രൂപങ്ങൾ ആയവരെ—ദിവസേന ആരാധിക്കണം. യാദൃച്ഛികമായി ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്തോ, നീതിപൂർവ്വം സമ്പാദിച്ച സമ്പത്തോ ഉപയോഗിച്ച്, ആശ്രിതരെ പോഷിക്കണം, യാഗങ്ങൾ നടത്തണം, എല്ലാം ന്യായപൂർവ്വമായ മാർഗ്ഗത്തിൽ മാത്രം. കുടുംബത്തിൽ അനുരാഗം ഉണ്ടാകരുത്; ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ പോലും അശ്രദ്ധിക്കരുത്. ജ്ഞാനികൾ നശ്വരമായതിനെ, അതു കാണാത്തതായിരുന്നാലും, ഇതിനകം പോയതുപോലെ കാണുന്നു. പുത്രന്മാരും ഭാര്യമാരും ബന്ധുക്കളും യാത്രക്കാർ പോലെ ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നു; അവർ ശരീരം വിട്ട് സ്വപ്നം ഉറക്കത്തെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ അകന്നു പോകുന്നു. ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, മോക്ഷം നേടിയവൻ അതിഥിപോലെ വീട്ടിൽ പാർക്കുന്നു—കുടുംബബന്ധങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കാതെ, മമതയില്ലാതെ, അഹംഭാവം ഇല്ലാതെ. ഭക്തിയോടെ, എന്റെ خاطرക്കായി നിർദ്ദേശിച്ച ഗൃഹസ്ഥധർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരാം, കാടിലേക്ക് പോവാം, അല്ലെങ്കിൽ സന്താനമുണ്ടെങ്കിൽ സന്യാസിയായി ഭിക്ഷाटनത്തിനായി പുറപ്പെടാം. പക്ഷേ, വീട്ടിൽ അനുരാഗം പിടിച്ചുപറ്റിയവൻ, പുത്രസ്നേഹത്താൽ, ധനലോഭത്താൽ, സ്ത്രീകളോടുള്ള മോഹത്താൽ, മനസ്സിൽ ദുർബലനും മോഷവും ആയവൻ, 'എന്റെത്', 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തിൽ ബന്ധിതനാകുന്നു. "എന്റെ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾ, ഭാര്യ, കുഞ്ഞുങ്ങളായ പുത്രന്മാർ, പുത്രിമാർ—എനിക്ക് ഇല്ലാതെ അവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കും, ദുഃഖത്തിൽ പെട്ട് അവശരായിരിക്കും" എന്ന ചിന്തയിൽ മനസ്സ് പറ്റിയവൻ, വീട്ടിനോടുള്ള ആസക്തിയിൽ മനസ്സു കവർച്ചയേറ്റു, അസന്തുഷ്ടനായി, അവരെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം ചിന്തിച്ച്, മരിക്കുമ്പോൾ അഗാധമായ അന്ധകാരത്തിൽ വീഴുന്നു. അശ്വത്താമാന്റെ ആയുധം കൊണ്ടു ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ വെച്ച് കൊല്ലപ്പെടാതിരുന്നവൻ, അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങൾ നടത്തുന്ന കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ബ്രാഹ്മണന്റെ കോപത്തിൽ ജനിച്ച തക്ഷകന്റെ വിഷം കൊണ്ട് ജീവഹാനി നേരിട്ടപ്പോൾ പോലും, ഭഗവാനിൽ മനസ്സു സമർപ്പിച്ചിരുന്നതിനാൽ, മരണവേദനയാൽ അവൻ വിഞ്ജലിതനായില്ല. അവൻ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ജയിക്കാനാകാത്ത അവസ്ഥയെ മനസ്സിലാക്കി, വ്യാസപുത്രന്റെ ശിഷ്യൻ ഗംഗയിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഭഗവാന്റെ മഹിമയുള്ള കഥകളുടെ അമൃതത്തിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്യുന്നവർക്ക്, മരണസമയത്തും ആശങ്കയില്ല; അവർ ഭഗവാന്റെ പാദം ഓർക്കുന്നു. അഭിമന്യുപുത്രനായ മഹാഭക്തൻ ഭൂമിയിൽ ഭരണചക്രം വഹിക്കുന്നതുവരെ, കലി എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടെങ്കിലും, അതിന് വിജയിക്കാനാവില്ല. ഭഗവാൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട അതേ നാൾ, അതേ സമയത്ത് അദ്ധർമത്തിന്റെ മൂലമായ കലി അവിടെ പ്രവേശിച്ചു. രാജാവ് കലിയെ ദ്രോഹിച്ചില്ല; തേനീച്ച പൂക്കളിൽ നിന്ന് സാരം എടുക്കുന്നതുപോലെ, കലിയിൽ നിന്നുമുതൽ നല്ല ഫലങ്ങൾ രാജാവിന് വേഗം ലഭിച്ചു, മറ്റുള്ളവർക്ക് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ല. ബലഹീനരോടു ധൈര്യമായി, ശക്തരോടു ഭയത്തോടെ കലിദേവൻ പെരുമാറുന്നു; ജ്ഞാനികളോടും ഭയമില്ലാത്തവരോടും കലിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാവും? അശ്രദ്ധയുള്ളവരിൽ കലിദേവൻ മനുഷ്യക്കൂട്ടത്തിൽ ചെന്നായുപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. പാരീക്ഷിതിന്റെ ഈ പവിത്രചരിത്രം, വാസുദേവന്റെ കഥകളാൽ നിറഞ്ഞത്, ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി വിവരിച്ചുവെന്നു സൂതൻ പറഞ്ഞു. ഭഗവാന്റെ മഹത്തായ കർമ്മങ്ങളും ഗുണങ്ങളുമാണ് യഥാർത്ഥ ജീവിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശ്രവിക്കേണ്ടത്. മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: ദയാനിധിയായ സൂതാ, നീ ദീർഘായുസ്സോടെ, ശുദ്ധമായ കീർത്തിയോടെ ജീവിക്കട്ടെ; കൃഷ്ണന്റെ കർമ്മസരിതാമൃതം മനുഷ്യർക്കായി നീ പ്രസംഗിക്കുന്നു. ഈ അനിശ്ചിത ലോകത്ത്, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ മൂടൽമഞ്ഞിലായിരിക്കുമ്പോൾ, നീ ഗോവിന്ദന്റെ പാദപങ്കജത്തിന്റെ മധുരം ഞങ്ങൾക്ക് കുടിപ്പിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ ഭക്തരുടെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ഒരു നിമിഷം പോലും സ്വർഗ്ഗത്തോടോ മോക്ഷത്തോടോ പോലും മാറ്റിവെക്കാൻ ഞങ്ങൾ തയാറല്ല—മനുഷ്യർക്കുള്ള മറ്റു അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കോ എത്രയോ വിലകൂടുതലാണ്. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ജനിച്ച യോഗികളിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ളവർക്കുപോലും, ഗുണാതീതനായ ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിൽ തൃപ്തി വരുത്താനാവില്ല. അതിനാൽ, പരമഭക്തനായ നീ, ഹരിയുടെ ശുദ്ധവും മഹത്വമുള്ളതുമായ കർമ്മങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കായി വിശദീകരിക്കണമെന്ന് ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നു. പാരീക്ഷിതൻ എന്ന മഹാഭക്തൻ, മോക്ഷത്തിനായി മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കിയവൻ, വ്യാസപുത്രന്റെ ഉപദേശത്തിലൂടെ ഗരുഡധ്വജനായ ഭഗവാന്റെ പാദം പ്രാപിച്ചു. അതിനാൽ, അത്യന്തം മംഗളവും അത്ഭുതകരവുമായ, യോഗസാരമായ, മറയില്ലാത്ത അർത്ഥമുള്ള, അനന്തമായ ഭഗവാന്റെ കർമ്മങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, പാരീക്ഷിതനും ഭക്തജനങ്ങളും ആസ്വദിച്ച ആ കഥ ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു തരണമെന്ന് അവർ അപേക്ഷിച്ചു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ താഴ്ന്ന വംശത്തിൽ ജനിച്ചവരാണെങ്കിലും, മൂപ്പന്മാരെ അനുഗമിച്ചിട്ടു ഇന്ന് ഭാഗ്യവാന്മാരായി. മഹാത്മാക്കളെ അനുഗമിക്കുന്നതും അവരുടെ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതും ദുഷ്ടവംശത്തിന്റെ അപവാദവും മനസ്സിലെ ക്ളേശവും വേഗത്തിൽ അകറ്റുന്നു. എന്ത് പറയണമെന്നാൽ, പരമശ്രേയസ്സായ ഭഗവാനെ പുകഴ്ത്തുന്നവർക്കു എത്രയോ കൂടുതൽ ഭാഗ്യമാണ്! അഗാധമായ ശക്തിയുള്ള പരമേശ്വരൻ അതിന്റെ ഗുണസമ്പത്താൽ അപ്പാരമായവനാണ്. ഭഗവാന്റെ പാദധൂളി സ്വീകാര്യമാകാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഭഗവാൻ സ്വയം ആ ആരാധന ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പാദനഖങ്ങളിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട ജലമാണ് ഭഗവാനെ ആരാധിക്കാൻ അർപ്പിക്കുന്നത്; അതു ലോകം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ പാദം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക്, മുകുന്ദനാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാതെ പോകുമോ? അവിടെ ഭക്തരായ ജ്ഞാനികൾ, അകസ്മാത് ശരീരബന്ധങ്ങളും ബന്ധുവഴികളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹംസന്മാരുടെ പരമാവസ്ഥയിലേക്കു പോകുന്നു; അവിടെ അഹിംസയും ശാന്തിയും സ്വധർമ്മവും നിലനിൽക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതിനാൽ, ഞാൻ അറിയാവുന്നതോളം വിശദീകരിക്കാം. പക്ഷികൾ ആകാശത്തിൽ അവരുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് പറക്കുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനികളും വിഷ്ണുപഥം അവരുടെ ബുദ്ധിയനുസരിച്ച് പ്രാപിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം, വേട്ടക്കായി കാടിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, പാരീക്ഷിതൻ വില്ലുയർത്തി ഒരു മാൻ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു. അതിനിടെ അവൻ അതീവ ക്ഷീണവും, അത്യന്തം വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചു. വെള്ളം തേടി ഒരു ആശ്രമത്തിൽ കയറി, അവിടെ കണ്ണടച്ച് ധ്യാനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു മഹർഷിയെ കണ്ടു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശ്വാസം, മനസ്സു, ബുദ്ധി എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ച മഹർഷി, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കപ്പുറം, അചഞ്ചലമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചു, സമാധാനപൂർവ്വം ഇരിച്ചിരുന്നു.