ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഹരിഭഗവാൻ യജ്ഞസ്വരൂപമായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്നിടത്ത്, അവിടത്തെ ഭക്തന്മാർക്ക് ശുഭത്വം നൽകുന്നു. അവൻ സകല ചലചലാത്മകജന്തുക്കളുടെയും അന്തർബാഹ്യാത്മാവായി, വായുപോലെ എല്ലായിടത്തും വിഹരിക്കുന്നു. പരീക്ഷിതിന്റെ നിർദ്ദേശം കേട്ടപ്പോൾ, കാലി ഭയത്തിൽ വിറകി നിന്നു. ശിക്ഷാരൂപിയായ വാൾ ഉയർത്തിയ രാജാവിനോട്, അവൻ ഭയഭക്ത്യോടുകൂടി പറയുന്നു: "എന്ത് സ്ഥലത്തേക്ക് ഞാൻ പോയാലും, ഭോ രാജേ, നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവിടെയൊക്കെയും നീ തന്നെ വില്ലും ബാണവും പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. അതുകൊണ്ടു, ധർമ്മത്തിന്റെ പരമോന്നതനായ രാജാവേ, എനിക്ക് വസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം നീ നിർണ്ണയിക്കണമേ, ഞാൻ നിന്റെ ആജ്ഞ കർശനമായി പാലിക്കും." ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ച കാലിക്ക്, രാജാവ് ചതിയാട്ടം, മദ്യം, സ്ത്രീകൾ, ഹിംസ—ഇവിടങ്ങളിൽ കാലി വസിക്കാമെന്നു അനുവദിച്ചു. ഇവിടങ്ങളിലാണ് അധർമ്മത്തിന്റെ നാലു രൂപങ്ങളും വസിക്കുന്നത്. പിന്നെയും കാലി അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് അവനു പൊന്നും അനുവദിച്ചു. അതിൽനിന്നാണ് അസത്യവും, മദ്യപാനവും, മോഹവും, കാമവും, വൈരം എന്ന അഞ്ചാമത്തേതും ഉദ്ഭവിച്ചത്. ഈ അഞ്ചു അധർമ്മസ്രോതസ്സുകൾ കാലിക്ക് ഉത്തരപുത്രനായ രാജാവ് അനുവദിച്ചു. കാലി അവിടങ്ങളിൽ തന്നെ വസിച്ചു, രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച്. അതിനാൽ, ആരെങ്കിലും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, പ്രത്യേകിച്ച് ധർമ്മനിഷ്ഠനായ രാജാവോ ജനനേതാവോ ആചാര്യനോ ആണെങ്കിൽ, ഈ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും പോകരുത്. പിന്നീട്, രാജാവ് കാളിന്റെ മൂന്നു കാലുകളും—തപസ്, ശൗചം, ദയ—പുനഃസ്ഥാപിച്ചു, കാളിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ഭൂമിയെ സമൃദ്ധിപ്പെടുത്തി. തന്റെ തമ്പുരാനായ പിതാമഹൻ വനവാസത്തിനായി രാജ്യം വിട്ടപ്പോൾ, അവൻ രാജസിംഹാസനം ഏറ്റെടുത്തു. ഇപ്പോൾ, അവൻ ഹസ്തിനാപുരത്തിൽ, കൗരവവംശത്തിന്റെ മഹിമയിൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, ഭരണസംവിധാനത്തിൽ ഉന്നതസ്ഥാനത്താണ്. അഭിമന്യുപുത്രനായ ഈ മഹാരാജാവിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനിടയിൽ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും മഹായജ്ഞത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ രാജാവ് ദുർഭാഗ്യങ്ങളെ വിട്ട്, ദിവ്യരഥത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച്, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ കഷ്ടത അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, വ്യാപാരത്തിലൂടെയോ വസ്തുക്കൾ വിറ്റ് ഉപജീവനമെന്നോ, അതും സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ ആയുധം പിടിച്ചോ ജീവിക്കാം; പക്ഷേ, നായ്ക്ക് സമാനമായ അധമജീവനമെന്നോഴിച്ചും വേണ്ട. ക്ഷത്രിയൻ ദുരിതത്തിൽ വൈശ്യവൃത്തി ചെയ്യാം, വേട്ടയാടാം, അല്ലെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണവൃത്തി ചെയ്യാം; പക്ഷേ, അധമജീവനമെന്നോഴിച്ചും വേണ്ട. വൈശ്യൻ ശൂദ്രവൃത്തി സ്വീകരിക്കാം, ശൂദ്രൻ ശാരീരികപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാം; പക്ഷേ, കഷ്ടത മാറിയാൽ കുറ്റമായ തൊഴിൽ ചെയ്യരുത്. വേദപഠനം, പിതൃ-ദേവതാരാധന, ദാനം, ലഭ്യമായ അന്നം—ഇവയിലൂടെ ദൈവങ്ങൾക്കും, മഹർഷികൾക്കും, പിതാക്കൾക്കും, ജന്തുക്കൾക്കും, അർപ്പണം നടത്തണം, കാരണം ഇവയെല്ലാം എന്റെ രൂപങ്ങളാണ്. യാദൃശ്ചികമായോ, നീതിയാലോ സമ്പാദിച്ച ധനത്തിൽ ആശ്രിതരെ പോഷിക്കുകയും, യാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും വേണം—ന്യായവഴികളിലൂടെ മാത്രം. കുടുംബത്തിൽ അമിതാസക്തിയില്ലാതെയും, ഗൃഹസ്ഥനായി അശ്രദ്ധയില്ലാതെയും ജീവിക്കണം; ജ്ഞാനികൾ നശ്വരമായ ഇതിനെ കാണുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ കാണുന്നു. പുത്രന്മാരും ഭാര്യമാരും ബന്ധുക്കളും യാത്രക്കാരെപ്പോലെ, ഒരുപോൾ കൂടുന്നു, പിന്നെ സ്വപ്നം ഉറക്കത്തെപോലെ, ശരീരത്തിൽനിന്ന് വിട്ടുപോകുന്നു. ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, മോക്ഷം നേടിയവൻ ഗൃഹത്തിൽ അതിഥിപോലെ വസിക്കുന്നു—അസക്തിയും, അഹങ്കാരവും ഇല്ലാതെ. നിർദ്ദേശിച്ച ഗൃഹസ്ഥധർമ്മങ്ങൾ എന്റെ പ്രീതിക്കായി നിർവഹിച്ച്, വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരാം, കാട്ടിലേക്ക് പോവാം, അല്ലെങ്കിൽ പുത്രൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ സന്ന്യാസമേറ്റു ഭിക്ഷाटनത്തിനായി പുറപ്പെടാം. പക്ഷേ, വീട്ടിലേക്കുള്ള മനസ്സിന്റെ ആസക്തിയിൽ കുടുങ്ങി, പുത്രധനം, സ്ത്രീമോഹം മുതലായവയിൽ മയങ്ങി, 'എന്റേതു', 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തിൽ കുടുങ്ങിയവൻ ദുർദശയിൽ ആകുന്നു. "എന്റെ വൃദ്ധരായ മാതാപിതാക്കളും, ഭാര്യയും, ബാല്യപ്രായമുള്ള പുത്രരും പുത്രിമാരും, എനിക്ക് ഇല്ലാതെ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?" എന്ന ചിന്തയിൽ അവൻ പകർത്തപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ അവന്റെ മനസ്സ് കുടുംബാസക്തിയിൽ പറ്റി, ചിന്തയിൽ അലഞ്ഞു, അസന്തുഷ്ടനായി, മരിക്കുമ്പോൾ അവൻ അഗാധമായ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. അശ്വത്താമാന്റെ ആയുധം കൊണ്ടു ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, മാതാവിന്റെ ഗർഭത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടാതിരുന്നവനാണ് പാർീക്ഷിത്. അതു കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ അദ്ഭുതകൃത്യമായ കൃപയാൽ. ബ്രാഹ്മണന്റെ ക്രോധത്തിൽ ജനിച്ച തക്ഷകന്റെ വിഷം കൊണ്ടു ജീവൻ ഭീഷണിയിലായപ്പോൾ പോലും, പാർീക്ഷിതിന്റെ മനഃശക്തി ഭഗവാനിൽ അർപ്പിച്ചിരുന്നതിനാൽ, മരണവേദനയിൽ അവൻ വിചലിതനാകില്ലായിരുന്നു. സകലബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ജയിക്കപ്പെടാത്ത അവസ്ഥയെ മനസ്സിലാക്കി, വ്യാസശിഷ്യൻ ഗംഗയിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഭഗവാന്റെ മഹാത്മ്യകഥകളിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്യുന്നവർക്ക്, മരണമുഹൂർത്തത്തിലും ഭ്രമം ഉണ്ടാകില്ല—അവർക്ക് ഭഗവാന്റെ പാദസ്മരണയുണ്ടല്ലോ. അഭിമന്യുപുത്രൻ ഭുവിയെ ഭരിക്കുന്നിടത്തോളം, കാലി എവിടെയും ഉണ്ടെങ്കിലും, അവൻ വിജയിക്കാനാവില്ല. ഭഗവാൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു പോയ നാൾ, അതേ നിമിഷം, അധർമ്മത്തിന്റെ മൂലമായ കാലി ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. രാജാവ് കാലിയെ വെറുക്കുന്നില്ല; പുഷ്പങ്ങളിൽ നിന്ന് തേൻ എടുക്കുന്ന തേനീച്ചപോലെയാണ് അവൻ. രാജാവിന് ക്ഷേമഫലങ്ങൾ വേഗം ലഭിക്കും; മറ്റവർക്കോ അതില്ല. ബലഹീനരോടു ധൈര്യമായി നീങ്ങുന്ന കാലിക്ക്, ധീരനും ജ്ഞാനിയുമായവർക്കു എന്ത് ചെയ്യാനാവും? അശ്രദ്ധരായവരിൽ, കാലി പുലിയെപ്പോലെ ചുറ്റിനടക്കുന്നു. ഈ വിശുദ്ധമായ പാർീക്ഷിത്കഥ, വാസുദേവന്റെ മഹാത്മ്യകഥകളാൽ സമ്പന്നമായത്, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വിവരിച്ചു. ഭഗവാന്റെ ഗുണകൃത്യങ്ങളിലുള്ള എല്ലാ കഥകളെയും, യഥാർത്ഥ ജീവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശുശ്രൂഷിക്കണം. മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: "സൂതാ, നീ ദീർഘായുസ്സും, നിർമലമായ കീർത്തിയും പ്രാപിക്കട്ടെ; കൃഷ്ണന്റെ മഹാത്മ്യകഥകളെന്ന അമൃതം മനുഷ്യർക്കായി നീ പ്രസംഗിക്കുന്നു. ഈ അനിശ്ചിതലോകത്ത്, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ മൂടിയിരിക്കുന്നിടത്ത്, നീ ഗోవിന്ദന്റെ പാദപങ്കജസൗരഭം ഞങ്ങൾക്ക് പാനീയമാക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ സാന്നിധ്യം ഒരു നിമിഷം പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിനോ മോക്ഷത്തിനോ പോലും മാറ്റാവുന്നതല്ല—മനുഷ്യർക്കുള്ള മറ്റേതെങ്കിലും അനുഗ്രഹം എന്ത് പറയാം? ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ജനിച്ച യോഗേശ്വരന്മാർക്കുപോലും, ഗുണാതീതനായ ഭഗവാന്റെ മഹിമകൾക്ക് അന്ത്യമില്ല; അങ്ങനെയുള്ള കഥകളിൽ ആസ്വാദനം ആരും തൃപ്തരാവില്ല. അതിനാൽ, പരമഭഗവതന്മാരിൽ അഗ്രഗണ്യനായ സൂതാ, ഞങ്ങൾ ഉത്സുകരായി കേൾക്കുമ്പോൾ, ഹരിയുടെ പവിത്രമായ മഹാത്മ്യകൃത്യങ്ങൾ വീണ്ടും വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് വിവരണമാക്കണമേ.