ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പാരിക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് കലിയെ അഭിമുഖീകരിച്ച് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ കൈകൾ കൂപ്പി ആദരത്തോടെ നിന്നാൽ ഗുഡാകേശന്റെ മഹത്വമുള്ള വംശജന്മാരിൽ നിന്നു നിന്നെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. നീ എന്റെ രാജ്യഭൂമിയിൽ തുടരരുത്, അധർമ്മത്തിന്റെ സഹചാരിയേ." മനുഷ്യരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ നീ പാർക്കുമ്പോൾ, അഹങ്കാരം, അസത്യം, കള്ളത്തരം, അധർമ്മം, പാപം, വഞ്ചനം, കലഹം, ദ്വേഷം തുടങ്ങിയ അധർമ്മങ്ങളുടെ കൂട്ടം ഉയർന്നുവന്നിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു നീ ഇവിടെ തുടരരുത്; നീ ധർമ്മത്തിലും സത്യത്തിലും നിലനിൽക്കണം, പ്രത്യേകിച്ച് ബുദ്ധിമാന്മാർ യജ്ഞങ്ങളിലൂടെ യജ്ഞേശ്വരനായ ഹരിയെ ആരാധിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ. ഹരി, യജ്ഞരൂപത്തിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഭക്തർക്കു ശുഭം നൽകുന്നവനാണ്. അവൻ അന്തര്യാമിയായി ചലിക്കുന്നവർക്കും അചലന്മാർക്കും ആത്മാവായി നിലകൊള്ളുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പാരിക്ഷിത്ത് രാജാവിന്റെ നിർദ്ദേശം കേട്ടപ്പോൾ, കലി ഭയത്താൽ നടുങ്ങി, ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം ഉയർത്തിയ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, ഞാൻ എവിടെയായാലും, നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞയാൽ, നിങ്ങളുടെ ബാണവും വില്ലും എപ്പോഴും എനിക്കൊപ്പം കാണുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ധർമ്മത്തിൽ ഉന്നതനായ രാജാവേ, ദയവായി എനിക്ക് പാർപ്പാൻ യോജിച്ചൊരു സ്ഥലം നിശ്ചയിക്കണം." കലിയുടെ ഈ അപേക്ഷ കേട്ടപ്പോൾ, പാരിക്ഷിത്ത് രാജാവ് കളി, മദ്യപാനം, സ്ത്രീസംഗം, മാംസം എന്നിവയിലാണു കലി പാർപ്പാൻ അനുവാദം നൽകിയതു; ഇവിടങ്ങളിൽ നാലു വിധ അധർമ്മം വാസമുണ്ട്. വീണ്ടും കലി അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് സ്വർണ്ണത്തെയും അവനു അനുവദിച്ചു. അതിൽ നിന്നു കള്ളം, മദ്യപാനം, കാമം, ക്രോധം, ശത്രുത്വം തുടങ്ങിയ അധർമ്മങ്ങൾ ജനിച്ചു. ഈ അഞ്ചു അധർമ്മവാസസ്ഥലങ്ങൾ കലി രാജാവിൽ നിന്നു സ്വീകരിച്ചു അവിടെയാണ് അവൻ പാർക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ധർമ്മത്തിൽ ആഗ്രഹമുള്ളവരും, രാജാവും, ജനാധിപതിയും, ഗുരുവും, ഈ അഞ്ചിടങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും പോകരുത്. രാജാവ് പശുവിന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന മൂന്ന് കാലുകൾ—തപസ്, ശൗചം, ദയ—പുനഃസ്ഥാപിച്ചു, പശുവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ഭൂമിയെ സമൃദ്ധിയിലാക്കി. തന്റെ താതയുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം, വനവാസത്തിനായി രാജാവ് വിട്ടു കൊടുത്ത സിംഹാസനത്തിൽ ഇപ്പോൾ പാരിക്ഷിത്ത് രാജാവ് വാഴുന്നു. ഈ മഹാരാജാവ്, കൗരവവംശത്തിന്റെ മഹിമകൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്നവനായി, ഹസ്തിനാപുരത്തിൽ വാഴുന്നു. അഭിമന്യുവിന്റെ പുത്രനായ ഈ രാജാവിന്റെ ശക്തിയാൽ, അവൻ ഭൂമിയെ രക്ഷിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും മഹായജ്ഞത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയുന്നു. ദുഃഖങ്ങൾ വിട്ടു, ദിവ്യരഥത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ഭൂരിപക്ഷം ആസ്വദിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ ദുരിതത്തിൽ ആണെങ്കിൽ, വ്യാപാരത്തിലൂടെയോ വസ്തുക്കൾ വിറ്റുവച്ചോ, അത്യാവശ്യം ആയാൽ ആയുധം ഉപയോഗിച്ചോ ജീവിക്കാം, പക്ഷേ നായപോലുള്ള ജീവിക്കലിൽ ഏർപ്പെടരുത്. ക്ഷത്രിയൻ ദുരിതത്തിൽ ആയാൽ, വൈശ്യന്റെ ജോലിയോ വേട്ടയാടലോ ബ്രാഹ്മണന്റെ കർമ്മങ്ങളോ ചെയ്യാം, പക്ഷേ നായപോലുള്ള ഉപജീവനമില്ല. വൈശ്യൻ ശൂദ്രന്റെ ജോലി ചെയ്യാം; ശൂദ്രൻ ഭൃത്യപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാം; എന്നാൽ കഷ്ടതയില്ലെങ്കിൽ അപവാദകരമായ ഉപജീവനം തേടരുത്. വേദപാഠം, പിതൃ, ദേവ, ഋഷി, ഭൂതങ്ങൾ എന്നിവർക്കുള്ള ഹോമം, ദാനം, ലഭ്യമായ അന്നം എന്നിവയിലൂടെ അവരെ ആരാധിക്കണം, കാരണം ഇവയൊക്കെയും എന്റെ രൂപങ്ങളാണ്. അനായാസം ലഭിച്ചോ, നീതിപൂർവ്വം സമ്പാദിച്ചോ, സമ്പാദ്യങ്ങളാൽ കുടുംബാംഗങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കണം, യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തണം, എല്ലാം നീതിനിഷ്ഠയോടെ. കുടുംബത്തിൽ അകപ്പെട്ടുപോകരുത്, ഗൃഹസ്ഥനായി ജീവിച്ചാലും അശ്രദ്ധിക്കരുത്; ജ്ഞാനികൾ നശ്വരമായതിനെ കാണുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ അതിനെ നഷ്ടമായതായി കാണുന്നു. മക്കൾ, ഭാര്യമാർ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരുമായി ഉള്ള സംഗമം യാത്രക്കാരുടെ കൂടിക്കാഴ്ചയുപോലെയാണ്; അങ്ങിനെ അവരൊക്കെ ദേഹം വിട്ടു പോയി സ്വപ്നം പോലെ അകന്നു പോകുന്നു. ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, മോചിതനായ ജ്ഞാനി വീട്ടിൽ അതിഥിപോലെ പാർക്കും, ബന്ധം, അഹംभावം എന്നിവയില്ലാതെ. ഭക്തിയോടെ, ഗൃഹസ്ഥധർമങ്ങൾ എന്റെ പേരിൽ നിർവ്വഹിച്ചുകൊണ്ട്, ആൾ വീട്ടിൽ പാർക്കാം, വനവാസം പോകാം, മക്കൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ സന്ന്യാസമെടുക്കാം. എങ്കിലും, വീട്ടിൽ ആസക്തനായ, മക്കൾക്കും ധനത്തിനും സ്ത്രീകൾക്കും മോഹം കൊണ്ടു ബദ്ധനായവൻ, 'എൻറെത്', 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു. "എന്റെ വയോധിക മാതാപിതാക്കൾ, ഭാര്യ, ബാല്യത്തിൽ ഉള്ള മക്കൾ—എനിക്ക് ഇല്ലാതെ അവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?" എന്ന ആശങ്കയിൽ മനസ്സു പിടിച്ചുപറ്റപ്പെട്ട്, അകൃതാർത്ഥനായവൻ, നിരന്തരം അവരെക്കുറിച്ചു ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ട്, മരിക്കുമ്പോൾ ആൾ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. സൂതൻ പറയുന്നു: അശ്വത്താമന്റെ അസ്ത്രത്തിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടാതെ അത്ഭുതകരമായ കൃഷ്ണന്റെ കൃപയാൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടവൻ പാരിക്ഷിത്താണ്. ബ്രാഹ്മണന്റെ കോപത്തിൽ ജനിച്ച തക്ഷകന്റെ വിഷംകൊണ്ടും ജീവൻ ഭീഷണിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും, അവൻ കഷ്ടതയിലും ഭയപ്പെടാതെ, മനസ്സു ഭഗവാനിൽ സമർപ്പിച്ചു. എല്ലാ ബന്ധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ജയിക്കാനാവാത്ത അവസ്ഥയെ മനസ്സിലാക്കി, വ്യാസശിഷ്യൻ തന്റെ ദേഹം ഗംഗയിൽ വിട്ടു. ഭഗവത്കഥാമൃതത്തിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നവർക്ക് മരണസമയത്തും ആശങ്കയില്ല; അവർ ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു. അഭിമന്യുവിന്റെ പുത്രൻ ഭൂമിയെ ഭരിക്കുന്ന കാലത്ത്, കലി സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടെങ്കിലും അതിന് വിജയിക്കാനാവില്ല. കൃഷ്ണൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട അതേ ദിവസം, അതേ നിമിഷം, അദ്ധർമ്മത്തിന്റെ മൂലമായ കലി പ്രവേശിച്ചു. പാരിക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ്, പൂവുകളിൽ നിന്ന് തേൻ ശേഖരിക്കുന്നതുപോലെ, കലയെ ദ്വേഷിക്കില്ല; അവനു ശുഭഫലങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ലഭിക്കും, മറ്റുള്ളവർക്ക് അതില്ല. ബലഹീനരോടു ധൈര്യത്തോടെയും, ബലവാന്മാരോടു ഭയത്തോടെയും നടക്കുന്ന കലി, ജ്ഞാനികളും ഭയരഹിതരും ഉള്ളിടത്ത് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; അശ്രദ്ധയുള്ളവരിൽ മനുഷ്യരിൽ കുത്രയായ് സഞ്ചരിക്കുന്നു. പാരിക്ഷിത്തിന്റെ ഈ പുണ്യകഥ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു; ഇതിൽ വാസുദേവന്റെ മഹത്വം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങളും കർമ്മങ്ങളുമെല്ലാം അടങ്ങിയ കഥകൾ, സത്യജീവിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ സദാ ശ്രവിക്കണം. മുനികൾ പറഞ്ഞു: "ദയാനിധിയായ സൂതേ, നീ ദീർഘായുസ്സോടെ, ശുദ്ധമായ കീർത്തിയോടെ നിലനിൽക്കട്ടെ; നീ കൃഷ്ണന്റെ ലീലാമൃതം മനുഷ്യരിൽ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നു." ഈ അനിശ്ചിത ലോകത്തിൽ, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ മൂടലായിരിക്കുന്നപ്പോൾ, നീ ഞങ്ങളെ ഗോവിന്ദന്റെ പാദപങ്കജത്തിന്റെ അമൃതം പാനമാക്കുന്നു.