ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ധർമ്മൻ ധീരമായി പറഞ്ഞു: പാണ്ഡുവംശജനായ രാജാവേ, കഷ്ടത അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് ആശ്വാസവും രക്ഷയും നൽകുന്നവർക്കാണ് നിന്റെ വാക്കുകൾ യുക്തിയുള്ളത്. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ദൂതനും നേതാവും ആയിരുന്നത് അവരുടെ മഹത്വത്താൽ തന്നെ. എന്നാൽ, ഞങ്ങൾക്കു ദു:ഖത്തിന്റെ വിത്തുകൾ ഇല്ല; വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന വിഭജനം കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുന്നത്—ആ വ്യക്തിയെ ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ചിലർ തങ്ങളുടെ തത്വചിന്തകളാൽ ആത്മാവാണ് ആത്മാവെന്ന് പറയുന്നു; ചിലർ വിധിയെ, മറ്റു ചിലർ കർമ്മത്തെ, മറ്റൊരുവർ പ്രകൃതിയെ തന്നെ അധിപതിയെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. മറ്റൊരുവർ അതിനെ വിവേചിക്കാനോ വിവരണം ചെയ്യാനോ കഴിയാത്തതാണെന്ന് വിധേയമായി പറയുന്നു. രാജർഷിയേ, ഈ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു നിങ്ങളുടെ വിവേകപ്രകാരം ആലോചിക്കാം. അപ്പോൾ സുതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ധർമ്മൻ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് ധ്യാനപൂർവ്വം ദു:ഖം പ്രകടിപ്പിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു: നീ ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു, ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനാണ് നീ, ഇപ്പോൾ കാളയുടെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. എവിടെയെല്ലാം അധർമ്മം സംഭവിക്കുകയോ അവിടെ വിവരിക്കുന്നവനും പങ്കാളിയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ ദൈവമായ മായയുടെ ഗതി, ജീവികളുടെ മനസിനും വാക്കിനും അതീതമാണ്—ഇത് ഉറപ്പാണ്. തപസ്, ശുദ്ധി, കാരുണ്യം, സത്യം—ഇവയാണ് സത്യയുഗത്തിൽ നിന്റെ നാലു കാലുകൾ. എന്നാൽ, അഭിമാനം, ആസക്തി, മദം എന്നിവ മൂലം അതിൽ മൂന്നു തകർന്നുപോയി. ഇപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ള കാലാണ് സത്യം; അതിനെയാണ് നീ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത്. എന്നാൽ, കള്ളത്തിൻമേൽ അധിഷ്ഠിതനായ കലിഅവതാരം അതിനെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഈ ഭൂമി, ഭാരം സഹിക്കുന്നവൾ, ഭഗവാന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതും, സർവദിശകളിലും മഹാത്മാവിന്റെ ചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായതുമാണ്. എന്നാൽ, ഈ പുണ്യവതി രാജ്ഞി, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതും ദുർഭാഗ്യവതിയുമായ അവൾ കണ്ണീരോടെ കരയുന്നു: ‘അയോഗ്യരായ രാജാക്കന്മാർ, ഭരതാവേഷം ധരിച്ച്, ശൂദ്രന്മാർ എന്നെ ആസ്വദിക്കും’ എന്ന് അവൾ വിലപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ധർമ്മനെയും ഭൂമിയെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചു, മഹാരഥിയായ രാജാവ് അധർമ്മത്തിന് കാരണമായവനെ ശിക്ഷിക്കാനായി കത്തിയുള്ളിയെടുത്ത് പുറപ്പെട്ടു. കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് സമീപിച്ചപ്പോൾ, രാജചിഹ്നം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയത്താൽ തലകുനിഞ്ഞ് കാലിൽ വീണു വണങ്ങി. കഷ്ടത അനുഭവിക്കുന്നവർക്കു ദയയുള്ള മഹാനായ രാജാവ്, ശരണം പ്രാപിച്ചവനെ കൊല്ലാതെ, അല്പം പുഞ്ചിരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ‘കൈകൂപ്പി നിന്ന നിനക്കു ഗുഡാകേശന്റെ വംശജന്മാരിൽ നിന്ന് ഭയമൊന്നുമില്ല. അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരനായ നീ എന്റെ രാജ്യത്തിൽ തുടരരുത്. മനുഷ്യരിൽ നീ വസിക്കുന്നിടത്ത്, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടം—ലോഭം, കള്ളം, മോഷണം, അശുദ്ധി, പാപം, കപടം, കലഹം, കപടത്വം—ഉയരുന്നു. നീ ഇവിടെ തുടരരുത്; ധർമ്മത്തിലും സത്യത്തിലും നിലകൊള്ളണം, പ്രത്യേകിച്ച് ബുദ്ധിമാന്മാർ യാഗങ്ങൾകൊണ്ട് യജ്ഞേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ. ഹരിയെ, യാഗത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ആരാധകരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു; ഹരം എല്ലായിടത്തും, ചലനവുമില്ലാത്തവയിലും, അന്തര്യാമിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.’ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിതൻ കലിയെ ഭയപ്പെടുത്തും വിധം ഉപദേശിച്ചു. അപ്പോൾ കലിഭഗവാൻ വാളുയർത്തി ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു: ‘രാജാവേ, നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഞാൻ എവിടെ ചെന്നാലും, നീ അങ്ങ് വില്ലും അമ്പും കൈവശം വച്ച് അവിടെ സന്നിഹിതനാണ്. അതിനാൽ, നീ എന്നെ വസിക്കാൻ യോജ്യമായ ഒരു സ്ഥലം നിർദ്ദേശിക്കണം.’ അപ്പോൾ സുതൻ പറഞ്ഞു: കലിയുടെ ഈ അപേക്ഷയനുസരിച്ച്, രാജാവ് ഗാംഭീർയത്തോടെ ചതിയാട്ടം, മദ്യം, സ്ത്രീസംഗം, ഹിംസ—ഈ നാലിടങ്ങളിലാണ് കലിക്ക് വാസം അനുവദിച്ചത്; ഇവിടങ്ങളിലാണ് അധർമ്മം വളരുന്നത്. വീണ്ടും, കലിയുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം, രാജാവ് സ്വർണ്ണത്തെയും അവനു സമ്മാനിച്ചു; അതിൽ നിന്നാണ് കള്ളം, മദ്യം, കാമം, ക്രോധം, വൈരം എന്നിവ ഉദിച്ചത്. ഈ അദ്ധർമ്മത്തിന്റെ അഞ്ചു കേന്ദ്രങ്ങൾ കലിക്ക് പാരിക്ഷിതൻ അനുവദിച്ചു; കലിഅവതാരം അവിടെ തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ വസിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ആരെങ്കിലും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, പ്രത്യേകിച്ച് ധർമ്മനിഷ്ഠനായ രാജാവോ ജനനേതാവോ ഗുരുവോ, ഈ സ്ഥലങ്ങളിൽ പോകരുത്. പിന്നീട്, രാജാവ് കാളയുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട മൂന്നു കാലുകളും—തപസ്, ശുദ്ധി, കാരുണ്യം—മടങ്ങി നൽകി, അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ഭൂമിയെ സമൃദ്ധിയിലാക്കി. തന്റെ താതൻ വനവാസത്തിനായി രാജ്യം വിട്ടപ്പോൾ, പാരിക്ഷിതൻ രാജസിംഹാസനത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനായി. ഇപ്പോൾ, കൌരവവംശത്തിന്റെ തേജസ്സോടെ, ഹസ്തിനാപുരത്തിൽ മഹാരാജാവ് വസിക്കുന്നു. അഭിമന്യുപുത്രനായ ഈ രാജാവിന്റെ ശക്തി അങ്ങേയറ്റം; ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും മഹായാഗത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചൊരിഞ്ഞ ദു:ഖങ്ങൾ അകറ്റി, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സുഖത്തോടെ, ദിവ്യരഥത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു ഈ ഭരണാധികാരി. ബ്രാഹ്മണൻ ദു:ഖിതനാകുമ്പോൾ, വ്യാപാരത്തിലോ വിൽപ്പനയിലോ, അത്യാവശ്യത്തിൽ വാൾ ഉപയോഗിച്ചോ ജീവിക്കാം; പക്ഷേ, നായ് പോലുള്ള ജീവിതം സ്വീകരിക്കരുത്. ക്ഷത്രിയൻ അഭാവത്തിൽ, വൈശ്യന്റെ തൊഴിൽ ചെയ്യാം, വേട്ടയാടാം, ബ്രാഹ്മണൻ പോലെയും പ്രവർത്തിക്കാം; പക്ഷേ, നായ് പോലെയുള്ള ജീവിതം സ്വീകരിക്കരുത്. വൈശ്യൻ ശൂദ്രന്റെ ജോലി ചെയ്യാം; ശൂദ്രൻ ചെറുതായ തൊഴിൽ ചെയ്യാം; എന്നാൽ, ദുരിതം മാറിയാൽ അപവാദം വരുത്തുന്ന തൊഴിൽ സ്വീകരിക്കരുത്. വേദപഠനം, പിതൃകർമങ്ങൾ, ദേവതാരാധന, ദാനം, ലഭ്യമായ അന്നം എന്നിവയാൽ, എല്ലാ ദേവന്മാരെയും, ഋഷിമാരെയും, പിതാക്കളെയും, ജീവജാലങ്ങളെയും—എന്റെ രൂപങ്ങളായവരെ—ദിനംപ്രതി ആരാധിക്കണം. യഥാവിധി സമ്പാദിച്ച സമ്പത്തുപയോഗിച്ച്, അന്യായമില്ലാതെ, ആശ്രിതരെ പോഷിക്കുകയും, യാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും വേണം. കുടുംബത്തിൽ അഭിമാനം വളർത്തരുത്; ഗൃഹസ്ഥനായി ജീവിക്കുമ്പോഴും അശ്രദ്ധ കാണിക്കരുത്. ജ്ഞാനികൾ, നശ്വരമായവയെ കാണാതിരുന്നാലും, അതിനെ നശിച്ചതുപോലെയാണ് കാണുന്നത്. മക്കളും ഭാര്യയും ബന്ധുക്കളും യാത്രക്കാരുടെ കൂടിച്ചേരലുപോലെയാണ്; അവരൊക്കെ സ്വപ്നം ഉറക്കത്തെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ശരീരത്തെ വിട്ടുപോകും. ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചവൻ, മോക്ഷം നേടിയവൻ, അതിഥിപോലെ വീട്ടിൽ വസിക്കും; ബന്ധം ഇല്ലാതെ, അഹങ്കാരമില്ലാതെ ജീവിക്കും. ഭക്തിയോടെ, എന്റെ പേരിൽ നിർദ്ദിഷ്ടമായ ഗൃഹസ്ഥധർമങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, വീട്ടിലോ, വനത്തിലോ, മക്കളുണ്ടെങ്കിൽ സന്ന്യാസിയായി ചുറ്റിക്കറങ്ങാമോ എന്നതൊക്കെ സ്വതന്ത്രമാണ്. പക്ഷേ, മനസ്സ് വീട്ടിൽ ആകൃഷ്ടമായവനും, മക്കളിലേക്കും ധനത്തിലേക്കും മോഹം കൊണ്ടും, സ്ത്രീകളിൽ ലഗ്നനായി, അഹങ്കാരത്തിൽ കെട്ടിയിരുത്തപ്പെട്ടവൻ, ‘എന്റെത്, ഞാനാണ്’ എന്ന ചിന്തയിൽ കുടുങ്ങി, പാപബദ്ധനായി തീരുന്നു.