ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പാരീക്ഷിതൻ, ഒരു രാജാവായതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം മനസ്സിലാക്കി, നിർദോഷികളായ ജീവികളിൽ കുറ്റങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരെ, അവൻ മരണമെന്നു തോന്നിയാലും, കൈയിൽ കങ്കണം ധരിച്ചാലും, നേരെ പിടിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പോടെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. രാജാവിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ധർമ്മം, തന്റെ സ്വന്തം ധർമ്മം പാലിക്കുകയും, മറ്റുള്ളവരെ ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ഭരിക്കുകയും, പ്രതിസന്ധികളിൽ പോലും വഴിതിരിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. അപ്പോൾ ധർമ്മം, കാളയുടെ രൂപത്തിൽ, പാരീക്ഷിതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പറഞ്ഞു: “പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രനേ, നിന്റെ പ്രസംഗം, ദുരിതത്തിൽ കഴിയുന്നവരെ രക്ഷിക്കുന്നവർക്കുള്ളതാണ്. അങ്ങിനെ, ദൈവം കൃഷ്ണൻ, നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ദൂതനും നേതാവും ആയത്. ഞങ്ങൾക്കു ദുഃഖത്തിന്റെ വിത്തുകൾ ഇല്ല; വാക്കുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ഞങ്ങൾ മയങ്ങുന്നു, ആ വ്യക്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ചിലർ തർക്കങ്ങളിലൂടെയും, ചിലർ ആത്മാവാണ് ആത്മാവെന്ന്, ചിലർ വിധിയാണെന്ന്, ചിലർ കർമ്മമാണെന്ന്, മറ്റുചിലർ പ്രകൃതിയാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ചിലർ അതിനെ അഗമ്യവും വിവരണാതീതവുമാണ് എന്ന് പറയുന്നു. രാജശ്രേഷ്ഠനേ, നീ നിന്റെ വിവേകപ്രകാരം ഇതിനെ പരിഗണിക്കണം.” ധർമ്മം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സുതൻ പറയുന്നു: പാരീക്ഷിതൻ, മനസ്സിൽ ദുഃഖം നിറച്ച്, ധർമ്മത്തോടു സംസാരിച്ചു. പാരീക്ഷിതൻ പറഞ്ഞു: “നീ ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു, നീ തന്നെയാണ് ധർമ്മം, കാളയുടെ രൂപത്തിൽ. എവിടെയും അധർമ്മം നടക്കുമ്പോൾ, അതിനെ അറിയിക്കുന്നവനും അതിന്റെ പങ്കാളി ആകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മായയുടെ ഗതികൾ, ജീവികളുടെ മനസ്സിനും വാക്കിനും അഗമ്യമാണ്, ഇതു ഉറപ്പാണ്.” “തപസ്സ്, ശുദ്ധി, കരുണ, സത്യം — ഇവയാണ് സത്യയുഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന കാളയുടെ കാലുകൾ. അവയിൽ മൂന്നു, നിന്റെ അഹങ്കാരവും, ആസക്തിയും, മദവും കൊണ്ടു തകർന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി ബാക്കിയുള്ള കാലാണ് സത്യം, നീ അതിനെ നിലനിറുത്തണം. എന്നാൽ കലി, കള്ളത്തിൻറെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, അതിനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഈ ഭൂമി, വലിയ ഭാരങ്ങൾ സഹിച്ചവൾ, ഭഗവാന്റെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്; ഭഗവാന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ ധർമ്മവതി, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതും, ദുഃഖിതയുമായ ഭൂമിയമ്മ, കണ്ണീരോടെ വിലപിക്കുന്നു: ‘അയോഗ്യരായ രാജാക്കന്മാർ, ഭരിക്കുന്നവരുടെ വേഷത്തിൽ, ശൂദ്രന്മാർ എന്നെ ആസ്വദിക്കും’.” പാരീക്ഷിതൻ, ധർമ്മത്തെയും ഭൂമിയെയും ആശ്വസിപ്പിച്ച്, തന്റെ തീവ്രതയോടെ അധർമ്മത്തിന് കാരണമായവനെ ശിക്ഷിക്കാൻ വാളെടുത്ത് മുന്നോട്ട് വന്നു. കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, രാജകീയ ചിഹ്നങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, കലി ഭയത്താൽ തല താഴ്ത്തി പാദങ്ങളിൽ വീണു. പാരീക്ഷിതൻ, ദു:ഖത്തിൽ കഴിയുന്നവരോട് കരുണയുള്ളവൻ, പാദങ്ങളിൽ വീണവനെ കൊല്ലാതെ, അല്പം പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “നീ കൈകൾ ചേർത്ത് ആദരത്തോടെ നില്ക്കുമ്പോൾ, ഗുഡാകേശന്റെ വംശജരിൽ നിന്ന് ഭയമില്ല; എന്നാൽ നീ എന്റെ രാജ്യത്ത് തുടരരുത്, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരനേ. നീ മനുഷ്യരിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടം ഉയരുന്നു: ലോഭം, കള്ളം, മോഷണം, അശുദ്ധി, പാപം, വഞ്ചന, കലഹം, കപടം. നീ തുടരരുത്; നീ ധർമ്മത്തിലും സത്യത്തിലും നിലനിൽക്കണം, പ്രത്യേകിച്ച് യജ്ഞങ്ങളിലൂടെ യജ്ഞപതി ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾ ഉള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ. ഹരി, യജ്ഞത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആരാധകരെ മംഗളപ്രദമായി അനുഗ്രഹിക്കുന്നു; കാറ്റ് അകത്തും പുറത്തും ഉള്ളതുപോലെ, അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവാണ്.” സുതൻ പറയുന്നു: പാരീക്ഷിതൻ ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, കലി ഭയത്താൽ വിറച്ചു; വാളു ഉയർത്തിയ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ആജ്ഞാനുസരിച്ച് ഞാൻ എവിടെയും വസിച്ചാലും, അവിടെ നീ തന്നെ, ബാണവും അമ്പും എടുത്ത്, എനിക്ക് മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നു. അതിനാൽ, നീ ധർമ്മം കാത്തുനിൽക്കുന്നവനേ, എനിക്ക് വസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലമോ, പ്രദേശമോ നിർദ്ദേശിക്കണം, ഞാൻ നിന്റെ ആജ്ഞയെ കർശനമായി പാലിക്കും.” കലി ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചതോടെ, പാരീക്ഷിതൻ കളി, മദ്യം, സ്ത്രീകൾ, മാരകഹത്യ — ഈ നാലു അധർമ്മത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങൾ കളിക്ക് അനുവദിച്ചു. വീണ്ടും, കലി അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, പാരീക്ഷിതൻ സ്വർണ്ണവും അനുവദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് കള്ളം, മദ്യം, കാമം, ആസക്തി, വൈരാഗ്യം — ഈ അഞ്ചു അധർമ്മത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങൾ ഉദിച്ചുവന്നു. ഈ അഞ്ചു അധർമ്മ കേന്ദ്രങ്ങൾ, ഉത്തരയുടെ പുത്രൻ കളിക്ക് അനുവദിച്ചു; കലി അവിടെ പാരീക്ഷിതന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം വസിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, ആരും, പ്രത്യേകിച്ച് ധർമ്മത്തിൽ ആസക്തരായ രാജാക്കന്മാരോ, ജനങ്ങളുടെ നേതാക്കളോ, ഗുരുക്കന്മാരോ, ഈ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ പോകരുത്. പാരീക്ഷിതൻ കാളയുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട മൂന്ന് കാലുകൾ — തപസ്സ്, ശുദ്ധി, കരുണ — തിരിച്ചുനല്കി, അതിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; ഭൂമിയെ സമൃദ്ധിയിലാക്കി. തന്റെ താതൻ, വനവാസം പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, രാജസിംഹാസനം പാരീക്ഷിതനിൽ ഏൽപ്പിച്ചു; ഇപ്പോൾ, പാരീക്ഷിതൻ ഹസ്തിനാപുരത്തിൽ, കൌരവവംശത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ, രാജസിംഹാസനത്തിൽ വാഴുന്നു. പാരീക്ഷിതൻ, അഭിമന്യുവിന്റെ പുത്രൻ, ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ ശക്തിയിൽ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും മഹായജ്ഞത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു. ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം, ദിവ്യരഥത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമാനമായ രാജാവ്, എല്ലാ ദുരിതങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു. ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, ദു:ഖത്തിൽ, വാണിജ്യം ചെയ്യാനോ, വസ്തുക്കൾ വിറ്റു ജീവിക്കാനോ, അല്ലെങ്കിൽ വാളു ഉപയോഗിച്ചോ ജീവിക്കാവുന്നതാണ്; പക്ഷേ, നായപോലുള്ള ജീവിതം സ്വീകരിക്കരുത്. ഒരു ക്ഷത്രിയൻ, ദു:ഖത്തിൽ, വൈശ്യന്റെ ജോലി ചെയ്യാനോ, വേട്ടയാടാനോ, ബ്രാഹ്മണന്റെ ജോലി ചെയ്യാനോ കഴിയും; പക്ഷേ, നായപോലുള്ള ജീവിതം സ്വീകരിക്കരുത്. ഒരു വൈശ്യൻ, ശൂദ്രന്റെ ജോലി ചെയ്യാം; ശൂദ്രൻ, കൂലി ജോലികൾ ചെയ്യാം; എന്നാൽ, ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായാൽ, അപകീർത്തിയുള്ള ജോലി ചെയ്യരുത്. വേദങ്ങൾ പഠിക്കുകയും, പിതൃകൾക്കും ദേവതകൾക്കും ഭോജനവും ദാനവും അർപ്പിക്കുകയും, ലഭ്യമായ ഭക്ഷണവും നൽകുകയും, ദൈവങ്ങൾ, സപ്തർഷികൾ, പിതൃകൾ, ജീവികൾ — എന്റെ രൂപങ്ങൾ — ഇവരെ പ്രതിദിനം ആരാധിക്കണം. ലഭ്യമായ സമ്പത്തുകൊണ്ടും, നീതിപൂർവ്വം സമ്പാദിച്ച സമ്പത്തുകൊണ്ടും, ആശ്രിതരെ പോഷിക്കുകയും, യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുകയും, എല്ലായ്പ്പോഴും നീതിയോടെ ചെയ്യണം. കുടുംബത്തിൽ ആസക്തി ഉണ്ടാക്കരുത്; ഗൃഹസ്ഥനായി കഴിയുമ്പോഴും, അശ്രദ്ധയില്ലാതിരിക്കണം. ജ്ഞാനികൾ, നശിക്കുന്നതിനെ, കാണാത്തപ്പോഴും, നശിച്ചുപോയതുപോലെ കാണുന്നു. മക്കൾ, ഭാര്യമാർ, ബന്ധുക്കൾ — യാത്രക്കാരുടെ കൂടിയുള്ള കൂടിച്ചേരലുപോലെയാണ്; ഇവർ, സ്വപ്നം ഉറക്കത്തിന് ശേഷം അകന്നുപോകുന്നതുപോലെ, ശരീരത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു. ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നവൻ, മോചിതനായവൻ, വീട്ടിൽ അതിഥിപോലെയാണ്; ബന്ധനമില്ലാതെ, ആസക്തിയും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാതെ, സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കുന്നു.