കാളിദേവൻ്റെ ഭയങ്കരമായ കാലത്ത്, പാണ്ടുവംശജനായ മഹാരാജാവ് പരിചിത്ത് തന്റെ രാജ്യഭ്രമണത്തിൽ ശുദ്ധമായ കമലദളത്തിന് സമാനമായ വെളുത്ത നിറത്തിൽ, കാലിൽ ക്ഷയമുണ്ടായ ഒരു കാളയെ കണ്ടു. ആ കാളയെ കണ്ടപ്പോള് രാജാവ് ചോദിച്ചു: “നീ ദേവതയുടെ രൂപത്തിൽ വന്ന കാളയോ? നിന്റെ ഈ ദുർബലമായ നില ഞങ്ങളെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തുന്നു. ഭൂമി പണ്ടു കൌരവരായ മഹാരഥികളുടെ കരങ്ങൾക്കിടയിൽ സുരക്ഷിതമായിരിക്കുമ്പോൾ, ജീവജാലങ്ങൾക്കു ദു:ഖം വന്നത് നീയിലൂടെ മാത്രമാണ്.” അവിടെ, രാജാവ് കാളിയോട് സാന്ത്വനവചനം പറഞ്ഞു: “സുരഭിയുടെ മകളായ കാളേ, നീ ദു:ഖിപ്പിക്കേണ്ട, താഴ്ന്നവരുടെ ഭയത്തിൽ നിന്നു മോചിതയാവുക. അമ്മേ, കരയേണ്ട, നിനക്കു ഭദ്രം വരട്ടെ. ദുഷ്ടരെ ശിക്ഷിക്കാനാണ് ഞാൻ ഇവിടെ.” പിന്നീട് രാജാവ് പറഞ്ഞു: “എന്ത് രാജ്യത്തിൽ സകല ജനങ്ങളും ദുഷ്ടന്മാരാൽ ദു:ഖിതരാകുന്നു, ആ രാജാവിന്റെ കീർത്തിയും ആയുസ്സും ഭാഗ്യവും ധർമ്മമാർഗ്ഗവും നഷ്ടമാകും. രാജാക്കന്മാരുടെ പരമോന്നത കർത്തവ്യം, പീഡിതരെ രക്ഷിക്കുകയും പീഡകർക്കു ശിക്ഷ നൽകുകയും ചെയ്യുകയാണ്. അതിനാൽ, ജീവജാലങ്ങളുടെ ശത്രുവായ ഈ ദുഷ്ടനെ ഞാൻ സംഹരിക്കും.” “സുരഭിയുടെ മകളേ, നിന്റെ മൂന്നു കാലുകൾ ആരാണ് മുറിച്ചെടുത്തത്? കൃഷ്ണഭക്തനായ രാജാക്കന്മാരുടെ രാജ്യത്ത് ഇങ്ങനെയൊരവസ്ഥ ഉണ്ടാകരുതേ. കാളേ, നിനക്കു ഭദ്രം വരട്ടെ, ഈ നിർദോഷിയുടെ ദു:ഖത്തിന് കാരണമായത് ആരാണെന്ന് പറഞ്ഞുതരൂ. പൃതയുടെ പുത്രന്മാരുടെ കീർത്തിയെ കളങ്കപ്പെടുത്തുന്നവൻ ആരാണ്?” “നിർദോഷികളെ പീഡിപ്പിക്കുകയും സർവ്വത്ര ഭയം വിതറുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് ദുഷ്ടൻ; അത്തരം ദുഷ്ടരെ ശാസിക്കുമ്പോഴാണ് സജ്ജനന്മാരുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കപ്പെടുന്നത്. ജീവജാലങ്ങളിൽ നിർദോഷിയായിരിക്കുമ്പോഴും, അക്രമം ചെയ്യുന്നവന്റെ കൈ ഞാൻ നേരിട്ട് പിടിക്കും, അവൻ മനുഷ്യനാണോ, കിരീടം ധരിച്ചവനാണോ എന്നതൊന്നും പ്രാധാന്യമില്ല.” “ഒരു രാജാവിന്റെ പരമധർമ്മം, തന്റെ ധർമ്മം അനുസരിച്ച് ഭരണം നടത്തുകയും, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി പ്രജകളെ സംരക്ഷിക്കുകയും, പ്രതിസന്ധിക്കാലത്തും മാര്ഗ്ഗം വിട്ടു പോകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ്.” അപ്പോൾ ധർമ്മം രൂപം കൊണ്ട കാള പറഞ്ഞു: “പാണ്ഡുപുത്രാ, നീ പറഞ്ഞത് പീഡിതർക്കു രക്ഷ നൽകുന്നവർക്കു യോജിച്ചതാണ്. കൃഷ്ണൻ ദൂതനും നായകനുമാകാൻ തയ്യാറായിരുന്നത് അവരുടെ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. ഞങ്ങൾക്കു ദു:ഖത്തിന്റെ വിത്തുകളില്ല, മാനവരാശിയിലുണ്ടാകുന്ന വാക്കുകളുടെ വൈവിധ്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു; ആ വ്യക്തിയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല.” “ചിലർ ആത്മാവാണ് ആത്മാവിന്റെ കാരണമെന്ന് പറയുന്നു; ചിലർ വിധിയെ, ചിലർ കര്മ്മത്തെ, മറ്റു ചിലർ പ്രകൃതിയെ പ്രധാനകാരണമെന്നു പറയുന്നു. ചിലർ അതിനെ അചിന്ത്യവും വിവരണാതീതവുമാണ് എന്ന് വിധേയമായി കരുതുന്നു. രാജർഷേ, നീ നിന്റെ വിവേകപ്രകാരം ഇതിനെ ആലോചിക്കണം.” ഇതുവരെ ധർമ്മം സംസാരിച്ചപ്പോൾ, സുതൻ പറഞ്ഞു: “അപ്പോള് ധർമ്മം സംസാരിച്ചപോള്, രാജാവ് പരിചിത്ത് ദു:ഖഭാരമുള്ള മനസ്സോടെ അവനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “നീ ധർമ്മത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നവനാണ്, നീ തന്നെ ധർമ്മമാണ്, കാളയുടെ രൂപം ധരിച്ചിട്ടുള്ളവൻ. അകൃത്യങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ വിവരം മറയ്ക്കുന്നവനും പങ്കാളിയാകും. ദൈവികമായ മായയുടെ ഗതി മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലും വാക്കിലും പിടികൂടാനാവാത്തതാണ്.” “തപസ്സു, ശുദ്ധി, ദയ, സത്യം — ഇവയാണ് സത്യയുഗത്തിൽ ധർമ്മത്തിന്റെ നാലു കാലുകൾ. അവയിൽ മൂന്നു — അഹങ്കാരം, ആസക്തി, മദം എന്നിവകൊണ്ട് നശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി നിനക്ക് ബാക്കി നിൽക്കുന്നത് സത്യമാത്രമാണ്. എന്നാൽ കലി, അസത്യം അടിസ്ഥാനമാക്കി, അതും പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.” “ഭൂമി ഭാരം സഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഭഗവാൻ തന്നെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നതാണ്. അവിടുത്തെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, ഈ പുണ്യവതിയായ ഭൂമി, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവളായി, കണ്ണീരോടെ വിലാപിക്കുന്നു: ‘അയോഗ്യരായ രാജാക്കന്മാർ, ഭരണാധികാരികളുടെ വേഷത്തിൽ, ശൂദ്രന്മാർ എന്നെ അനുഭവിക്കും’ എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ വേദന.” ഇങ്ങനെ, ധർമ്മത്തെയും ഭൂമിയെയും ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, മഹാരഥിയായ രാജാവ് പരിചിത്ത്, അധർമത്തിന് കാരണക്കാരനെ ശിക്ഷിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് തന്റെ ഉഗ്രമായ വാൾ എടുത്തു. രാജാവിന്റെ സമീപനം കണ്ട കലി, ഭയത്താൽ രാജാസാന്നിധിയിൽ തലവാഴ്ത്തി, രാജമുദ്ര ഉപേക്ഷിച്ച്, രക്ഷയുള്ളവനെന്ന നിലയിൽ കാൽമുട്ടിൽ വീണു. ദയാലുവായ രാജാവ്, പാതകിക്ക് പോലും അഭയം നൽകിയവൻ, അവന്റെ കാൽപ്പാടിൽ വീണവനെ കൊല്ലാതെ, ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “നീ ഭയപ്പെടേണ്ട, കൃഷ്ണവംശജന്മാരിൽ നിന്നു നിന്നെ ഭയപ്പെടേണ്ട; എന്നാൽ നീ എന്റെ രാജ്യത്തിൽ തുടരാൻ പാടില്ല, അധർമത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരനായ കലിയേ.” “നീ മനുഷ്യരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ വസിച്ചപ്പോൾ, അധർമ്മം വളർന്നു — ലാലസ, അസത്യം, മോഷ്ടം, അശുദ്ധി, പാപം, വഞ്ചനം, കലഹം, കപടം എന്നിവയൊക്കെ. നീ ഇവിടെ തുടരാൻ പാടില്ല. നീ ധർമ്മത്തോടും സത്യത്തോടും ചേർന്ന്, യജ്ഞങ്ങളിലൂടെ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്ന ഭക്തർ ഉള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളണം.” “ഹരിയെ യജ്ഞരൂപത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നിടത്ത്, അവിടെ ഭഗവാൻ ഭക്തർക്കു ഭദ്രത നൽകുന്നു. അവൻ ചലനശീലികളുടെയും അചലന്മാരുടെയും അന്തര്യാമിയായി, വായുവുപോലെ ഉള്ളിലും പുറത്തുമായി സന്നിഹിതനാണ്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സുതൻ പറഞ്ഞു: “പരിചിത്ത് രാജാവിന്റെ നിർദ്ദേശം കേട്ട്, കലി ഭയത്താൽ വിറെച്ചു. ശിക്ഷയുള്ളവനെന്നപോലെ അവൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: ‘നീ എവിടെയും വധനിരൂപണത്തോടെ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഞാൻ എവിടെ വസിക്കണം? അതിനാൽ, നീ എന്നെ വസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം നിർദ്ദേശിക്കണം.’” അപ്പോൾ രാജാവ് കലിയ്ക്ക് ചതിയാട്ടം, മദ്യപാനം, പരസംഗം, മാംസഹത്യ — ഈ നാല് അധർമ്മത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളായി സ്ഥലം അനുവദിച്ചു. വീണ്ടും കലി അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് അവന് സ്വർണ്ണം അനുവദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് അസത്യം, മദ്യം, മോഹം, കാമം, ശത്രുത്വം എന്നിവയും വളർന്നു. ഈ അദ്ധർമ്മത്തിന്റെ അഞ്ചു കേന്ദ്രങ്ങൾ പരിചിത്ത് രാജാവ് കലിക്ക് അനുവദിച്ചു. അവിടെ കലി പാർപ്പിച്ചു. അതിനാൽ, ആരെങ്കിലും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, പ്രത്യേകിച്ച് ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന രാജാവോ ജനനായകനോ ഗുരുവോ, ഈ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും പോകരുത്. പിന്നീട്, രാജാവ് കാളിക്ക് നഷ്ടമായ മൂന്നു കാലുകൾ — തപസ്സു, ശുദ്ധി, ദയ — തിരിച്ചുനൽകി, ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ഭൂമിയെ സമൃദ്ധിയിലാക്കി. തന്റെ താതൻ വനപ്രസ്ഥം സ്വീകരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ അവൻ രാജസിംഹാസനം ഏറ്റെടുത്തു. ഇപ്പോൾ, കൌരവർ്റെ മഹത്വത്തിൽ ദീപ്തിയോടെ, പരിചിത്ത് ഹസ്തിനാപുരത്തിൽ വസിക്കുന്നു. അഭിമന്യുപുത്രനായ ഈ മഹാരാജാവിന്റെ ശക്തിയാണു കാരണം, ഭൂമി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും മഹായജ്ഞങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ദിവ്യരഥത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച്, എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും വിട്ടു, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സുഖമായി ആസ്വദിക്കുന്നു.