ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പണ്ഡവരുടെ പുത്രനായ പരീക്ഷിതൻ, തന്റെ രാജ്യത്തിലും സംരക്ഷണത്തിലും ദുർബലരെയും നിർദോഷരെയും അന്യായമായി ഉപദ്രവിക്കുന്നവനെ കണ്ടപ്പോൾ, അതിനെതിരെ കർശനമായി ചോദ്യം ചെയ്തു. “നീ ആരാണ്, എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഈ ലോകത്തിൽ ദുർബലരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവൻ? രാജാവായി തോന്നുന്നു, പക്ഷേ നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ ഒരു നടൻ പോലെ; നീ ദ്വിജൻ അല്ല,” എന്നു പറഞ്ഞു. “നീ, നിർദോഷരെ രഹസ്യമായി ആക്രമിക്കുന്നവൻ, കൊല്ലപ്പെടാൻ അർഹൻ; കൃഷ്ണനും ഗാണ്ഡീവം ധരിക്കുന്നവനും ഈ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ദൂരമായതോടെ, നീ അർഹ്യൻ.” അപ്പോൾ പരീക്ഷിതൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “അല്ലെങ്കിൽ, നീ, തളിരിന്റെ വെള്ളപ്പൊടി പോലെ വെള്ള നിറമുള്ളവൻ, കാലുകൾ കുറച്ച് നടന്ന്, ഒരു ബലിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്ന ദേവതയാണോ, നമ്മെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നത്?” ഭൂമിയിൽ കൌരവ രാജാക്കന്മാർ ശക്തമായ കൈകളാൽ ഭുമിയെ അങ്കലായിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ജീവികൾക്ക് ദുഃഖം ഉണ്ടാകുന്നത് ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; നീയിലൂടെ മാത്രമാണ് ദുഃഖം വന്നത്. അപ്പോൾ പരീക്ഷിതൻ, സുറഭിയുടെ പുത്രിയായി അറിയപ്പെടുന്ന പശുവിനോട്, “അമ്മേ, ദുഃഖിക്കരുത്; നീ ചതിയരോടുള്ള ഭയത്തെ വിട്ടുകളയുക. കരയരുത്, അമ്മേ; നിനക്ക് ശുഭം ഉണ്ടാകട്ടെ. ഞാൻ ദുഷ്ടരെ ശിക്ഷിക്കുന്നവൻ.” എന്നുതിരിച്ചു. “ഒരു രാജാവിന്റെ രാജ്യത്തിൽ, സദാചാരിയും ദുഷ്ടനും ഒരുപോലെ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആ രാജാവ് തന്റെ യശസ്സും ആയുസ്സും ഭാഗ്യവും വഴിയും നഷ്ടപ്പെടുന്നു.” “രാജാക്കന്മാരുടെ ഉത്തമ ധർമം, ദു:ഖിതരെ സംരക്ഷിക്കുകയും, അവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. അതിനാൽ, ഞാൻ ഈ ജീവികളുടെ ഏറ്റവും ദുഷ്ടമായ ശത്രുവിനെ കൊല്ലും.” “സുറഭിയുടെ പുത്രിയായ നീ, നാലു കാലുള്ളവളേ, നിന്റെ മൂന്ന് കാലുകൾ ആരാണ് കൃത്യമായി മുറിച്ചത്? കൃഷ്ണന്റെ മാർഗ്ഗം പിന്തുടരുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ രാജ്യങ്ങളിൽ, നിന്റെ പോലുള്ളവരുണ്ടാകരുത്.” പരീക്ഷിതൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “ശുഭം ഉണ്ടാകട്ടെ, ബലിയേ, നിർദോഷരിൽ അപകർഷം വരുത്തിയവനും, പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരുടെ യശസ്സിനെ കളങ്കപ്പെടുത്തുന്നവനും ആരാണ്?” “നിർദോഷരിൽ ദോഷം വരുത്തുന്നവനും, എല്ലായിടത്തും ഭയം വിതക്കുന്നവനും, ദുഷ്ടരെ ശമിപ്പിക്കുമ്പോഴേ സജ്ജനരിൽ ശുഭം ഉറപ്പിക്കാനാവും.” “ജീവികൾക്കിടയിൽ നിർദോഷനായി, നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പാപം ചെയ്യുന്നവന്റെ കൈ ഞാൻ നേരിട്ട് പിടിക്കും, അവൻ മരണമുള്ളവനും കങ്കണധാരിയും ആകുമ്പോഴും.” “രാജാവിന് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ധർമ്മം, തന്റെ സ്വന്തം ധർമ്മം പാലിക്കുകയും, മറ്റുള്ളവരെ ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ഭരിക്കുകയും, ദുഃഖത്തിൽ പോലും വഴിയിൽ നിന്ന് തെറ്റരുത്.” അപ്പോൾ, ധർമ്മം ബലിയുടെ രൂപത്തിൽ, പരീക്ഷിതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ വാക്കുകൾ, പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രാ, ദുരിതത്തിൽ ഉള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവർക്കാണ് യോജിച്ചത്; കൃഷ്ണൻ ദൂതനും നേതാവും ആയിരുന്നത് നിങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്.” “നാം ദു:ഖത്തിന്റെ വിത്തുകൾ കൈവശം വെച്ചിട്ടില്ല, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ; വാക്കുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ഞങ്ങൾ കുഴഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആ വ്യക്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.” “ചിലർ, തർക്കത്തിൽ മുങ്ങി, ആത്മാവാണ് ആത്മാവെന്ന് പറയുന്നു; ചിലർ വിധിയാണെന്ന്, ചിലർ പ്രവർത്തിയാണെന്ന്, മറ്റുള്ളവർ പ്രകൃതിയാണ് അധിപതിയെന്ന് പറയുന്നു.” “ചിലർക്കായി, അതിന്റെ അന്തിമം അജ്ഞേയവും വിവരണാതീതവും എന്നാണ്; രാജശ്രേഷ്ഠാ, നീ നിന്റെ വിവേകത്തിൽ ഇതിനെ വിലയിരുത്തുക.” ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി, സുതൻ പറയുന്നു: ധർമ്മം ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, പരീക്ഷിതൻ, മനസ്സിൽ ദു:ഖം നിറച്ച്, ധർമ്മത്തോടു സംസാരിച്ചു. “നീ ധർമ്മത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു, ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ; നീ തന്നെ, ബലിയുടെ രൂപത്തിൽ, ധർമ്മമാണ്; എവിടെയും അധർമ്മം സംഭവിച്ചാൽ, അതിനെ അറിയിക്കുന്നവനും അതിന്റെ പങ്കാളിയാണ്.” “അഥവാ, ദൈവത്തിന്റെ മായയുടെ ഗതി, ജീവികളുടെ മനസ്സും വാക്കും കടക്കാനാവാത്തതാണ്—ഇത് ഉറപ്പാണ്.” “തപസ്സ്, ശുദ്ധി, ദയ, സത്യം—ഇവയാണ് സത്യയുഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന കാലുകൾ; അവയിൽ മൂന്നു, നിന്റെ അഹങ്കാരവും, സ്നേഹവും, മദവും കൊണ്ടാണ് തകർന്നത്.” “ഇപ്പോൾ, ധർമ്മമേ, നീയിടയിൽ ശേഷിച്ച കാലാണ് സത്യം; അതിനെ നീ നിലനിർത്തണം; എന്നാൽ, കള്ളം കൊണ്ടുള്ള കലി, അതിനെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.” “ഈ ഭൂമി, വലിയ ഭാരമേറ്റു, ഭഗവാന്റെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്; അവിടെയെല്ലാം, ഭഗവാന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” “ആ സദ്ഗുണവതിയായ ഭുമി, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതും ദുഃഖിതയും, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ കരയുന്നു; അവൾ വിലപിക്കുന്നു: ‘അർഹതയില്ലാത്ത രാജാക്കന്മാർ, ഭരണാധികാരികളായി വ്യാജമായി വേഷമിട്ടു, ശൂദ്രന്മാർ എന്നെ ആസ്വദിക്കും.’” ഇങ്ങനെ, ധർമ്മത്തെയും ഭൂമിയെയും ആശ്വസിപ്പിച്ച്, മഹാരഥിയായ പരീക്ഷിതൻ, അധർമ്മത്തിന് കാരണമായവനെ ശിക്ഷിക്കാൻ, തീവ്രമായ വാളെടുത്ത് മുന്നോട്ട് പോയി. കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, രാജചിഹ്നം ഉപേക്ഷിച്ച്, അതി ഭയത്തോടെ കലി, പരീക്ഷിതന്റെ കാലിൽ വണങ്ങി. ദു:ഖിതരെ പരിപാലിക്കുന്നവനായി, പരീക്ഷിതൻ, തന്റെ കാലിൽ വീണവനെ, അഭയം അർഹിക്കുന്നവനെന്ന് കരുതി, കൊല്ലാതെ, ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: “നീ, വിനയത്തോടെ കൈകൂടിയവനായി, ഗുഡാകേശന്റെ വംശജരിൽ നിന്നൊന്നും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; പക്ഷേ, നീ എന്റെ രാജ്യത്ത് തുടരരുത്, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരാ.” “നീ മനുഷ്യരുടെ ശരീരത്തിൽ താമസിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടം ഉയർന്നിരിക്കുന്നു: ലോഭം, കള്ളം, കവർച്ച, അശുദ്ധി, പാപം, വഞ്ചനം, കലഹം, കപടം.” “നീ തുടരരുത്, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരാ; നീ ധർമ്മത്തെയും സത്യത്തെയും പാലിക്കണം, പ്രത്യേകിച്ച്, യജ്ഞങ്ങളിലൂടെ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്ന പണ്ഡിതർ ഉള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ.” “ഹരി, യജ്ഞത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, അവിടെയെല്ലാം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു; ആരാധകരെ ശുഭം നൽകുന്നു; അന്തര്യാമിയായി, സഞ്ചരിക്കുന്നതും അശ്രയിക്കുന്നതുമായ എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവാണ്.” സുതൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ, പരീക്ഷിതന്റെ നിർദ്ദേശം കേട്ട്, കലി ഭയത്താൽ വിറച്ച്, വാളു ഉയർത്തി, ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം കൈവശം വച്ചവനായി, പരീക്ഷിതനോട് പറഞ്ഞു: “രാജാധിരാജാ, നീ എവിടെയും എന്നെ വാസം ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചാലും, ഞാൻ അവിടെയെല്ലാം നിന്നെ, വില്ലും അമ്പും കൈവശം വച്ചവനായി കാണുന്നു.” “അതിനാൽ, നീ, ധർമ്മം പാലിക്കുന്നവനേ, എനിക്ക് താമസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം നിശ്ചയിക്കണം; ഞാൻ നിന്റെ നിർദ്ദേശം കർശനമായി പാലിക്കും.” സുതൻ പറയുന്നു: കലി ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചതോടെ, പരീക്ഷിതൻ, കളി, മദ്യപാനം, സ്ത്രീകൾ, മൃഗഹത്യ—ഈ നാലു അധർമ്മത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങൾ കലിക്ക് നൽകുന്നു. വീണ്ടും, കലി അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, അവൻ സ്വർണം നൽകുന്നു; അതിൽ നിന്ന് കള്ളം, മദ്യം, മോഹം, കാമം, പക എന്നിവ ഉയർന്നു. ഈ അദ്ധർമ്മത്തിന്റെ അഞ്ച് കേന്ദ്രങ്ങൾ, ഉത്തരയുടെ പുത്രനായ പരീക്ഷിതൻ കലിക്ക് അനുവദിച്ചു; അവൻ അവിടെയിൽ, നിർദ്ദേശം പാലിച്ച്, താമസിച്ചു. അതിനാൽ, ഉത്തമധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, പ്രത്യേകിച്ച്, രാജാവ്, ജനനേതാവ്, ഗുരു—ഇവരൊന്നും ഈ സ്ഥലങ്ങളിൽ പോകരുത്. പരീക്ഷിതൻ, ബലിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട മൂന്ന് കാലുകൾ—തപസ്സ്, ശുദ്ധി, ദയ—വീണ്ടും പുനഃസ്ഥാപിച്ചു; അതിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ഭൂമിയെ സമൃദ്ധിയിലാക്കുകയും ചെയ്തു. അവൻ, തന്റെ താതയുടെ ആഗ്രഹം പ്രകാരം, രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, താത വനവാസം ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ രാജ്യം ഏറ്റെടുത്തു. ഇപ്പോൾ, കൌരവ രാജാക്കന്മാരുടെ യശസ്സിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ മഹാരാജാവ്, ഹസ്തിനാപുരത്തിൽ, പ്രഭയോടെ, രാജാധിരാജനായി വസിക്കുന്നു.