ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനെ അവർ ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങൾ, പൂക്കളും, വിലയേറിയ രത്നങ്ങളും, അലങ്കാരങ്ങളും, സുഗന്ധമായ ഉണിയവും, വലിയ താമരക്കളയുടെ മാലയും അർപ്പിച്ച് ആദരിക്കുകയും, സർവലോകത്തിന്റെ നാഥനായ, ഗരുഡധ്വജനായ കൃഷ്ണനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ സന്തുഷ്ടനായി, അവർ അദ്ദേഹത്തെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, വിനയത്തോടെ നമസ്കാരം അർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഭാര്യമാരും സുഹൃത്തുക്കളും പുത്രന്മാരുമൊടൊപ്പം സമുദ്രദ്വീപിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ആ സമയത്ത്, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ കളിച്ച ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ യമുനയിൽ നിന്നുള്ള വിഷം മാറി, യമുന ശുദ്ധമായി. പിന്നീട്, ഒരാൾ ധൂമപാത്രം, സുഗന്ധങ്ങൾ, മറ്റു സമർപ്പണങ്ങൾ കൊണ്ട്, പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭഗവാനെ പൂജിച്ചു. ഈ സംഭവങ്ങൾക്കു ശേഷം, സുതൻ പറയുന്നു: ഒരു സ്ഥലത്ത് രാജാവ്, ഒരു പശുവിനെയും ഒരു കാളയെയും, ആർക്കും സഹായം ഇല്ലാതെ, ക്രൂരമായി അടിക്കപ്പെടുന്നതും, ഒരു താഴ്ന്ന വർഗ്ഗക്കാരൻ, ദണ്ഡം പിടിച്ചു, രാജകീയതയ്ക്ക് അപമാനമായ നിലയിൽ നിൽക്കുന്നതും കണ്ടു. കാള, താമരത്തണ്ടുപോലെ വെളുത്ത്, ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, മൂത്രം ചൊരിയുന്നതുപോലെ, ഒരു കാലിൽ മാത്രം നിൽക്കുന്നതും, ശൂദ്രന്റെ അടിയാൽ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നതും, രാജാവ് കണ്ടു. പശു, ഒരിക്കൽ ചൂടുള്ള പാൽ നൽകിയതും, ഇപ്പോൾ ദുഃഖത്തിൽ, ശൂദ്രന്റെ കാൽകൊണ്ടു കഠിനമായി അടിക്കപ്പെട്ടതും, കன்றിനിൽനിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞതും, കണ്ണിൽ കണ്ണീരോടെ, ക്ഷീണിച്ചും, പുല്ലിനായി ആഗ്രഹിച്ചും നിൽക്കുന്നതും രാജാവ് നിരീക്ഷിച്ചു. അവൻ സ്വർണ്ണം കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ കയറി, ഇടിമുഴക്കത്തോട് സമാനമായ ശബ്ദത്തിൽ, വില്ല് ഉയർത്തി, അവരെ ചോദ്യം ചെയ്തു: "നീ ആരാണ്, എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഈ ലോകത്തിൽ, ദുർബലരെ അന്യായമായി ഹാനിക്കുന്നതും? നീ രാജാവായി കാണുന്നു, പക്ഷേ നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ നടന്റെതുപോലെയാണ്, ദ്വിജന്മാരുടെതല്ല. നീ, നിർദോഷികളെ രഹസ്യമായി ആക്രമിക്കുന്നതും, കൃഷ്ണൻ ഗാണ്ഡീവധാരിയോടെ ദൂരേയ്ക്ക് പോയതുകൊണ്ട്, ഇപ്പോൾ കൊല്ലപ്പെടാൻ അർഹിയുള്ളവനാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, താമരത്തണ്ടുപോലെ വെളുത്ത്, കുറവായ കാലിൽ നടന്നു, ദേവതയുടെ രൂപത്തിലുള്ള കാളയോ, ഞങ്ങൾക്കു ദുഃഖം നൽകുന്നവനോ? കൗരവരുടെ ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ഭൂമിയെ ചുറ്റിയിരുന്നപ്പോൾ, ഇവിടെ ജീവികൾക്ക് ദുഃഖം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, നീ ഒഴികെ. സുരഭിയുടെ മകൾ, ഇവിടെ ദുഃഖിക്കേണ്ട; താഴ്ന്ന വർഗ്ഗക്കാരനെ ഭയപ്പെടേണ്ട. അമ്മേ, കരയരുത്; നിനക്ക് മംഗളമാകട്ടെ. ഞാൻ ദുഷ്ടരെ ശിക്ഷിക്കുന്നവനാണ്. ഒരു രാജാവിന്റെ രാജ്യത്തിൽ, ദുഷ്ടരും സന്മാർഗ്ഗികളും ഒരുപോലെ ദുരിതം അനുഭവിച്ചാൽ, ആ രാജാവ് തന്റെ പ്രശസ്തിയും ആയുസ്സും ഭാഗ്യവും സത്മാർഗ്ഗവും നഷ്ടപ്പെടും. രാജാക്കന്മാരുടെ പരമധർമ്മം, ദുഃഖിതരെ സംരക്ഷിച്ച്, അവരുടെ പീഡകരെ ശിക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ, ജീവികളുടെ ഏറ്റവും ദുഷ്ടനായ ശത്രുവിനെ ഞാൻ കൊല്ലും. സുരഭിയുടെ മകൾ, നാലു കാലുള്ളവളേ, നിന്റെ മൂന്ന് കാലുകൾ ആരാണ് മുറിച്ചത്? കൃഷ്ണനെ അനുഭവിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ രാജ്യങ്ങളിൽ അത്തരം ദുഷ്ടർ ഉണ്ടാകരുത്. കാളാ, നിനക്ക് മംഗളമാകട്ടെ, ആരാണ് നിർദോഷരെ ദു:ശ്ശല്യപ്പെടുത്തുന്നവൻ, പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരുടെ പ്രശസ്തിയെ കളയുന്നവൻ? നിർദോഷികളെ ഹാനിക്കുകയും, എല്ലായിടത്തും ഭയം വിതറുകയും ചെയ്യുന്നവനെ, ദുഷ്ടരെ ശാന്തമാക്കിയാൽ മാത്രം, സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കാം. സജീവികളിൽ നിർദോഷനായവൻ, നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പാപം ചെയ്യുന്നവന്റെ കൈ ഞാൻ നേരിട്ട് പിടിക്കും, അവൻ മരണശീലനായിരിക്കും, കങ്കണധാരിയാവുമെന്ന് പോലും. രാജാവിന്, തന്റെ ധർമ്മം പാലിക്കുക, മറ്റുള്ളവരെ ശാസ്ത്രാനുസരണം ഭരിക്കുക, പ്രതിസന്ധിയിൽ വഴിതിരിയരുത് എന്നതാണ് പരമധർമ്മം. അപ്പോൾ, ധർമ്മം പറഞ്ഞു: "പാണ്ഡുപുത്രാ, നിന്റെ വാക്കുകൾ ദുഃഖിതർക്കു സംരക്ഷണം നൽകുന്നവർക്കു യോജിച്ചവയാണ്; കൃഷ്ണൻ ദൂതനായി, നേതാവായി, നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് വന്നത്. നമുക്ക് ദുഃഖത്തിന്റെ വിത്തുകൾ ഇല്ല; നാം വാക്കുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുന്നു; ആ പാപിയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. ചിലർ, തർക്കത്തിൽ, ആത്മാവാണ് ആത്മാവ് എന്ന് പറയുന്നു; ചിലർ വിധിയാണ്, ചിലർ കർമ്മം, മറ്റുചിലർ പ്രകൃതിയാണ് അതിന്റെ അധിപൻ എന്ന് പറയുന്നു. ചിലർക്കു, അതിന്റെ അന്തിമം അഗോചരവും വിവരണാതീതവുമാണ്; രാജശ്രേഷ്ഠാ, നീ നിന്റെ വിവേകത്തിൽ ഇതു പരിഗണിക്കുക." സുതൻ പറയുന്നു: ധർമ്മം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവ്, മനസ്സിൽ ദുഃഖം നിറച്ച്, അവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: "നീ ധർമ്മത്തെ പറയുന്നു, ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവൻ; നീ കാളയുടെ രൂപത്തിൽ ധർമ്മമാണ്; എവിടെയെങ്കിലും അധർമ്മം സംഭവിച്ചാൽ, വിവരിക്കുന്നവനും അതിന്റെ പങ്കാളിയാണ്. അതോ, ദൈവമായ മായയുടെ ഗതി, ജീവികളുടെ മനസ്സിനും വാക്കിനും അഗമ്യമാണ് — ഇത് ഉറപ്പാണ്. തപസ്സു, ശുദ്ധി, കരുണ, സത്യം — ഇവയാണ് സത്യയുഗത്തിൽ നിന്റെ കാലുകൾ; അതിൽ മൂന്നു, നിന്റെ അഭിമാനത്താൽ, ആസക്തിയാൽ, മദത്താൽ തകർന്നിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, ധർമ്മം, നിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന കാലാണ് സത്യം; നീ അതിനെ നിലനിർത്തണം; പക്ഷേ, കലി, അസത്യം കൊണ്ടു സ്ഥാപിതനായത്, അതിനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഭൂമി, വലിയ ഭാരങ്ങൾ സഹിച്ചവൾ, ഭഗവാന്റെ കൃപയിൽ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; എവിടെയും ഭഗവാന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച, ദുഃഖിതയായ, ആ ധർമ്മവതിയും, കണ്ണീരോടെ, ദുഃഖം പറഞ്ഞ്, 'അർഹതയില്ലാത്ത രാജാക്കന്മാർ, ഭരണാധികാരികളുടെ വേഷത്തിൽ, ശൂദ്രന്മാർ എന്നെ അനുഭവിക്കും' എന്ന് വിലപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ധർമ്മത്തെയും ഭൂമിയെയും ആശ്വസിപ്പിച്ച്, മഹാരഥി, അധർമ്മത്തിന്റെ കാരണത്തെ ശിക്ഷിക്കാൻ ഉഗ്രമായ വാളെടുത്തു. കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, രാജകീയതയുടെ ചിഹ്നം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയത്തിൽ തലവം താഴ്ത്തി, കലിയെ സമീപിച്ചു. പീഡിതർക്കു കരുണയുള്ള വീരൻ, തന്റെ കാലിൽ വീണവനെ, ശരണം അർഹിക്കുന്നവനെ, കൊല്ലാൻ മനസ്സില്ലാതെ, കുറച്ച് പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു: "നീ, കൈകൾ ചേർത്ത് ആദരത്തോടെ നിൽക്കുന്നവനാണ്; ഗുഡാകേശന്റെ വംശജന്മാരിൽ നിന്നു നിനക്ക് ഭയമൊന്നുമില്ല; പക്ഷേ, നീ എന്റെ രാജ്യത്തിൽ തുടരരുത്, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടാളിയേ. നീ മനുഷ്യരുടെ ശരീരത്തിൽ പാർക്കുന്നതുകൊണ്ട്, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടം — ലോഭം, അസത്യം, കള്ളം, അശുദ്ധി, പാപം, വഞ്ചന, വഴക്കു, കപടം — ഉയർന്നിരിക്കുന്നു. അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടാളിയായ നീ, ഇവിടെ തുടരരുത്; നീ ധർമ്മത്തിലും സത്യത്തിലും നിലനിൽക്കണം, പ്രത്യേകിച്ച് യജ്ഞങ്ങൾ വഴി യജ്ഞപതി ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ. ഹരി, ഭഗവാൻ, യജ്ഞത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നിടത്ത്, ഭക്തർക്ക് മംഗളം നൽകുന്നു; വായു പോലെ, അകത്തും പുറത്തും, ജീവികളുടെയും അജീവികളുടെയും ആത്മാവാണ്. സുതൻ പറയുന്നു: പാരീക്ഷിതൻ ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, കലി ഭയത്തിൽ വിറച്ചു; ശിക്ഷയുടെ വാളു ഉയർത്തിയ രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു: "രാജൻ, നീ എവിടെയെങ്കിലും പാർക്കാൻ അനുവദിച്ചാലും, അവിടെ ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നു, വില്ലും അമ്പും കൊണ്ടു, നിന്റെ സാന്നിധ്യം എവിടെയും കാണുന്നു.