ഒരു കാലത്ത്, കാളിയൻ തന്റെ അവസ്ഥയെ തിരിച്ചറിയുകയും ഹരിയെ നോക്കുകയും ചെയ്തു. അവൻ ശ്വാസം പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതോടെ, ദുർബലതയും ദു:ഖവും അനുഭവിച്ച്, കൃഷ്ണനോടു കൈകളിൽ ചേർന്നും സംസാരിച്ചുവെന്ന് പറയുന്നു. "നാം ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ദുഷ്ടരാണ്, ഇരുട്ടിലും ദീർഘകാലത്തെ കോപത്തിലും enveloped ആണ്. ഈ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുക എളുപ്പമല്ല, കാരണം ഇത് എല്ലാ ജീവികളിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഒരു തെറ്റായ പിടിച്ചിരിപ്പാണ്," കാളിയൻ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയായ ഈ ലോകം, സൃഷ്ടാവേ, നിങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങളുടെ വിതരണത്താൽ രൂപം കൊണ്ടതാണ്; ഇതിലെ വിവിധ സ്വഭാവങ്ങൾ, ശക്തികൾ, ഊർജ്ജങ്ങൾ, രൂപങ്ങൾ, വിത്തുകൾ, പ്രവണതകൾ എല്ലാം നിങ്ങളിൽ നിന്നാണ്." കാളിയൻ തുടർന്നു, "നാം സർപ്പങ്ങൾ, കഠിന കോപത്തോടെ ജനിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ മായയെ എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കാം, അതിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ തന്നെ ഭ്രമിതരാണ്." "നിങ്ങൾ ഈ എല്ലാത്തിനും കാരണമാകുന്നു, സർവജ്ഞനേ, ലോകത്തിന്റെ കർത്താവേ; നിങ്ങൾ കൃപ നൽകുകയാണെങ്കിൽ അല്ലെങ്കിൽ ശിക്ഷിച്ചാൽ, ഞങ്ങൾക്കായി നിങ്ങൾ എന്ത് ഉദ്ദേശിക്കുന്നുവെന്ന് ചെയ്യൂ," കാളിയൻ പറഞ്ഞു. ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ സംസാരിച്ചു: "നിങ്ങൾ ഇവിടെ തുടരരുത്, സർപ്പമേ; ഉടൻ സമുദ്രത്തിലേക്ക് പോവുക. ഈ നദി പശുക്കൾ, മനുഷ്യർ, നിങ്ങളുടെ കുടുംബം, കുട്ടികൾ, ഭാര്യകൾ എന്നിവരുടെ ആസ്വാദ്യത്തിന് വിട്ടുകൂടുക." "ഈ ഉപദേശം ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നതിനെ ഓർക്കുന്ന ആരെങ്കിലും, ഇരുണ്ട സമയങ്ങളിൽ ഈ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചാൽ, നിങ്ങൾക്കു ഭയം ഉണ്ടാകില്ല." കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. "ഇവിടെ ഞാൻ കളിച്ച സ്ഥലത്ത്, ആരെങ്കിലും കുളിച്ചാൽ, ദേവന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും വെള്ളം അർപ്പിച്ചാൽ, ഉപവാസം നടത്തി, എന്നെ ആരാധിച്ചാൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും." "രാമനക ദ്വീപ് വിട്ട് ഈ തടാകത്തിൽ അഭയം തേടിയപ്പോൾ, നിങ്ങൾ സൂപ്പർണയാൽ ഭയപ്പെട്ട് നശിക്കപ്പെട്ടില്ല, കാരണം നിങ്ങൾ എന്റെ കാൽമൂലമുണ്ടായിരുന്നു." കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, കാളിയൻ തന്റെ ഭാര്യകളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കൃഷ്ണനെ ആദരിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ ദിവ്യ വസ്ത്രങ്ങൾ, മാലകൾ, വിലപ്പെട്ട ജ്വലങ്ങൾ, സുഗന്ധ ഓയിലുകൾ, വലിയ കമലമാല എന്നിവയാൽ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, അവർ അവനെ ചുറ്റി നിൽക്കുകയും ആദരവോടെ വന്ദനം ചെയ്തു. എല്ലാ ഭാര്യകളും, സുഹൃത്തുക്കളും, പുത്രന്മാരും ചേർന്ന്, അവർ സമുദ്രത്തിലെ ദ്വീപിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; ആ സമയത്ത്, കൃഷ്ണന്റെ കൃപയാൽ യമുന നദിയിൽ നിന്നും വിഷം നീങ്ങി. അടുത്തത്, ഒരു രാജാവ് കാളിയൻ, ഒരു പശുവും കാളയും അടിക്കപ്പെടുന്നതു കണ്ടു, അവിടെ ഒരു താഴ്ന്ന ജനതയുടെ മനുഷ്യൻ കായം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. "നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ, നീതിയോടെ ജീവിക്കുന്നവരെ നീ സമ്പൂർണ്ണമായി ദു:ഖത്തിലാക്കുന്നതെന്തിന്?" രാജാവ് ചോദിച്ചു. "നിങ്ങൾ ആരാണ്, എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ, ദുർബലരെ അന്യായമായി ദു:ഖിപ്പിക്കുന്നത്? നിങ്ങൾ രാജാവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒരു നാടകക്കാരന്റെ പോലെ ആണ്." രാജാവ് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ, ആരും അറിയാതെ, നീതിയിലുള്ളവരെ ആക്രമിക്കുന്നത്, നിങ്ങൾക്കു മരണശിക്ഷ ലഭിക്കണം." "നിങ്ങൾ, ഒരു കാളയുടെ രൂപത്തിൽ, ദൈവമായിരിക്കാം, എന്നാൽ ഞങ്ങളെ ദു:ഖത്തിലാക്കുന്നത് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്," രാജാവ് പറഞ്ഞു. "സുരഭിയുടെ മകളേ, ഇവിടെ ദു:ഖിക്കേണ്ട; താഴ്ന്നവരുടെ ഭയം ഇല്ലാതാക്കുക. ഞാൻ ദുഷ്ടരുടെ ശിക്ഷകനാണ്." "ഒരു രാജാവിന്റെ ഉന്നതമായ കടമ, ദുരിതത്തിൽ ഉള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കുക, ദുഷ്ടരെ ശിക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ, ഞാൻ ഈ ദുഷ്ടനായ ജീവിയെ കൊത്തിക്കൊടുക്കും." "ഈ ഭൂമിയിൽ, നിങ്ങൾക്കു ദു:ഖം നൽകുന്നവനാണ്; എന്നാൽ കൃഷ്ണന്റെ അനുസൃതമായ രാജാക്കന്മാരുടെ രാജ്യങ്ങളിൽ അങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടാകരുത്." "എന്റെ കാളേ, ആരാണ് innocents ന്റെ ദു:ഖത്തിന്റെ കാരണമാകുന്നവൻ?" രാജാവ് ചോദിച്ചു. "നല്ലവരുടെ ക്ഷേമം, ദുഷ്ടരെ കീഴടക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഉറപ്പായുള്ളതായിരിക്കൂ." "ഈ ഭൂമിയിൽ, ദുഷ്ടന്മാരുടെ ശക്തി കൊണ്ട്, ധർമ്മം തകർക്കപ്പെടുന്നു. ഇത്തരം രാജാക്കന്മാർക്ക് ഖ്യാതിയും, കാലവും, ഭാഗ്യവും നഷ്ടപ്പെടും." "ധർമ്മം, നിങ്ങളുടെ ബാക്കി കാലുകൾ സത്യം, നിങ്ങൾ നിലനിർത്തേണ്ടതാണ്; പക്ഷേ കാളി, കള്ളത്തിൽ സ്ഥാപിതമായ, അതിനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു." "ഈ ഭൂമി, മഹത്തായഭാരം കൈവശം വെച്ചിരിക്കുന്നു, കൃഷ്ണന്റെ പാദമൂലങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കൃതമാണ്." ഈ കഥയിലെ സന്ദേശങ്ങൾ, ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം, ദുഷ്ടരുടെ ശിക്ഷ, സത്യത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് എന്നിവയെക്കുറിച്ച് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.