ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കാളിയന്റെ ഭാര്യമാർ കൃഷ്ണനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു: “പ്രഭോ, ദയവായി ഞങ്ങൾക്കു കരുണ കാണിക്കണമേ. ഈ പാമ്പ് ജീവൻ വിട്ടുപോകുകയാണ്; ഞങ്ങൾ ദുഃഖിതരായ സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവ് ജീവൻ തന്നെയല്ലോ. ദയയുടെയും സഹാനുഭൂതിയുടെയും അർഹനായ അവൻ ഞങ്ങൾക്കു തിരികെ ലഭിക്കട്ടെ.” അവൾകൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “സ്വാമീ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദാസികളാണ്. ഞങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടത് നിങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുക; വിശ്വാസത്തോടെ അതു ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കാളിയന്റെ ഭാര്യമാരുടെ ഈ പ്രാർത്ഥന കേട്ട കൃഷ്ണൻ, തന്റെ കാലാൽ തല പൊട്ടിച്ച കാളിയനെ അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം, കാളിയൻ ബോധം പ്രാപിച്ചു, ശ്വാസം വീണ്ടെടുത്തു. അപ്പൊഴത്, ദുർബലനും വിഷമിതനുമായി, കഷ്ടമായി ശ്വാസം എടുക്കുന്ന അവൻ, കയ്യുകൂപ്പി കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഞങ്ങൾ ജന്മത്തിൽ തന്നെ ദുഷ്ടന്മാരാണ്. അന്ധകാരത്തിലും, പണ്ടുകാലത്തെ കോപത്തിലും ആഴ്ന്നു പോകുന്നു. ഈ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, കാരണം എല്ലാ ജീവികളിലും കാണുന്ന മിഥ്യാഗ്രഹമാണ് ഇതിന്റെ കാരണം. “പ്രഭോ, സ്രഷ്ടാവായ നിങ്ങൾ ഈ സൃഷ്ടിയെ ഗുണങ്ങളായി വിഭജിച്ച്‌ സൃഷ്ടിച്ചു. വിവിധ സ്വഭാവങ്ങളും, ശക്തികളും, ഊർജ്ജങ്ങളും, രൂപങ്ങളും, വിത്തുകളും, പ്രവണതകളും എല്ലാം നിങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. അതിൽ ഞങ്ങൾ പാമ്പുകൾക്ക് ഉഗ്രമായ കോപം സ്വഭാവമായി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ മായയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ല, കാരണം അതിൽ തന്നെ ഞങ്ങൾ മയങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ സൃഷ്ടിയുടെ കാരണം നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്, സർവ്വജ്ഞനും സർവ്വലോകനാഥനുമാണ് നിങ്ങൾ. ദയയോ ശിക്ഷയോ ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങൾ യോജിച്ചതുപോലെ ചെയ്യട്ടെ.” ഇങ്ങനെ കാളിയൻ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവനെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “പാമ്പേ, നീ ഇവിടെ തുടരരുത്; ഉടൻ സമുദ്രത്തിലേക്ക് പോകുക. ഈ യമുനാനദി പശുക്കൾക്കും മനുഷ്യർക്കും, നിന്റെ കുടുംബത്തിനും സന്താനങ്ങൾക്കും ഭാര്യമാർക്കും അനുഭവിക്കാനായി വിട്ടു കൊടുക്കണം. മനുഷ്യരിൽ ആരെങ്കിലും ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞ ഈ ഉപദേശങ്ങൾ പ്രഭാതവും സന്ധ്യയും ഓർത്തു പാരായണം ചെയ്താൽ, നിന്നിൽ നിന്ന് ഭയം ഉണ്ടാകില്ല. ഞാൻ കളിച്ച ഈ സ്ഥലത്ത് ആരെങ്കിലും സ്നാനം ചെയ്ത് ദേവതകൾക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും അർഘ്യം അർപ്പിച്ച് ഉപവാസം ചെയ്ത് എന്നെ ഭജിച്ചാൽ, പാപങ്ങൾക്കൊക്കെ മോചനം ലഭിക്കും. നീ രാമണകദ്വീപ് വിട്ട് ഈ കുളത്തിൽ അഭയം തേടിയപ്പോൾ, എന്റെ പാദചിഹ്നം കൊണ്ടു സൂപർണ്ണൻ നിന്നെ ഭയപ്പെട്ട് തിന്നില്ലായിരുന്നു.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങളുള്ള കൃഷ്ണനെ കാളിയന്റെ ഭാര്യമാർ ആനന്ദത്തോടെയും ഭക്തിയോടെയും ആരാധിച്ചു. അവർ ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങൾ, പുഷ്പമാലകൾ, രത്നാഭരണങ്ങൾ, സുഗന്ധിത ലേപങ്ങൾ, വലിയ താമരാമാല എന്നിവ കൊണ്ടു കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. അവർ ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണനെ ഭക്തിപൂര്വം വലയം ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, നമസ്കാരവും അർപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം, കാളിയൻ തന്റെ ഭാര്യകളും സുഹൃത്തുക്കളും പുത്രന്മാരുമായി സമുദ്രത്തിലെ ദ്വീപിലേക്ക് പോയി. അപ്പോൾ യമുനാനദി കൃഷ്ണന്റെ കൃപകൊണ്ട് വിഷമുക്തമായി. അപ്പോൾ കാളിയൻ, ദ്വാദശക്ഷരമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ധൂപം, സുഗന്ധങ്ങൾ തുടങ്ങിയവകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു. ഇതിന്റെ പിന്നാലെ, സുതമുനി വിവരിക്കുന്നു: ഒരു സ്ഥലത്ത്, രാജാവ് ഒരു പശുവിനെയും ഒരു കാളയെയും അശക്തരായി അടിയ്ക്കപ്പെടുന്നതും, ഒരു ചുണ്ടർ വർഗ്ഗത്തുകാരൻ ദണ്ഡം പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ ക്രൂരമായി തല്ലുന്നതും കണ്ടു. ആ ചുണ്ടർ രാജവംശത്തിന്ന് അപമാനമായവനായിരുന്നു. കാള, താമരത്തണ്ട് പോലെ വെള്ളയായിരുന്നു; ഭയത്താൽ വിചാരിച്ചു മൂത്രം വരുന്നതുപോലെ നടുങ്ങി, ഒരു കാൽ മാത്രമേ നിലനിൽക്കൂ, ചുണ്ടർ അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പശു, ഒരിക്കൽ ഉഷ്ണമായ പാലു നൽകുന്നവളായിരുന്നയാൾ, ഇപ്പോൾ ദു:ഖിതയായി, ചുണ്ടർ കാൽകൊണ്ട് അടിച്ചുതകർത്തു, കன்றിനെ വിട്ടു, കണ്ണീരോടെ, ക്ഷീണിച്ചവളായി പുല്ലിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. രാജാവ്, പൊൻ അലങ്കാരങ്ങൾ ഉള്ള രഥത്തിൽ കയറി, ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തോടും വില്ലുയർത്തിയും അവരെ ചോദ്യം ചെയ്തു: “ആരാണ് നീ, എന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ള ഈ ലോകത്ത്, ദുർബലരെ അന്യായമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നത്? രാജാവെന്ന രൂപം കാണിച്ചാലും, നീ നടനുപോലെയാണ്, ദ്വിജാതിയല്ല. നീ നിർദോഷരെ രഹസ്യമായി ആക്രമിക്കുന്നവൻ, കൃഷ്ണനും ഗാണ്ഡീവധാരിയും ദൂരേ പോയിരിക്കുന്നപ്പോൾ, നിനക്ക് മരണം അർഹമാണ്. “അല്ലെങ്കിൽ, താമരത്തണ്ട് പോലെ വെള്ളയുള്ള നീ, കാൽ കുറവോടെ നടക്കുന്നു; നീ ദേവതയായ ധർമ്മം ആണോ, കാളരൂപത്തിൽ, ഞങ്ങൾക്ക് ദു:ഖം നൽകുന്നത്? കൌരവന്മാരുടെ ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, നിന്നാൽ ഒഴികെ, ജീവികൾക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സുധർമയുടെ മകൾ, നീ ഇവിടെ ദു:ഖിക്കേണ്ട; ചുണ്ടർ ജനിച്ചവനോട് ഭയം വേണ്ട. അമ്മേ, കരയേണ്ട; ആശംസകൾ നേരുന്നു. ഞാൻ ദുഷ്ടന്മാരെ ശിക്ഷിക്കുന്നവനാണ്. “ദുഷ്ടരും സദ്ജനരും ഒരുപോലെ, ആർക്കും ദുരിതം ഉണ്ടാകുന്ന രാജാവിന്റെ രാജ്യത്ത്, ആ രാജാവ് തന്റെ കീർത്തിയും ആയുസ്സും ഭാഗ്യവും മാർഗ്ഗവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. രാജാവിന്റെ പരമധർമ്മം, പീഡിതരെ രക്ഷിക്കുകയും പീഡകരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ, ഈ ജീവികളുടെ ശത്രുവായ ദുഷ്ടനെ ഞാൻ കൊല്ലും. “സുധർമയുടെ മകൾ, നിന്റെ മൂന്നു കാലുകൾ ആരാണ് മുറിച്ചെടുത്തത്? കൃപയുള്ള നീ പോലുള്ളവർ കൃഷ്ണഭക്തരായ രാജാക്കന്മാരുടെ രാജ്യത്ത് ഉണ്ടാകരുത്. കാളേ, ആശംസകൾ നേരുന്നു; നിർദോഷികളെ ദുഷ്പ്രവൃത്തിയാൽ ദു:ഖിപ്പിച്ചവൻ ആരാണ്? പ്രഥാപുത്രന്മാരുടെ കീർത്തിയെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുന്നവൻ ആരാണ്? “നിർദോഷികളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവനും ഭയം വിതറുന്നവനും, ദുഷ്ടന്മാരെ ശമിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ സദ്ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാകൂ. ജീവികളിൽ നിർദോഷിയായിട്ടും, നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പാപം ചെയ്യുന്നവന്റെ കൈ ഞാൻ നേരിട്ട് പിടിക്കും, അവൻ മരണനും കങ്കണധാരിയുമായാലും. രാജാവിന്റെ പരമധർമ്മം, സ്വന്തം ധർമ്മം പാലിക്കുകയും, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി മറ്റുള്ളവരെ ഭരിക്കുകയും, പ്രയാസത്തിൽ പോലും വഴിമാറാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.” അപ്പോൾ ധർമ്മം കാളരൂപത്തിൽ പറഞ്ഞു: “പാണ്ഡുപുത്രാ, നീ പറഞ്ഞത് പീഡിതരെ രക്ഷിക്കുന്നവർക്കു യുക്തമാണ്; കൃഷ്ണൻ ദൂതനായി, നായകനായി വന്നത് നിങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. ഞങ്ങൾക്കു തന്നെ ദു:ഖത്തിന്റെ വിത്തുകൾ ഇല്ല; ഭാഷയുടെ ഭേദങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ വഴിമാറുന്നു, ആ വ്യക്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. “ചിലർ തർക്കഭൂഷിതമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ വഹിച്ച്, ആത്മാവാണ് ആത്മാവ് എന്ന് പറയുന്നു; ചിലർ വിധി, ചിലർ കര്‍മ്മം, ചിലർ പ്രകൃതിയാണ് കർത്താവ് എന്ന് പറയുന്നു. ചിലർ അതിനെ അഗ്രഹ്യവും വിവരണാതീതവുമാണ് എന്ന് നിശ്ചയിക്കുന്നു; മഹാരാജാ, നീതിയുടെ പ്രകാരം നീതിയെ വിലയിരുത്തുക. ഇങ്ങനെ ധർമ്മം പറഞ്ഞു. സുതമുനി പറയുന്നു: ധർമ്മം ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് മനസ്സിൽ ദു:ഖത്തോടെയും ഏകാഗ്രതയോടെയും അവനെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “നീ ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു, നീ തന്നെ ധർമ്മമാണ്, കാളരൂപത്തിൽ. എവിടെയും അധർമ്മം നടക്കുമ്പോൾ, അതറിയിക്കുന്നവനും അതിൽ പങ്കാളിയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ മായയുടെ ഗതി ജന്തുക്കളുടെ മനസ്സിനും വാക്കിനും അതീതമാണ്—ഇത് സത്യമാണു.