ഭൂമിയും ധർമ്മവും തമ്മിൽ ഒരു ദുഃഖഭരിതമായ സംഭാഷണം നടക്കുന്നു. ധർമ്മം, ഭൂമിയെ നോക്കി, അവളുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നു: "ഭൂമാദേവി, നീ ദുഃഖിക്കുന്നു എന്നത് സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും കൃൂരന്മാരുടെ കയ്യിൽ സംരക്ഷണമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നതിനുവേണ്ടിയോ? അല്ലെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണവർഗത്തിൽ ദേവിയുടെ വിശുദ്ധ വാക്കുകൾ അശുദ്ധമായതിന്റെ ദുഃഖമോ? അഥവാ ധർമ്മം പാലിക്കാത്ത രാജാക്കന്മാർ ഉന്നത കുടുംബങ്ങളെ തകർത്തതിന്റെ ദുഃഖമോ?