ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പരീക്ഷിതൻ ഉത്തരയുടെ മകളായ ഇരാവതിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അവരിൽ നിന്ന് ജനമേജയനു തുടങ്ങുന്ന നാല് പുത്രന്മാർ അവനു ജനിച്ചു. ഗംഗാതീരത്ത്, സർവ്വ ദേവതകളും ദർശനമാകുന്ന വിധം, ശരദ്വതൻ പുരോഹിതനായി, പരീക്ഷിതൻ മൂന്നു അശ്വമേധ യാഗങ്ങൾ നടത്തി, ധാരാളം ദാനങ്ങൾ നൽകി. ഒരു ദിവസം, ദിക്കുകളെ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടിരുന്ന സ്തുത്യർഹനായ രാജാവ്, ഒരു രാജാവെന്ന രൂപത്തിൽ മറഞ്ഞ്, യഥാർത്ഥത്തിൽ ശൂദ്രനായ കലി, ഒരു പശുവിനെയും ഒരു കാളയെയും കാൽകൊണ്ടു അടിക്കുന്നതായും കണ്ടു, അവനെ പിടിച്ചു. അപ്പോൾ ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: രാജാവ് തന്റെ വിജയയാത്രയിൽ കലിയെ പിടിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? രാജചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്ന ആ ശൂദ്രൻ ആരാണ്? അവൻ പശുവിനെ കാൽകൊണ്ടു അടിച്ചതിന്റെ കാരണം എന്താണ്? ഈ കഥകൾ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കിൽ ദയവായി വിശദീകരിക്കണമേ. കൃഷ്ണപാദാംബുജരസത്തിൽ ലീനരായവർക്കു ഫലമില്ലാത്ത മറ്റു സംസാരങ്ങൾ ജീവിതം വെറുതെ കളയുന്നതു മാത്രമല്ലേ? ക്ഷണികമായ ഈ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ അമൃതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക്, മരണസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ, ശാമികമുനിയുടെ ആഹ്വാനപ്രകാരം ഇവിടെ വന്നു. ഈ സമയത്ത് മരണൻ ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ആരും മരിക്കില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് മഹർഷികൾ അവനെ വിളിച്ചത്. അങ്ങനെ മനുഷ്യലോകം ഹരിയുടെ കഥാരസം ആസ്വദിക്കട്ടെ! ഇപ്പോൾ ജനങ്ങൾ ബുദ്ധിശക്തിയില്ലാതെ, ക്ഷീണിച്ചായുസ്സോടെ, രാത്രികൾ ഉറക്കംകൊണ്ടും, പകലുകൾ വൃഥാ പ്രവർത്തികളിലും കളയുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: കലി തന്റെ രാജ്യത്തിലേക്ക് കടന്നുവെന്ന ദുഃഖകരമായ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, കുരുരാജ്യത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ധീരനായ അമ്പെയ്ത്താവായ പരീക്ഷിതൻ തന്റെ വില്ലെടുത്തു. കറുത്ത കുതിരകളാൽ യോജിപ്പിച്ച, സിംഹധ്വജം അണിഞ്ഞ മനോഹരമായ രഥത്തിൽ കയറി, ചതുർവിദ സേനയുമായി ചേർന്ന് ദിക്കുകളെ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. അവൻ ഭദ്രാശ്വ, കേതുമാല, ഭാരത, ഉത്തരകുരു, കിംപുരുഷ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ ജയിച്ചു, അവരിൽ നിന്ന് ഭോഗങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. നഗരങ്ങളും കാടുകളും, വിശുദ്ധജലമുള്ള നദികളും, ദൈവസദൃശരായ പുരുഷന്മാരെയും, മനോഹരരൂപിണിയായ സ്ത്രീകളെയും കീഴടക്കി. ധനഞ്ജയൻ മുമ്പ് കാണാത്ത അത്ഭുതങ്ങൾ, ഭംഗിയുള്ള ഭവനങ്ങൾ, ദേവകന്യകകളെപ്പോലെയുള്ള സ്ത്രീകളെ കണ്ടു. അവിടെയും മറ്റിടങ്ങളിലും, തന്റെ മഹാനായ പൂർവ്വികന്മാരുടെ മഹത്വം, കൃഷ്ണന്റെ മഹാത്മ്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഗാഥകൾ, അവൻ കേട്ടു. അശ്വത്താമാന്റെ അഗ്നിബാണത്തിൽ നിന്ന് താൻ രക്ഷിക്കപ്പെട്ട കഥയും, വൃഷ്ണികൾക്കും പാണ്ഡവർക്കും ഇടയിലുള്ള സ്‌നേഹബന്ധവും, അവരുടെ കേശവഭക്തിയും അവൻ ശ്രവിച്ചു. അതിൽ അതീവ സന്തോഷംകൊണ്ടു, വിശാലമായ കണ്ണുകളോടെ, അവൻ ധാരാളം സമ്പത്തും വസ്ത്രങ്ങളും മാലകളും അവർക്കു നൽകി. വിഷ്ണുപാദാരവിന്ദത്തിൽ ഭക്തിയുള്ള രാജാവായ പരീക്ഷിതൻ, പാണ്ഡവരെ സ്നേഹപൂർവ്വം സേവിച്ചു—രഥികൻ, സഖാവ്, സേവകൻ, ദൂതൻ, ധൈര്യസഹചാരി, അനുയായി, സ്തുതികർത്താവായി, അവർക്കു നമസ്കരിച്ച്, ലോകത്തെ വിഷ്ണുവിനു കീഴടക്കിച്ചു. ഇങ്ങനെ, തന്റെ പൂർവ്വികന്മാരുടെ മാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച് ദിവസംപ്രതി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അത്ഭുതകരമായ ഒരു സംഭവം അടുത്ത് സംഭവിച്ചു. ധർമ്മം, ഒരു കാലിൽ മാത്രം നടക്കുന്നതായി, തൻറെ നിഴൽ ക്ഷയിച്ചുപോയ, കன்றിനെ വിട്ടുപോയ പശുവിനെപ്പോലെ കരയുന്ന ഭൂമിയെ കണ്ടു, അവളോടു ചോദിച്ചു: സുമുഖിയേ, നിനക്കൊക്കെ സുഖമാണോ? എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ ഇത്ര ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുക? നിന്റെ മനസ്സിൽ ദു:ഖം കാണുന്നു—നീ ദൂരവാസിയായ ബന്ധുവിനെ ഓർത്തു ദു:ഖിക്കുന്നുവോ? നിന്റെ ഒരു അവയവം നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ടോ, ദുഷ്ടന്മാർ നിന്നെ ഭക്ഷിക്കാനിരിക്കുന്നു എന്ന ഭയത്താലോ, യജ്ഞത്തിൽ ദേവതകൾക്ക് അർഹമായ ഭാഗം നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ടോ, ഇന്ദ്രൻ മഴ നൽകാതിരുന്നതിനാൽ ജനങ്ങൾ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ നീ ദു:ഖിക്കുന്നു? സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അനാഥരായി ക്രൂരന്മാരുടെ പിടിയിൽ പീഡനമനുഭവിക്കുന്നതെന്തിനോ, വാഗ്ദേവിയുടെ പവിത്രമായ വാക്ക് ബ്രാഹ്മണവർഗ്ഗത്തിൽ ദുഷിതമായതുകൊണ്ടോ, ധർമ്മം നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാർ മൂലം ഉന്നതകുലങ്ങൾ തകർന്നതുകൊണ്ടോ? കലിയാൽ പീഡിതമായ ക്ഷത്രവർഗ്ഗത്തെയും, അവരുടെ നാശം വന്ന രാജ്യങ്ങളെയും, ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും വാസസ്ഥലവും കുളിമുറികളും തേടി വലഞ്ഞുനടക്കുന്ന ജനങ്ങളെയും ഓർത്താണോ നീ ദു:ഖിക്കുന്നത്? അല്ലെങ്കിൽ, ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ ഹരിയായ് അവതരിച്ചവൻ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ ഓർത്താണോ, ഇപ്പോൾ അവൻ മടങ്ങിപ്പോയതിനാൽ മോക്ഷം വൈകുന്നതുകൊണ്ടാണോ? അമ്മേ, നിന്നെ ബാധിച്ച ദു:ഖത്തിന്റെ മൂലകാരണം പറയൂ. ദേവതകൾക്ക് പോലും ആരാധ്യമായ നിന്റെ ഭാഗ്യം, ശക്തന്മാരിലും ശക്തനായ കാലൻ കവർന്നുവോ? ഭൂമി പറഞ്ഞു: ധർമ്മമേ, നീ ചോദിച്ചിരിക്കുന്നതെല്ലാം നിനക്കു തന്നെ അറിയാം, കാരണം ലോകത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന നാലു കാലുകളും നീ തന്നെ. സത്യം, ശുദ്ധി, കരുണ, ക്ഷമ, വൈരാഗ്യം, തൃപ്തി, സത്യനിഷ്ഠ, ശാന്തി, ആത്മനിയന്ത്രണം, തപസ്, സമത്വം, സഹനം, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം, വിദ്യ—ഇവയും, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം, വീര്യം, തേജസ്, ശക്തി, സ്മരണം, സ്വാതന്ത്ര്യം, നൈപുണ്യം, സൗന്ദര്യം, ധൈര്യം, സൗമ്യത—ഇവയും, ധൈര്യം, വിനയം, നല്ല പെരുമാറ്റം, ക്ഷമ, ഉത്സാഹം, ബലം, ഐശ്വര്യം, ഗൗരവം, സ്ഥിരത, വിശ്വാസം, കീർത്തി, മാന്യം, അഹങ്കാരരഹിതത്വം—ഇവയും, മറ്റ് മഹാഗുണങ്ങളും എല്ലാം എല്ലായ്പ്പോഴും നിനക്കാണ് ആധാരമായിരിക്കുന്നത്. മഹത്വം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അവയെ തേടുന്നു, അവ നിനക്കിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കുന്നതല്ല. എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ദു:ഖിക്കുന്നു, കാരണം ശ്രീനിവാസന്റെ സാന്നിധ്യം നഷ്ടമായതും, കലിയുടെ പാപദൃഷ്ടിയാൽ ലോകം പീഡിതമായതുമാണ്. ഞാൻ തന്നെ, നിന്നെയും, ലോകത്തിലെ ദേവതകളെയും, പിതൃകളെയും, സത്പുരുഷന്മാരെയും, എല്ലാ വർണ്ണാശ്രമങ്ങളെയും ഓർത്താണ് ദു:ഖിക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും, അവന്റെ ഒരു കൺകൂശൽ പോലും ലഭിക്കാൻ കഠിനമായ തപസ്സുകൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടു; അതുപോലും, സ്വയം താമസിക്കുന്ന കമലവനത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ശ്രീദേവി ആ ഭഗവാന്റെ തിരുവടികൾക്ക് പവിത്രമായ ചർണ്ണരജസ്സ് അർപ്പിച്ചു ആരാധിക്കുന്നു. എന്റെ മേൽ കമലം, വജ്രം, അങ്കുശം, പതാക തുടങ്ങിയ ചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഭഗവാന്റെ തിരുവടികൾ പതിഞ്ഞിരുന്നു; എന്നാൽ, ആ മഹത്വം ലഭിച്ചിട്ടും, ഞാൻ അവനിൽ പ്രീതിയുണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവസാനം, അവൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു, ലോകങ്ങളും എന്നെ നിരസിച്ചു. തന്റെ ശക്തിയാൽ ഭൂമിയുടെ ഭാരം ആയിരുന്ന ശതസംഖ്യ ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാരെ നശിപ്പിച്ച്, നിലനിൽപ്പില്ലാതായിരുന്ന നിന്റെ സ്ഥാനം പുനഃസ്ഥാപിച്ച്, യദുകുലത്തെ ആനന്ദിപ്പിച്ചവൻ, സ്വയം മനോഹരമായ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ചു. അവന്റെ സ്നേഹപൂർവമായ കൺകൂശലും, പ്രകാശമുള്ള പുഞ്ചിരിയും, മധുരവാക്കുകളും, തേനീച്ചകളേയും ആകർഷിക്കുന്ന ആ ഭഗവാന്റെ തിരുവടികളുടെ ചർണ്ണരജസ്സ് പോലും എന്റെ ശരീരത്തിൽ ആവേശം പകരുന്നു. അത്തരം പരമപുരുഷനിൽ നിന്ന് വേർപിരിയലേ എങ്ങനെ സഹിക്കാനാകൂ? ഇങ്ങനെ ഭൂമിയും ധർമ്മവും തമ്മിൽ സംഭാഷണം നടക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ, രാജർഷിയായ പരീക്ഷിതൻ കിഴക്കൻ ശരസ്വതീ നദിക്കരയിൽ എത്തി. (ഇവിടെ ശ്രോതൃകൾക്ക് അഭിവാദ്യമായി): നമസ്കാരം, പരമാത്മാവേ, മഹാത്മാവേ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആധാരമായവനേ, സകലത്തിന്റെയും ആദികാരണമായവനേ, ഗുണാതീതനായ, അചഞ്ചലനായ, ലോകത്തിനു അപ്പുറമായവനേ, അനന്തശക്തിയുള്ള ജ്ഞാനനിധിയായ, പരമസത്യസ്വരൂപിയായ, കാലമായ, കാലത്തിന്റെ മൂലമായ, കാലത്തിന്റെ വിഭജനങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായ, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ സാക്ഷിയായ, സൃഷ്ടാവും സൃഷ്ടിയുടെ കാരണം കൂടിയായ ഭഗവാനേ, നമസ്കാരം!