ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അർജുനന്റെ മനസ്സിൽ ശേഷിച്ചിരുന്ന എല്ലാ മലിനതകളും ഭഗവാനായ വാസുദേവന്റെ പാദങ്ങളിൽ അനിഷ്ഠ ഭക്തിയും നിരന്തര ധ്യാനവും കൊണ്ട് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ അർജുനൻ പരമോന്നതമായ ബോധാവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊണ്ടു. മഹാബലശാലിയായ അർജുനൻ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഉപദേശിച്ച ജ്ഞാനോപദേശം ഓർത്ത്, കാലം, വിധി, മായ എന്നിവയുടെ ഇരുണ്ടതയെ അതിജീവിച്ചു. ബ്രഹ്മസ്ഥിതിയിൽ എത്തി, സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, എല്ലാ ദ്വൈത സംശയങ്ങളും മുറിച്ച്, ഗുണാതീത സ്വഭാവത്തിൽ ലയിച്ചു, ശരീരബോധം ഇല്ലാതെ ജന്മവ്യവഹാരത്തിനപ്പുറത്തായി. ഭഗവാന്റെ യാത്രയും യദുകുലത്തിന്റെ സംഹാരവും കേട്ട യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, ഉന്നതഗതിക്ക് തയ്യാറായി. പൃഥയും അർജുനന്റെ വായിൽ നിന്ന് യദുക്കളുടെ നാശവും ഭഗവാന്റെ തിരിച്ചുപോകലും കേട്ടപ്പോൾ, മനസ്സു മുഴുവൻ പരമപവിത്രനായ ഭഗവാനിൽ ഏകഭക്തി കൊണ്ട് പതിപ്പിച്ചു, ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടു നിന്നു. ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി അജജനായ ഭഗവാൻ എടുത്ത ശരീരം മറ്റൊരു മുള്ളാൽ ഒരു മുള്ള് പിഴുതു കളയുന്നതുപോലെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അഭിനയിക്കുന്നവൻ മീനാദി വിവിധ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി എടുത്ത ആ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഭഗവാൻ മുഖുന്ദൻ തന്റെ പുണ്യരൂപം സഹിതം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയപ്പോൾ, അതേ നിമിഷം തന്നെ, ധർമ്മഹീനതയുടെ കാരണമായ കലികാലം, ഉണർന്നിട്ടില്ലാത്ത മനസ്സുള്ളവരിൽ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, വിവേകശാലിയും ജ്ഞാനിയുമായ രാജാവ്, നഗരത്തിലും രാജ്യത്തിലും കുടുംബത്തിലും തനിക്കുള്ളിലും കലിയുടെ പ്രവേശനം—ലോഭം, കപടം, ക്രൂരത എന്നിവയായി—കണ്ടു, യാത്രക്ക് തയ്യാറായി. തന്റെ ഗുണത്തിലും ആചാരത്തിലും തുല്യനായ തന്റെ പുത്രപൗത്രനായ പാർീക്ഷിതിനെ ഹസ്തിനാപുരിൽ, ഗംഗയുടെ തീരത്ത്, ഭൂമിയുടെ അധിപതിയായി പതിക്കുകയുണ്ടായി. മഥുരയിൽ വജ്രനെ ശൂരസേനരുടെ തലവനായി സ്ഥാപിച്ചു. അതിനുശേഷം യുക്തമായ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച്, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ തന്റെ ദേഹം അഗ്നിക്കു സമർപ്പിച്ചു. അവിടെ, ബന്ധുക്കളെയും അനുയായികളെയും സമ്പത്തുകളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വാർത്ഥവും അഹങ്കാരവും വിട്ട്, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും മുറിച്ചു. തന്റെ വാക്ക് മനസ്സിലേക്ക്, മനസ്സു ശ്വാസത്തിലേക്ക്, മറ്റു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അന്ധകാരത്തിലേക്ക്, പുറത്തെ ശ്വാസം മൃത്യുവിലേക്ക് സമർപ്പിച്ച്, ലയാവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അഞ്ചു ഭൂതങ്ങൾ പരസ്പരം ലയിപ്പിച്ച് ഒറ്റയാക്കുകയും, എല്ലാം ആത്മാവിലേക്കും ആത്മാവിനെ അക്ഷരബ്രഹ്മത്തിലേക്കും സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വൃക്ഷച്ചീരം ധരിച്ച്, ഉപവാസം പാലിച്ച്, ജടാമുടിയും തല തുറന്നുമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപം; അവൻ ഭ്രാന്തനോ മൂഢനോ ഭാവിച്ചെങ്കിലും അതിൽ അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തെളിഞ്ഞു. അനാസക്തനായി, കേൾവിക്കു ബധിരനായി, വടക്കേ ദിക്കിലേക്ക് മഹാന്മാർ ചെയ്തപോലെ യാത്ര ചെയ്തു, ഹൃദയത്തിൽ പരബ്രഹ്മത്തെ ധ്യാനിച്ച്, തിരിച്ചുവരാത്ത മാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവന്റെ സഹോദരന്മാർ, കലികാലത്തിന്റെ ദോഷം ഭൂമിയിലെ ജനങ്ങളെ ബാധിച്ചുവെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, ഉറച്ച പ്രതിജ്ഞയോടെ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നു. എല്ലാ ധർമ്മങ്ങൾ നിറവേറ്റി, ആത്മാവിന്റെ പരമ ലക്ഷ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, വൈകുണ്ഠനാഥന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ മനസ്സു പതിപ്പിച്ചു. അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയോടെ, ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയോടെ, നാരായണന്റെ പരമധാമത്തിൽ മാത്രം മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിലും മാലിന്യത്തിലും ആസ്വാദനം ഉള്ളവർക്കു ലഭിക്കാത്ത അതി ദുർലഭമായ സ്ഥിതിയെ അവർ പ്രാപിച്ചു. വിദുരനും പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിൽ തന്റെ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സു കൃഷ്ണനിൽ ലയിപ്പിച്ച്, പിതൃപുരുഷന്മാരുമായി ഐക്യത്തോടെ, തന്റെ സ്ഥാനത്തെത്തി. അപ്പോൾ, ഭർത്താക്കന്മാരുടെ വൈരാഗ്യം മനസ്സിലാക്കിയ ദ്രൗപദിയും, ഭഗവാനായ വാസുദേവനിൽ മനസ്സു മുഴുവൻ പതിപ്പിച്ച്, അതേ അവസ്ഥയിലേക്കു എത്തി. പാണ്ഡുവിന്റെ പ്രിയപുത്രന്മാർ യാത്ര ചെയ്ത ഈ പവിത്രമായ കഥ വിശ്വാസത്തോടെ ശ്രവിക്കുന്നവൻ, ഹരിയിൽ ഭക്തിയും പരിപാകവും നേടുന്നു. അതിനുശേഷം, സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗനായ പാർീക്ഷിതൻ, മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, ഒരു മഹാനായ കുഞ്ഞിനെ ഗുരുക്കൾ വളർത്തുന്നതുപോലെ, ഭൂമിയെ ഭരിച്ചു. അവൻ ഉത്തരയുടെ മകളായ ഇറാവതിയെ വിവാഹം ചെയ്ത്, ജനമേജയൻമുതൽ നാലു പുത്രന്മാരെ ലഭിച്ചു. ഗംഗാതീരത്ത്, ശാരദ്വതൻ പുരോഹിതനായി, മൂന്ന് അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തി, ദാനധർമ്മങ്ങൾ നൽകി, ദേവതകളും അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ, ദിക്കുകൾ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, രാജാവായതുപോലെയുള്ളവേഷം ധരിച്ചിരുന്ന, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു ശൂദ്രനായ കലിയെ, അവൻ ഒരു പശുവിനെയും കാളയെയും കാൽകൊണ്ട് അടിക്കുന്നതു കണ്ടു പിടിച്ചു. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: രാജാവ് തന്റെ വിജയയാത്രയിൽ കലിയെ പിടികൂടിയത് എന്തിനാണ്? രാജചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്ന ആ ശൂദ്രൻ ആരാണ്? അവൻ പശുവിനെ അടിച്ചതിന്റെ കാരണം എന്താണ്? കൃഷ്ണന്റെ കഥകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കിൽ ദയവായി പറയൂ. അല്ലെങ്കിൽ, ഭഗവാന്റെ പാദപദ്മരസസ്വാദനത്തിൽ ആസ്വാദമുള്ളവർക്കു ഫലമില്ലാത്ത മറ്റു വിഷയങ്ങളിൽ സംസാരിച്ച് ജീവകാലം കളയുന്നതെന്തിനു? ഹിതനായവാ, ചുരുങ്ങിയ ആയുസുള്ള മനുഷ്യർ അമൃതത ആശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, മരണസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ, ശാമികമുനിയാൽ ഇവിടേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മരണം ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്ന കാലത്ത് ആരും മരിക്കില്ല; അതുകൊണ്ട് മഹർഷിമാർ ഭഗവാനെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹരിയുടെ ലീലാമൃതം ലോകത്തിൽ പകർന്നു നൽകട്ടെ! ഇപ്പോൾ ജനങ്ങൾ അല്പായുസും, മന്ദബുദ്ധിയും ഉള്ളവരാണ്; രാത്രികൾ ഉറക്കത്തിലും പകൽ അനാവശ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും കളയുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: കുരുലോകത്തിൽ പാർീക്ഷിതൻ താമസിക്കുമ്പോൾ, കലികാലം തന്റെ രാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതായി അവിശേഷമായ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, ധൈര്യശാലിയായ അർജുനൻ തന്റെ വില്ലെടുത്ത്, അണിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കറുത്ത കുതിരകളോടുകൂടിയ രഥത്തിലേറി, സിംഹധ്വജം ഉയർത്തി, അനേകം രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, ആനകൾ, പദാതികൾ എന്നിവയോടുകൂടി ദിക്കുകൾ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. ഭദ്രാശ്വ, കേതുമാല, ഭാരത, ഉത്തരകുരു, കിംപുരുഷാദി ദേശങ്ങൾ ജയിച്ച് അവരിൽ നിന്നു ഭരണം ഏറ്റുവാങ്ങി. നഗരങ്ങളും കാടുകളും, വിശുദ്ധജലമുള്ള നദികളും, ദൈവസമാനരായ പുരുഷന്മാരെയും മനോഹരരായ സ്ത്രീകളെയും കീഴടക്കി. ധനഞ്ജയൻ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അത്ഭുതങ്ങളായ ഭവനങ്ങളും, ദേവകന്ന്യകൾപോലെയുള്ള സ്ത്രീകളെയും കണ്ടു. അവിടെയും മറ്റിടങ്ങളിലും, തന്റെ മഹാനായ പൂർവ്വികരുടെ മഹത്വം, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സ്തുതികൾ കേട്ടു. അശ്വത്താമാന്റെ അഗ്നിയസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് താനെങ്ങിനെ രക്ഷപെട്ടുവെന്നും, വൃഷ്ണികൾക്കും പാണ്ഡവകുമാരന്മാർക്കും തമ്മിലുള്ള സ്‌നേഹബന്ധവും, അവർ കേശവനിൽ പുലർത്തിയ ഭക്തിയും കേട്ടു. അവരോടു അതീവ സന്തോഷത്തോടെ, മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു, പാർീക്ഷിതൻ ധാരാളം ധനം, വസ്ത്രങ്ങൾ, മാലകൾ എന്നിവ നൽകി.