ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൂഭാരത്തെ നീക്കുന്നതിനായി, ശക്തനായ യദുകുലം പരസ്പരം സംഹരിക്കപ്പെടാൻ ഭഗവാൻ ക്രിഷ്‌ണൻ കാരണമായപ്പോൾ, ഭൂമിയിലെ ഭാരവും അങ്ങനെ അകറ്റപ്പെട്ടു. ശക്തന്മാർ ദുർബലരെ സംഹരിക്കുന്നതുപോലെ, യദുക്കൾ തമ്മിൽ തന്നെ നശിച്ചു. ആ സമയത്ത്, സ്ഥലം, കാലം, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് യോജിച്ചുവന്ന ഗోవിന്ദന്റെ വചനങ്ങൾ ഹൃദയവേദന ശമിപ്പിക്കുകയും, ഓർത്തുപോകുന്നവരുടെ മനസ്സാകർഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അർജ്ജുനൻ, കൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ അതിയായ സ്നേഹത്തോടു കൂടി ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സ് സമാധാനവും വിശുദ്ധിയും കൈവരിച്ചു. ഭക്തിയിലും വാസുദേവന്റെ പാദധ്യാനത്തിലും സ്ഥിരതയോടെ, അർജ്ജുനന്റെ മനസ്സ് എല്ലാ അശുദ്ധികളിൽ നിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ അവൻ പരമാവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലനിന്നു. ധനഞ്ജയൻ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഭഗവാൻ നൽകിയ ഉപദേശങ്ങൾ ഓർത്തപ്പോൾ, കാലം, വിധി, മോഹം എന്നിവയുടെ അന്ധകാരത്തെ അതിജയിച്ചു. ബ്രഹ്മാവസ്ഥ പ്രാപിച്ച്, സകല ദ്വൈതസംശയങ്ങളും അകറ്റി, അഹംഭാവം വിട്ട്, ജനനമരണചക്രത്തിന് അതീതനായവൻ ആയി. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, മനസ്സിൽ സമത്വം പുലർത്തി, കൃഷ്ണന്റെ തിരോധാനവും യദുവംശത്തിന്റെ അന്തവും അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഉന്നതമാർഗ്ഗം പിന്തുടരാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു. പൃഥയും, അർജ്ജുനനിൽ നിന്നു യദുക്കളുടെ നാശവും കൃഷ്ണന്റെ തിരോധാനവും അറിഞ്ഞ്, മനസ്സു പരമാത്മാവിൽ ഏകാന്തഭക്തിയായി നിശ്ചലമാക്കി, ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയായി. ഭൂഭാരനാശനമായ ജനനരഹിതൻ ആ ഭഗവാൻ, മറ്റൊരു മുള്ളുകൊണ്ട് ഒരു മുള്ള് നീക്കംചെയ്യുന്നതുപോലെ, തന്റെ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഒരു നടൻ മീനാദി രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ഭൂഭാരം നീക്കിയ അവൻ ആ ദേഹവും ഉപേക്ഷിച്ചു. മുകുന്ദൻ, ഭഗവാൻ, തന്റെ ദിവ്യരൂപത്തോടുകൂടി ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയപ്പോൾ, അക്ഷണമായ മനസ്സുകളുള്ളവരിൽ അധർമ്മത്തിന്റെ കാരണിയായ കലികാലം അതിവേഗം പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, വിവേകിയും ജ്ഞാനിയുമായ അവൻ, കലിയുടെ കടന്നുവരവ് നഗരത്തിലും രാജ്യത്തിലും കുടുംബത്തിലും തനിക്കുള്ളിലും, ലോഭം, അസത്യവാദം, ക്രൂരത എന്നിവയായി പ്രകടമായത് കണ്ടപ്പോൾ, യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി. തന്റെ ഗുണഗണങ്ങളിലും ശീലങ്ങളിലും തുല്യനായ തന്റെ മകനായ പരീക്ഷിതിനെ ഹസ്തിനാപുരത്തിൽ, ഗംഗാതീരത്ത്, ഭൂമിയുടെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തു. മഥുരയിൽ വജ്രനെ ശൂരസേനരുടെ അധിപനാക്കി, യുക്തമായ ചടങ്ങുകൾ നടത്തി ഹോത്രാഗ്നിയിൽ അഹുതികൾ അർപ്പിച്ചു. അവിടെ, ബന്ധുക്കളെയും അനുയായികളെയും സമ്പത്തും ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും വിച്ഛേദിച്ചു, അഹംഭാവവും മമതയും വിട്ടു. വാക്ക് മനസ്സിൽ, മനസ്സു ശ്വാസത്തിൽ, മറ്റ് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അജ്ഞാനത്തിൽ, പുറത്തെ ശ്വാസം മരണത്തിൽ അർപ്പിച്ച്, ലയാവസ്ഥയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. അഞ്ചു ഭൗതികഘടകങ്ങൾ പരസ്പരം ലയിപ്പിച്ച്, അവയെ ഏകത്വത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച്, എല്ലാം ആത്മാവിൽ, ആത്മാവിനെ അക്ഷരബ്രഹ്മത്തിൽ അർപ്പിച്ചു. വകയിട്ട വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച്, ജടയിട്ട്, തല മറയ്ക്കാതെ, ഭ്രാന്തനോ മൂഢനോ പിഷാചബാധിതനോ എന്നപോലെ, യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തി. അനാസക്തനായി, കേൾക്കാത്തവനായി നടന്ന്, ഉത്തരദിശയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു; ഹൃദയത്തിൽ പരബ്രഹ്മധ്യാനത്തോടെ, തിരിച്ചുവരാതിരിക്കുന്ന മഹാത്മാക്കളെപ്പോലെ. എല്ലാ സഹോദരന്മാരും, കലിയുടെ ദോഷം ഭൂമിയെ ബാധിച്ചതു കണ്ടപ്പോൾ, ഉറച്ച മനസ്സോടെ അവനെ പിന്തുടർന്നു. സകലധർമ്മങ്ങളും നിർവഹിച്ച്, ആത്മാവിന്റെ പരമലക്ഷ്യം അറിയുകയും, വൈകുണ്ഠനാഥന്റെ പാദങ്ങളിൽ മനസ്സു നിശ്ചലമായി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അക്ഷയമായ ഭക്തിയോടെ, ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയോടെ, അവർ നാരായണന്റെ അതിമഹത്തായ ആ സ്ഥാനത്തിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിലും അശുദ്ധികളിലുമുള്ള ആസക്തിയില്ലാത്ത ശുദ്ധാത്മാക്കൾക്ക് മാത്രമേ പ്രാപിക്കാനാകാത്ത അതിമഹത്തായ അവസ്ഥ അവർ പ്രാപിച്ചു. വിദുരനും, പ്രഭാസയിൽ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സു കൃഷ്ണനിൽ ലയിപ്പിച്ച്, പിതൃപുരുഷന്മാരിൽ ഒരുമിച്ച്, തന്റെ സ്വസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. ആ സമയത്ത്, ദ്രൗപദിയും ഭർത്താക്കന്മാരുടെ വിരക്തി മനസ്സിലാക്കി, ഭഗവാൻ വാസുദേവനിൽ മനസ്സു നിശ്ചലമാക്കി, ആ പരമാവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ചു. പാണ്ഡവന്മാരുടെ വിശുദ്ധമായ ഈ തിരോധാനകഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവർക്ക്, അതി ശുദ്ധിയും കൃപയും ലഭിക്കുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല; ഹരിയിൽ ഭക്തിയും പരിപൂർത്തിയും അവർക്ക് ലഭിക്കും. ശൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, മഹാഭക്തനായ പരിക്ഷിത്, മുൻനിര ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, പുത്രനെ ജനിപ്പിച്ച ശേഷം വിദഗ്ധർ കുട്ടിയെ വളർത്തുന്നതുപോലെ, ഭൂമിയെ ഭരിച്ചു. അയാൾ ഉത്തരയുടെ മകളായ ഇറാവതിയെ വിവാഹം ചെയ്തു; അവരിൽ ജനമേജയൻ തുടങ്ങിയ നാലു പുത്രന്മാരുണ്ടായി. ഗംഗാതീരത്ത്, ശാരദ്വതിനെ ഹോത്രികനാക്കി, മൂന്നു അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തി, ധാരാളം ദാനങ്ങൾ നൽകി, ദേവതകളും പ്രത്യക്ഷമായ ആ മഹോത്സവത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. ഒരു ദിവസം, ദിക്കുകൾ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, രാജാവായ കലിയെ, രാജവേഷം ധരിച്ച ശൂദ്രനായി, ഒരു പശുവിനെയും കാളയെയും കാലാൽ അടിക്കുന്നതായി കണ്ടു പിടിച്ചു. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: രാജാവ് ദിക്കുകൾ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, കലിയെ പിടിക്കാൻ കാരണം എന്തായിരുന്നു? ആ ശൂദ്രൻ ആരായിരുന്നു? അവൻ പശുവിനെയും കാളയെയും അടിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടായിരുന്നു? കൃഷ്ണന്റെ കഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കിൽ ദയവായി വിശദീകരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ, ഭഗവാന്റെ പാദാംബുജരസം ആസ്വദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു, ഫലമില്ലാത്ത മറ്റ് സംസാരങ്ങൾ ജീവിതം പാഴാക്കുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. ഹൃദയസ്വാമി, അമരത്വം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചുരുങ്ങിയ ആയുസുള്ള മനുഷ്യർക്കായി, മരണസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ, ശാമികമുനിയുടെ ക്ഷണപ്രകാരം ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. മരണം ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ആരും മരിക്കില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് മഹർഷിമാർ ഭഗവാനെ വിളിച്ചത്. അയ്യോ, മനുഷ്യലോകത്ത് ഹരിയുടെ ലീലാരസം പാനം ചെയ്യട്ടെ! ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, മനുഷ്യർ മന്ദബുദ്ധിയും ക്ഷുദ്രായുസും ഉള്ളവരാണ്; രാത്രികൾ ഉറക്കത്തിനും, പകലുകൾ നിർഥകപ്രവൃത്തികൾക്കും പോകുന്നു. ശൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, കുരുരാജ്യത്തിൽ പാർക്കുന്ന സമയത്ത്, കലികാലം രാജ്യത്തിലേക്ക് കടന്നുവെന്ന ദുഃഖവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, ധൈര്യശാലിയായ പരിക്ഷിത് തന്റെ വില്ലെടുത്ത്, കറുത്ത കുതിരകൾ കെട്ടിയ, സിംഹധ്വജം അണിഞ്ഞ, അലങ്കൃതമായ രഥത്തിൽ കയറി, താൻ ചുറ്റും സേനയുമായി ദിക്കുകൾ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. അവൻ ഭദ്രാശ്വ, കേന്ദ്രുമാല, ഭാരത, ഉത്തരകുരു, കിംപുരുഷാദി ദേശങ്ങൾ ജയിച്ച്, അവരിൽ നിന്ന് നികുതി ശേഖരിച്ചു. നഗരങ്ങളും കാടുകളും, വിശുദ്ധമായ നദികളും, ദൈവതുല്യരായ പുരുഷന്മാരെയും മനോഹരരായ സ്ത്രീകളെയും കീഴടക്കി. ധനഞ്ജയൻ, മുമ്പ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അത്ഭുതങ്ങൾ, ഭംഗിയാർന്ന ഭവനങ്ങൾ, ദേവതാസമാനരായ സ്ത്രീകൾ എന്നിവ കണ്ടു.