ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

നാരദമഹർഷി ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉണരട്ടെ എന്നാവശ്യപ്പെട്ടു, അവരുടെ ചെവിക്ക് അടുത്ത് വച്ച് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. വീണ്ടും വീണ്ടും വേദങ്ങൾ, വേദാന്തം, ഗീതാ എന്നിവയുടെ പാരായണം നടത്തി അവർക്ക് ഉണരാൻ ശ്രമിച്ചു; വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ അവർ രണ്ടുപേരും എങ്ങോ എഴുന്നേറ്റു. പക്ഷേ, അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ, അവർ വെയിലിൽ ഉണങ്ങിയ മരച്ചില്ല പോലെ ക്ഷീണിച്ച്, ബകപക്ഷികളെപ്പോലെ ക്ഷീണിതരായി കന്പിച്ചു. അവരെ വിശേഷമായി ക്ഷീണിച്ച് വിശപ്പുള്ളതിന്റെ ഫലമായി വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലാഴുന്നവരായി കണ്ടപ്പോൾ, മഹർഷി ആലോചനയിൽ ആകുന്നു—ഇവർക്കു എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ചിന്തിച്ചു. ഈ വിധത്തിൽ ഉറക്കം എങ്ങനെയാണ് വരുന്നത്? ഈ വിധത്തിൽ വൃദ്ധാവസ്ഥ എങ്ങനെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്? ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ഭാർഗവൻ ഗോവിന്ദനെ സ്മരിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു: "മഹർഷേ, വിഷമിക്കേണ്ട. നിന്റെ പരിശ്രമം ഫലപ്രദമാകും; സംശയമില്ല." ആ ശബ്ദം വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ഈ കാര്യത്തിനായി, ദൈവമുനിയേ, നീ ധാർമികമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുക. മഹാത്മാക്കൾ, ധർമ്മത്തിൽ അലങ്കൃതരായവർ, നിന്റെ ഈ പ്രവർത്തി പ്രഖ്യാപിക്കും. അപ്രകാരം ആ മഹത്തായ പ്രവർത്തി പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, അവരിൽ നിന്നുള്ള ഉറക്കവും വൃദ്ധാവസ്ഥയും ഒപ്പം മാറും; ഭക്തി ലോകമാകെ വ്യാപിക്കും." ഇങ്ങനെ ആകാശശബ്ദം എല്ലാവരും കേട്ടു; നാരദൻ അതിൽ അതിശയിച്ചു: "ഇത് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നില്ല," എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ നാരദൻ ചോദിച്ചു: "ഈ ദൈവശബ്ദം പോലും കാര്യത്തിന്റെ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല. എന്താണ് ആ മാർഗം? എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്, അതിലൂടെ അവരുടെ ലക്ഷ്യം സിദ്ധീകരിക്കാവുന്നത്?" "മഹാത്മാക്കൾ എവിടെയാണ്, അവർ എങ്ങനെ മാർഗം കാണിക്കും? ഇവിടെ ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?" എന്നിങ്ങനെ സംശയിച്ചു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: "അവരെ അവിടെയിട്ട്, നാരദമഹർഷി കാശികളും തീർത്ഥങ്ങളും സന്ദർശിച്ച്, വഴിയിൽ മഹർഷിമാരെ ചോദിച്ച്, മാർഗം അന്വേഷിച്ചു." ആ കഥ എല്ലാവരും കേട്ടു; എന്നാൽ ആലോചനക്കൊടുവിൽ ആരും മറുപടി പറയുകയില്ല. ചിലർ അതു അസാധ്യമാണ് എന്നു പറഞ്ഞു; ചിലർ അതു ഗ്രഹിക്കാനാവില്ല എന്നു പറഞ്ഞു; ചിലർ മൗനമായി; ചിലർ ഭയന്ന് ഒഴിഞ്ഞു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും വലിയ ഉല്ലാസം ഉണ്ടായി; വേദങ്ങൾ, വേദാന്തം, ഗീതാപാരായണം എന്നിവയുടെ പ്രഖ്യാപനത്തിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യത്തിന്റെ ത്രയം ഉദയിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും തമ്മിൽ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: "മറ്റു മാർഗമില്ല." നാരദൻ പോലുള്ള യോഗിക്കും ഇതു മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ, മനുഷ്യരിൽ മറ്റാരാണ് ഇതു പറയാൻ കഴിവുള്ളത്? അങ്ങനെ, മഹർഷിമാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അതു ലഭ്യമല്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചു. ഈ ആശങ്കയോടെ, നാരദൻ ബദരികാശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു; അവിടെ ഈ കാര്യം സിദ്ധിപ്പിക്കാൻ തപസ്സു ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതിനിടയിൽ, അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രകാശം പകരുന്ന അനേകം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ തേജസ്സോടെ സനകാദിമഹർഷിമാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: "ഇപ്പോൾ, വലിയ ഭാഗ്യത്തോടെ ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടു. കുമാരന്മാരേ, ദയവായി ഉടൻ എന്നോട് ദയ കാണിച്ച് ഉപദേശം പറയുക." "നിങ്ങൾ എല്ലാവരും യോഗികൾ, ജ്ഞാനികൾ, പഞ്ചസംയമനത്തിൽ പാടവമുള്ളവർ, ആദിമഹർഷിമാരുടെ പിതാക്കന്മാർ." "സദാ വൈകുണ്ഠത്തിൽ വസിച്ച്, ഹരിയുടെ കീർത്തനം ചെയ്യുന്നതിലും, അവന്റെ ലീലാമൃതത്തിൽ മദിച്ച്, അവന്റെ കഥകൾക്കുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവരാണ് നിങ്ങൾ." "ഹരിയുടെ നാമം നിരന്തരം ഉച്ചരിക്കുന്നവരെ കാലചക്രം നിർണ്ണയിച്ച വൃദ്ധാവസ്ഥ ബാധിക്കാറില്ല." "അവരുടെ കോപം കൊണ്ടു, ഹരിയുടെ രണ്ടു ദ്വാരപാലകർ ഒരിക്കൽ ഉടൻ പതിച്ചു; അവരുടെ കൃപകൊണ്ടു, ആ ദ്വാരപാലകർ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി." "യോഗത്തിന്റെ ഭാഗ്യത്താൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇവിടെ കണ്ടു; ഞാൻ ദരിദ്രനാണ്, ദയാലുക്കളായ നിങ്ങളെ എന്നോട് ദയ കാണിക്കണം." "ആകാശശബ്ദം പറഞ്ഞത്—അതിന്റെ മാർഗം എന്താണ്? അതു എങ്ങനെയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്? ദയവായി വിശദമായി പറയുക." "ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം ഉള്ളവർക്ക് എങ്ങനെയാണ് സുഖം ലഭിക്കുന്നത്? എങ്ങനെയാണ് അത് എല്ലാവരിലും, സ്നേഹത്തോടെയും പരിശ്രമത്തോടെയും സ്ഥാപിക്കാവുന്നത്?" കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: "ദൈവമുനിയേ, വിഷമിക്കേണ്ട; മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കുക. അതിനുള്ള മാർഗം എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്യാവുന്നതാണ്, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്." "നാരദാ, നീ ഭാഗ്യവാനാണ്, വൈരാഗ്യശിരോമണിയാണ്, ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന്റെ സേവകരിൽ പരമോന്നതൻ, യോഗികളിൽ സൂര്യൻപോലെയാണ്." "നീ ഭക്തിമാർഗം എന്നും അനുസരിക്കുന്നവനാണ്; കൃഷ്ണസേവകന്റെ ഭക്തി സ്ഥാപനം നിന്നിൽ അത്ഭുതമല്ല." "ലോകത്തിൽ അനേകം മഹർഷിമാർ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ കാണിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്; അവയൊക്കെ ദുഷ്കരവും, പരിശ്രമം കൊണ്ടു മാത്രമേ ഫലം ലഭിക്കൂ, അതിൽ ഭൂരിഭാഗവും സ്വർഗ്ഗഫലമാണ്." "പക്ഷേ, വൈകുണ്ഠത്തിലേക്കുള്ള മാർഗം രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ ഉപദേശകൻ അപൂർവ്വമാണ്, ഭാഗ്യവാന്മാർ മാത്രമേ അതു നേടൂ." "ആകാശശബ്ദം മുമ്പ് നിർദ്ദേശിച്ച മഹത്കർമ്മം—ഇപ്പോൾ അതു വിശദമായി പറയാം; മനസ്സും ബുദ്ധിയും ഏകാഗ്രമാക്കി കേൾക്കുക." "ചിലർ ഹോമം ചെയ്തും, ചിലർ തപസ്സുകൊണ്ടും, ചിലർ യോഗത്തിലൂടെയും, ചിലർ പഠനവും ജ്ഞാനത്താലും യജ്ഞം ചെയ്യുന്നു; ഇവയൊക്കെ കർമ്മങ്ങൾ തന്നെയാണ്." "ഇവയിൽ, ജ്ഞാനയജ്ഞം മഹത്കർമ്മത്തിന്റെ അടയാളമായി ജ്ഞാനികൾ അംഗീകരിക്കുന്നു; അതാണ് ശുകാദിമുനികൾ പാടുന്ന ശ്രീമദ് ഭാഗവത സപ്താഹം." "അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ, ഭക്തിക്കും ജ്ഞാനത്തിനും വൈരാഗ്യത്തിനും വലിയ ശക്തി ലഭിക്കും; അവരിൽ ഉള്ള ദു:ഖങ്ങൾ മാറി, ഭക്തന് സുഖം ലഭിക്കും." "ഭാഗവത മാർഗ്ഗത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ, കലി യುಗത്തിലെ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും സിംഹത്തിന്റെ കുരുളിൽ പേടിച്ചുകൊണ്ടു ഓടുന്ന പുലികളുപോലെ നശിക്കും." "ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവ സ്നേഹരസംകൊണ്ട് വീടുവീടായി, വ്യക്തിയിൽ വ്യക്തിയിൽ കളിക്കും." നാരദൻ ചോദിച്ചു: "വേദവും വേദാന്തവും ഗീതാപാരായണവും പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടും ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യത്തിന്റെ ത്രയം ഉദയിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ—" "ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പാരായണത്തിൽ നിന്നു അതിന്റെ അർത്ഥം ഉദയിക്കും; അതിന്റെ കഥകളിൽ, ഓരോ ശ്ലോകത്തിലും, ഓരോ വാക്കിലും വേദങ്ങളുടെ അർത്ഥം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, നാരദൻ ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉണർത്താൻ പരിശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭാഗവതശ്രവണത്തിന്റെ മഹത്വം കുമാരന്മാർ വെളിപ്പെടുത്തി, ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യത്തിന്റെ ഉണർവ് അതിലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ സാധ്യമാകുമെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു.