ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സകല വസ്തുക്കളുടെയും സാരമായത് അതിന്റെ സത്തയിലാണെന്നത് ഉറപ്പായിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ തന്നെയാണ് കൃഷ്ണഭഗവാനോടും — അവിടുത്തെ സ്വഭാവത്തിന് വിരുദ്ധമായതൊന്നും യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല. മുരാരിയുടെ മൃദുലമായ പാദങ്ങൾ എന്ന കപ്പലിൽ ആശ്രയം പ്രാപിച്ചവർക്കു, അവിടുത്തെ മഹിമാ ശുദ്ധവും പരമവുമാണ്; അത്തരം ഭക്തർക്കു, ഈ ലോകസമുദ്രം ഒരു കാളകുട്ടിയുടെ കുരുത്തു പോലെ ചെറുതായി മാറുന്നു. അവരുടെ പരമലക്ഷ്യം, ദുരിതം ഒരിക്കലും തൊടാത്തതാകുന്നു. നീ ചോദിച്ചതനുസരിച്ച്, ഹരിയുടെ ബാല്യകാലത്തിലെ കൃത്യങ്ങളെയും ബാല്യകാലം പ്രസിദ്ധമാക്കിയ സംഭവങ്ങളെയും ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞുതന്നു. മുരാരി തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ദുഷ്ടന്മാരെ സംഹരിക്കുകയും, വയലുകളിൽ കളിക്കുകയും, തന്റെ ഭാവ-അഭാവ രൂപങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, ഭൂമിയുടെ ആശകൾ നിറവേറ്റുകയും ചെയ്ത ഈ സത്യങ്ങൾ കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നവൻ സർവ്വാർത്ഥങ്ങളും പ്രാപിക്കും. അങ്ങനെ, കുട്ടികളായിരുന്നപ്പോൾ, ഒളിച്ചുകളി, പാലം നിർമിക്കൽ, കുരങ്ങന്മാരെപ്പോലെ ചാടൽ തുടങ്ങിയ കളികളിലൂടെയും, അവർ വ്രജയിൽ ബാല്യം കഴിച്ചു. ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞശേഷം, സൂതൻ തുടർന്നു പറയുന്നു: അങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത് അർജുനൻ, അനേകം സംശയങ്ങളിൽ കുഴഞ്ഞ്, കൃഷ്ണനോടുള്ള വേർപാടിൽ ദുഃഖിതനായ തന്റെ രാജഭ്രാതാവിനാൽ നിർബന്ധിതനായി നിന്നു. അർജുനന്റെ മുഖവും ഹൃദയവും വാടിയ പുഷ്പംപോലെ ഉണങ്ങിപ്പോയി; അവനിൽ നിന്നിരുന്ന പ്രകാശം അപ്രത്യക്ഷമായി. കൃഷ്ണഭഗവാനേ മാത്രം ഓർത്ത്, സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ അവൻ നിന്നു. വലിയ പ്രയത്നത്തോടെ ദുഃഖം നിയന്ത്രിച്ച്, കൈകൊണ്ട് കണ്ണുനീർ തുടച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ വേർപാടിന്റെ വേദനയിൽ മുഴുകിയ അർജുനൻ, അവരുടെയുള്ള സൗഹൃദം, സമീപത്വം, സ്‌നേഹം, കൃഷ്ണൻ താനെ താൻ രഥിയായിരുന്ന അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ ഓർത്തു, കണ്ണുനിറയുന്ന വാക്കുകളിൽ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ രാജാവോടു പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, ഹരിയായ കൃഷ്ണൻ, എന്റെ ബന്ധുവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് എന്നെ വഞ്ചിച്ചു. ദേവന്മാരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന എന്റെ ശക്തി അവൻ എടുത്തുകളഞ്ഞു. അവനിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം പോലും വേർപെട്ടാൽ ഈ ലോകം നിർജ്ജീവമായി തോന്നുന്നു; അവന്റെ മഹത്വം പാടാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ മരിച്ചവനാണ് എന്നപോലെയാണ്. അവനിൽ ആശ്രയമിട്ടുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ദ്രുപദന്റെ സ്വയംവരത്തിൽ, മഹാരഥന്മാർ അണിനിരന്നിരുന്നിടത്ത് വിജയിച്ച് കൃഷ്ണയെ നേടിയത്. കൃഷ്ണൻ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ അഗ്നിക്ക് ഖാണ്ഡവവനം സമർപ്പിച്ചു; ഇന്ദ്രനും അവന്റെ സൈന്യവും ജയിച്ച്, മായൻ നിർമ്മിച്ച അത്ഭുതസഭാ മണ്ഡപം നേടി; രാജാക്കന്മാർ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള ഭാരങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. ഭീമൻ, നിങ്ങളുടെ ധീരനായ സഹോദരൻ, പത്തു ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ളവൻ, നിങ്ങളുടെ യജ്ഞത്തിനായി ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരെ ജയിച്ചു; അവർ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള ഭാരങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. നിങ്ങളുടെ മഹായജ്ഞത്തിൽ, രാജസൂയാഭിഷേകത്തിനായി അലങ്കരിച്ചിരുന്ന നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയെ, ചതിക്കാരായ ദ്യൂതക്കാരുടെ സന്നിധിയിൽ അവമാനിച്ചു; അവളുടെ കണ്ണുനീർ നിങ്ങളുടെ കാലിൽ വീണു, രക്ഷകർ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുടി അകറ്റപ്പെട്ടു — ആ സ്ത്രീകൾ അതീവ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു. കാടിൽ ഞങ്ങൾ ദുര്‍വ്വാസാദി മഹാശ്രമങ്ങളിൽ പെടുമ്പോഴും, ശത്രുക്കൾ ആക്രമിക്കുമ്പോഴും, പച്ചക്കറികൾ മാത്രം കഴിച്ചു ജീവിക്കുമ്പോഴും, രക്ഷയില്ലാതായപ്പോൾ, അവന്റെ കൃപയാൽ മൂന്നു ലോകവും തൃപ്തിപ്പെട്ടു; ജലത്തിൽ വളഞ്ഞ് അപകടത്തിൽ പെട്ടപ്പോൾ പോലും അവൻ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. നിങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ, മഹാദേവൻ ത്രിശൂലധാരിയായും പാർവതിയോടൊപ്പം യുദ്ധത്തിൽ അമ്പരന്ന് തന്റെ ആയുധം എനിക്ക് സമർപ്പിച്ചു; ഈ ശരീരത്തോടു കൂടി ഞാൻ ഇന്ദ്രന്റെ സഭയിൽ വലിയ സ്ഥാനമേറ്റു. അവിടെ ഞാൻ ആനന്ദിച്ചപ്പോൾ, ഗാണ്ഡീവം അണിഞ്ഞ എന്റെ കരങ്ങൾ, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവ, ഇന്ദ്രനെത്തുടങ്ങി ദേവന്മാർ പോലും അഭയം തേടി വന്നു വാഴ്ത്തി; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ വേർപാടോടെ, ഞാൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി. അവന്റെ കൃപയാൽ, ബന്ധുവേ, ഞാൻ ഒറ്റ രഥത്തിൽ, അതിരഹിതമായ കുരുസേനയെ മറികടന്ന്, മഹാരഥന്മാരുടെ വീര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു; ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ധനവും രത്നങ്ങളും വീണ്ടെടുത്തു, അവരുടെ മുടിയണിഞ്ഞ കിരീടങ്ങൾ എടുത്തു. യുദ്ധത്തിൽ, കൃഷ്ണൻ രഥിയായ് എന്റെ മുമ്പിൽ സഞ്ചരിച്ചു; ഭീഷ്മൻ, കർണ്ണൻ, ഗുരു, ശല്യൻ തുടങ്ങിയവരെ നേരിട്ട്, അവന്റെ കാഴ്ചയാൽ ശത്രുക്കളുടെ ശക്തിയും മനസ്സും അവൻ കീഴടക്കി. ഭീഷ്മൻ, കർണ്ണൻ, ദ്രോൺ, ശല്യൻ, സൈന്ധവൻ തുടങ്ങിയ മഹാരഥന്മാരുടെ ശക്തമായ, അപ്രമാദമായ ആയുധങ്ങൾ പോലും എന്നെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അതുപോലെ തന്നെ, നൃഹരിയുടെ ദാസനായ ഹരിയെ ദാനവരുടെ ആയുധങ്ങൾ തൊടാൻ കഴിയാത്തതുപോലെയാണ്. പ്രഭാസയുദ്ധത്തിൽ, കുപ്രവൃത്തിയുള്ളവരാൽ വളഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ കമലപാദങ്ങൾ മോക്ഷാർത്ഥം സദാചാരികൾ പൂജിക്കുന്നവയാകുന്നു; അവൻ എന്നെ രക്ഷിച്ചു. എന്റെ കുതിരകൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, ഞാൻ നിലത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ മായയാൽ ശത്രു രഥികൾക്ക് എന്നെ ആക്രമിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പാർത്ഥാ! അർജുനാ! സുഹൃത്തേ! കുരുക്കുലോദയ! എന്നിങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞ സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവയെ ഓർക്കുമ്പോൾ എന്റെ കല്ലുപോലെയുള്ള ഹൃദയം ഉരുകുന്നു. ഒരേ കിടക്കയിൽ, സീറ്റിൽ, നടന്നു, സംസാരിച്ച്, ഭക്ഷണം പങ്കിട്ടു, ഞാൻ അവനെ എന്റെ തുല്യനായി, സുഹൃത്ത് സുഹൃത്തിനോടോ, അച്ഛൻ മകനോടോ എന്നപോലെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു; എന്നാൽ എന്റെ അജ്ഞതയിൽ നിന്നുള്ള കുറ്റങ്ങൾ എല്ലാം അവൻ അതിയായ സ്‌നേഹത്തോടെ ക്ഷമിച്ചു. ഇപ്പോൾ, രാജാവേ, ആ പരമപുരുഷനെയും പ്രിയ സുഹൃത്തിനെയും companionനെയും നഷ്ടപ്പെട്ട് എന്റെ ഹൃദയം ശൂന്യമായി; അവന്റെ മഹത്തായ പ്രവർത്തികൾ എന്നെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നാലും, ഞാൻ കള്ളന്മാർ കൈവശപ്പെടുത്തിയ സ്ത്രീപോലെ സഹായം ഇല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു. ആ ബാണവും അമ്പുകളും രഥവും കുതിരകളും ഞാൻ എന്ന രഥിയും — രാജാക്കന്മാർ പോലും മുമ്പിൽ തലകുനിയുന്നവ — എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മായാമായയാൽ അപ്രാപ്യവും നിഷ്പ്രഭവുമാണ്, അതുപോലെ അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ച ദാനങ്ങൾ പൊടിയാകുന്നതുപോലെ. രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛയാൽ യദുക്കൾ, സ്വരാജ്യത്തിന് പോലും സത്യസഖ്യരല്ലാതിരുന്നവർ, ബ്രാഹ്മണശാപത്തിൽ മയങ്ങി പരസ്പരം കൈകൊണ്ടു അടിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ വാരുണീ മദ്യം കുടിച്ചു, മദത്തിൽ തുലയാതെ, ഒരുമിക്കാതെ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി; നാലോ അഞ്ചോ പേർ മാത്രം ശേഷിച്ചു. ഇതാണ് ഭഗവാന്റെ അദ്ഭുതമായ പ്രവർത്തികളുടെ സ്വഭാവം: ജീവികൾ പരസ്പരം സംഹരിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജലത്തിൽ വലിയ ജലജീവികൾ ചെറുതിനെ തിന്നുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യരിൽ ശക്തൻ ദുർബലനെ കീഴടക്കുന്നു; ശക്തിയുള്ളവർ ദുർബലരെ സംഹരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ഭൂഭാരം തള്ളുന്നതിനായി, ശക്തരായ യദുക്കൾ പരസ്പരം സംഹരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഭഗവാൻ ഭൂമിയെ ഭാരംമുക്തമാക്കിയത്. ഗോവിന്ദൻ സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അനുയോജ്യമായി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ, ഹൃദയത്തിന്റെ ദുഃഖം ശമിപ്പിക്കുകയും ഓർത്തവരുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങൾ അർജുനൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ദൃഢമായി ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സു ശാന്തിയും വിശുദ്ധിയും പ്രാപിച്ചു. വാസുദേവന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഭക്തിയും, നിരന്തരമായ ധ്യാനവും കൊണ്ടു അർജുനന്റെ മനസ്സിൽ ശേഷിച്ചിരുന്ന എല്ലാ അശുദ്ധികളും അകന്നു; അവൻ പരമാവസ്ഥയിൽ പ്രതിഷ്ഠിതനായി. അർജുനൻ, ഭഗവാൻ ഗീതയിൽ ഉപദേശിച്ച ജ്ഞാനം ഓർത്തു, കാലം, വിധി, മോഹം എന്നിവയുടെ ഇരുട്ട് അതിജയിച്ചു. ബ്രഹ്മാവസ്ഥ പ്രാപിച്ച്, ദ്വൈത സംശയങ്ങൾ മുഴുവനും മുറിച്ച്, പ്രകൃതിയിൽ ലയിച്ച്, ശരീരബോധം വിട്ട്, ജനനമരണാതീതനായി. യുധിഷ്ഠിരൻ, മനസ്സിൽ സമാധാനം പ്രാപിച്ച്, കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ തിരിച്ചു പോകലും യദുവംശത്തിന്റെ അന്തവും അറിഞ്ഞ ശേഷം, ഉന്നതലോകത്തിലേക്കുള്ള പഥം പിന്തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു. അർജുനനിൽ നിന്ന് യദുക്കളുടെ സംഹാരവും കൃഷ്ണന്റെ വിടവാങ്ങലും കേട്ട പൃഥയും, മനസ്സിൽ പരമാത്മാവിൽ ഏകഭക്തി സ്ഥാപിച്ച്, ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടി. ഭൂഭാരം തള്ളിയ അജൻമനായ ഭഗവാൻ, ഒരുത Thorn ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊന്നിനെ നീക്കി രണ്ടും ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ആ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഒരു നടൻ മീനാദി രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ഭൂഭാരം തള്ളിയ അവിടുത്തെ ആ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു.