ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ മയില്പീലി, പുഷ്പങ്ങൾ, പുതുമണ്ണ് എന്നിവ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, വംശിയും ശൃംഗവും മുഴക്കി ഉത്സവം നിറഞ്ഞതായിരിക്കുന്നു. പശുക്കുട്ടികളെ പുകഴ്ത്തി, ദൈവിക കീർത്തി പാടിയും, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആവേശം നിറഞ്ഞു, അവൻ ഗോപുരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ആ ദിവസം യശോദയുടെയും നന്ദൻഡന്റെയും പുത്രൻ മഹാസർപ്പത്തെ വധിച്ചു, അതിനാൽ നാം രക്ഷപ്പെട്ടുവെന്ന് ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾ ആഹ്ലാദത്തോടെ പാടുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ രാജാവ് ചോദിച്ചു: "ഹേ ബ്രാഹ്മണൻ, കൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തിൽ പോലും, മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അത്ര വലിയ സ്നേഹം എങ്ങനെ ജനിച്ചു? സ്വന്തം മക്കളോടും ഇല്ലാത്തതുപോലും, അദ്ഭുതം തന്നെയാണ്. ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ." ശുകമുനി ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഏറ്റവും പ്രിയമായത് സ്വയം തന്നെയാണ്. മക്കളും സ്വത്തും മറ്റും സ്വയം പ്രിയമായതിനാലാണ് പ്രിയമാകുന്നത്. ശരീരധാരികൾക്കിടയിൽ സ്വയം എന്നതോടുള്ള ആസ്വാദനം അതീവ ശക്തമാണ്; മക്കളോടോ, സ്വത്തോടോ, വീടുകളോടോ അത്രയില്ല. ശരീരത്തെ തന്നെ സ്വയം എന്നതുപോലെ തിരിച്ചറിയുന്നവർക്കും ശരീരം അത്ര പ്രിയമല്ല, അതിനെ പിന്തുടരുന്നവരാണ് കൂടുതൽ പ്രിയം. ശരീരം 'എന്റെത്' എന്നോരുപാടു തോന്നിയാലും, സ്വയം എന്നതിനെക്കാൾ അത്ര പ്രിയമല്ല; കാരണം ശരീരം വൃദ്ധമായാലും ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം അക്ഷീണമാണ്. അതിനാൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഏറ്റവും പ്രിയം സ്വയം തന്നെയാണ്; അതിനുവേണ്ടിയാണ് സഞ്ചാരിയും അചഞ്ചലവുമായ ഈ ലോകം നിലനില്ക്കുന്നത്. കൃഷ്ണനാണ് ഈ സ്വയം, എല്ലാ ആത്മാക്കളുടേയും ആത്മാവ്. ലോകക്ഷേമത്തിനായി അവൻ തന്റെ മായയാൽ ഈ ലോകത്ത് ദേഹധാരിയായി പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. അറിവുള്ളവർക്ക് കൃഷ്ണൻ മാത്രമാണ് ഇവിടെ സത്യം; ഭഗവാന്റെ ആ ആകൃതിയാണ് എല്ലാം, മറ്റൊന്നും ഈ ലോകത്തിൽ ഇല്ല. എല്ലായിടത്തും അസ്തിത്വത്തിലാണ് അർത്ഥം നിലനിൽക്കുന്നത്; കൃഷ്ണനിൽ അസ്തിത്വമില്ലാത്തതൊന്നും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല. മുരാരിയുടെ സ്നിഗ്ധമായ പാദങ്ങൾ ആശ്രയിക്കുന്നവർക്ക്, അവന്റെ ശുദ്ധമായ മഹത്വം പാടുന്നവർക്ക്, ഭവസാഗരം പശുവിന്റെ കുരുവിന്റെ പാടം പോലെയാകും; അങ്ങനെയുള്ള പരമഗതിയെ അശുഭം ഒന്നും തൊടുകയില്ല. ഹരി ബാല്യത്തിൽ ചെയ്തവയും ബാല്യകാലത്തിലെ പ്രശസ്തമായ കൃത്യങ്ങളും ഞാൻ പറഞ്ഞുതരിച്ചു. മുരാരിയുടെ സുഖസഖ്യവും, ദുഷ്ടനാശവും, കളിമേടുകളിൽ കളിച്ചതും, അവന്റെ ദൃശ്യ-അദൃശ്യ രൂപങ്ങളും, ഭൂമിയുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റിയതും—ഇവ കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് എല്ലാ ഫലങ്ങളും ലഭിക്കും. അങ്ങനെ, കുട്ടികൾ ഒളിച്ചുകളിയും പാലം നിർമ്മിക്കലും, കുരങ്ങുപോലെ ചാടലും തുടങ്ങിയ ബാല്യകായികങ്ങളുമായി വ്രജയിൽ ബാല്യം കഴിച്ചു. ഇവിടെ സുതമുനി പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത് അർജുനൻ, രാജകീയ സഹോദരൻ നിർഭാഗ്യത്താൽ മനസ്സിൽ ആശങ്കകൾ നിറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് വേർപാട് അനുഭവിച്ച്, നിർവശനായി. ദു:ഖത്തിൽ അവന്റെ മുഖവും ഹൃദയത്തിലെ പുഷ്പവും ഉണങ്ങിപ്പോയി; ഭഗവാനെ മാത്രമേ ഓർക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ, സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ. വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ ദു:ഖം അടിച്ചമർത്തി, കൈകൊണ്ട് കണ്ണുനീർ തുടച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ അഭാവത്തിൽ longing-ൽ മുങ്ങി. അവരുടെ സൗഹൃദവും സ്നേഹവും ഓർത്തു, കൃഷ്ണൻ ചാരിയെന്ന നിലയിൽ സേവനം ചെയ്തതൊക്കെയും മനസ്സിൽ കൊണ്ടു, അർജുനൻ മൂത്ത സഹോദരനായ രാജാവിനോട് കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, ഹരിയെന്ന എന്റെ ബന്ധുവാൽ ഞാൻ വഞ്ചിതനായി; ദേവന്മാരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ശക്തി അവൻ എടുക്കുകയുണ്ടായി. അവന്റെ വേർപാട് ഒരു നിമിഷം പോലും ഉണ്ടായാൽ ലോകം സന്തോഷരഹിതമാവുന്നു; അവന്റെ കീർത്തി കേൾക്കാതായാൽ ഞാൻ മരിച്ചവനാകുന്നു. അവനിൽ ആശ്രയം വെച്ച് ഞാൻ ദ്രുപദന്റെ വീട്ടിൽ സ്വയംവരത്തിൽ പോയി, അഹങ്കാരമുള്ള രാജാക്കന്മാരെ ജയിച്ച് കൃഷ്ണയെ നേടി. അവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ ഞാൻ അഗ്നിക്ക് ഖാണ്ഡവവനം നൽകി, ഇന്ദ്രനെയും അവന്റെ സൈന്യത്തെയും ജയിച്ച്, മായ നിർമ്മിച്ച അത്ഭുതസഭാ മണ്ഡപം നേടി; എല്ലാ ദിശകളിലെയും രാജാക്കന്മാർ യാഗത്തിന് ഭൂരിപക്ഷം കൊണ്ടുവന്നു. നിന്റെ ശക്തിയാൽ ഭീമൻ, പത്തായിരം ആനകളുടെ ബലം ഉള്ള സഹോദരൻ, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരെ മഹായാഗത്തിനായി ജയിച്ചു; അവർ നിനക്ക് ഭൂരിപക്ഷം നൽകി. ആ മഹായാഗത്തിൽ, രാജ്യാഭിഷേകത്തിന് അലങ്കരിച്ച ഭാര്യയെ, സമ്മേളനത്തിൽ ചതിക്കാർ അപമാനിച്ചു; അവളുടെ കണ്ണുനീർ നിന്റെ പാദത്തിൽ വീണു, അവളുടെ മുടി അകറ്റപ്പെട്ടു—അവ സ്ത്രീകൾ അതീവ കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു. കാടിൽ ദുർവാസാദികൾ സൃഷ്ടിച്ച കഷ്ടതകളിലും, ശത്രുക്കൾ ആക്രമിച്ചപ്പോഴും, കിഴങ്ങും ഇലയും മാത്രം ഭക്ഷിച്ചപ്പോഴും, രക്ഷാനാശം സംഭവിച്ചപ്പോഴും, അവൻ നമ്മെ രക്ഷിച്ചു; അവന്റെ കൃപയാൽ മൂന്നും ലോകവും സംതൃപ്തമായി, ജലത്തിൽ പോലും അപകടം നേരിട്ടപ്പോൾ നമ്മെ സംരക്ഷിച്ചു. നിന്റെ ശക്തിയാൽ, ശിവൻ ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ചും പാർവതിയോടൊപ്പം യുദ്ധത്തിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടു, തന്റെ ആയുധം എനിക്ക് നൽകി; ഈ ശരീരത്തിൽ ഞാൻ ഇന്ദ്രന്റെ സദനത്തിൽ വലിയ ബഹുമാനം നേടി. അവിടെ ഞാൻ ആസ്വദിച്ചപ്പോൾ, ഗാണ്ഡീവം അടയാളമായ എന്റെ ഇരുചെവികളും ദൈവങ്ങൾക്കും ഇന്ദ്രനും അത്ഭുതമായിരുന്നു; അവർ എനിക്ക് അഭയം തേടി. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ വേർപാടിൽ ആ ശക്തി നഷ്ടമായി, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെയായി. അവന്റെ കൃപയാൽ, ഒരേ രഥത്തിൽ, അപ്പരിമിതമായ കുരുസൈന്യത്തെ ഞാൻ തരണം ചെയ്തു; ധനവും രത്നങ്ങളും ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് വീണ്ടെടുത്തു, അവരുടെ മുകുടങ്ങൾ എടുക്കുകയും ചെയ്തു. യുദ്ധത്തിൽ, അവൻ മുൻപിൽ ചാരിയെന്ന നിലയിൽ, ഭീഷ്മൻ, കർണൻ, ഗുരു, ശല്യൻ മുതലായവരുടെ മുന്നിൽ, അവന്റെ കാഴ്ച്ചകൊണ്ട് ശത്രുക്കളുടെ ശക്തിയും മനസ്സും തളർത്തി. ഭീഷ്മൻ, കർണൻ, ദ്രോണൻ, ശല്യൻ, സൈന്ധവൻ തുടങ്ങിയവരുടെ അത്യന്തശക്തമായ ആയുധങ്ങൾ എനിക്കൊന്നും തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; നൃഹരിക്ക് അസുരന്മാർക്ക് ആയുധങ്ങൾ തൊടാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ. പ്രഭാസയുദ്ധത്തിൽ, ദുഷ്ടന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, സത്സംഗികൾ മോക്ഷത്തിനായി ആരാധിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങൾ എന്നെ സംരക്ഷിച്ചു; കുതിരകൾ ക്ഷീണിച്ചപ്പോഴും ഞാൻ നിലത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴും, ശത്രു രഥികൾ അവന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ചു എന്നെ ആക്രമിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ സ്നേഹപൂർവമായ, മനോഹരമായ ചിരിയോടെ അലങ്കരിച്ച വാക്കുകൾ—'പാർഥാ! അർജുനാ! സുഹൃത്! കുരുനന്ദനാ!'—രാജാവേ, എന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു, ഓർത്താൽ കല്ലുപോലുള്ള ഹൃദയം പോലും ഉരുകുന്നു. ഒരുമിച്ച് കിടക്കുകയും ഇരിക്കുകയും നടക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ഞാൻ അവനെ എന്റെ സമാനനെന്നു കരുതി, സുഹൃത്ത് സുഹൃത്തിന് പോലെയോ, അച്ഛൻ മകനോടു പോലെയോ കണ്ട്, പലപ്പോഴും അവനെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നു; എങ്കിലും അവൻ തന്റെ വലിയ സ്നേഹത്താൽ എന്റെ അജ്ഞതയിൽ ജനിച്ച എല്ലാ കുറ്റങ്ങളും ക്ഷമിച്ചു. ഇപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, ആ പരമപുരുഷനായ പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെയും പ്രിയപ്പെട്ട സഖാവിന്റെയും വേർപാടിൽ, എന്റെ ഹൃദയം ശൂന്യമാണ്; അവന്റെ മഹത്വം എന്നെ രക്ഷിച്ചാലും, ഞാൻ കള്ളന്മാർക്ക് തോറ്റ സ്ത്രീയെപ്പോലെ സഹായം ഇല്ലാതെ ഈ ജീവിതയാത്രയിൽ അലയുന്നു. ആ വില്ലും, ആ അമ്പുകളും, ആ രഥവും, ആ കുതിരകളും, ഞാൻ എന്ന ചാരിയുമൊക്കെ—രാജാക്കന്മാർ പോലും ഭയപ്പെട്ടവ—ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ശക്തിവിഹീനങ്ങളായി, അഗ്നിയിൽ ഇട്ട ഭോജനപദാർത്ഥം പോലെ, മായയാൽ നശിച്ചു. രാജാവേ, നിന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണം, യാദവവർഗം സ്വന്തം നഗരത്തിനും കൂട്ടായ്മയ്ക്കും വിശ്വാസുയല്ലാതായി, ബ്രാഹ്മണശാപം മൂലം ഭ്രമിച്ചു, പരസ്പരം കൈകൊണ്ട് അടിച്ചു. അവർ വാരുണീ മദ്യം കുടിച്ചു, മദത്തിൽ മനസ്സു കലങ്ങി, ഒരുമുതലൊന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു; നാലോ അഞ്ചോ പേർ മാത്രം ശേഷിച്ചു. രാജാവേ, ഇതാണ് സാധാരണയായി ഭഗവാന്റെ അതിമനോഹരമായ പ്രവർത്തനം: ജീവികൾ പരസ്പരം നശിപ്പിക്കുകയും പരസ്പരം സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, അവന്റെ ക്രമീകരണത്തിൽ. വെള്ളത്തിൽ വലിയ ജലചരങ്ങൾ ചെറുതിനെ തിന്നുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യർക്കിടയിലും ശക്തൻ ദുർബലനെ ജയിക്കുന്നു; ശക്തിമാന്മാർ ദുർബലരെ കീഴടക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ ബാല്യകായികങ്ങൾ മുതൽ യാദവവർഗത്തിന്റെ അവസാനവും, അർജുനന്റെ ദു:ഖവും, അവന്റെ ആത്മസ്മരണയും, ഭഗവാന്റെ അതിമനോഹരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എല്ലാം ശാന്തതയോടെ മഹർഷികൾ വിവരിച്ചു.