ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ വനത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. "കൃഷ്ണാ, നീ ഇത്ര വേഗം എത്തിയല്ലോ! ആരും ഇതുവരെ അഹാരം കഴിച്ചിട്ടില്ല; ദയവായി നീയുമൊത്ത് നല്ലവണ്ണം അഹാരം കഴിക്കൂ," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ഹൃഷീകേശൻ, മന്ദഹാസം ചSmile്, കുട്ടികളോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു; കൃഷ്ണൻ വനത്തിൽ നിന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, പൈതൻ (അനന്തൻ) ത്വക്ക് കുട്ടികൾക്ക് കാണിച്ചു. കൃഷ്ണൻ മയില്പെരുമ, പൂക്കൾ, പുതിയ ഖനിജങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വയലുകളിൽ, കുരുവികൾക്ക് ഉത്സവം പോലുള്ള വേദികളിൽ, കൃഷ്ണൻ പഞ്ചജൻ്യവും, വംശിയും മുഴക്കിയപ്പോൾ, ഗോപികളുടെയ കണ്ണുകൾ ആനന്ദത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കാണിച്ചു. കാളകളെ പ്രശംസിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ട്, കൃഷ്ണൻ ഗോപഗ്രാമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. "ഇന്ന് യശോദയും നന്ദനും ജനിച്ച കൃഷ്ണൻ മഹാ പൈതനെ കൊല്ലുകയും നമ്മെ അതിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു," എന്നിങ്ങനെ കുട്ടികൾ ഗ്രാമത്തിൽ പാട്ടു പാടിയിരുന്നു. അതിനുശേഷം രാജാവ് ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, കൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തിൽ പോലും, മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരും, സ്വന്തം മക്കളിലും, കൃഷ്ണനോടുള്ള ഇത്ര വലിയ സ്നേഹം എങ്ങനെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു? ദയവായി ഇതിന്റെ കാരണം വിശദീകരിക്കൂ." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, എല്ലാ ജീവികളിലും സ്വയം (ആത്മാവ്) ഏറ്റവും പ്രിയമാണ്; മറ്റു വസ്തുക്കൾ, മക്കൾ, ധനം തുടങ്ങിയവ, ആ ആത്മാവിന്റെ കാരണത്താൽ മാത്രമാണ് പ്രിയമാകുന്നത്. ശരീരധാരികൾക്ക്, സ്വയം എന്നതിലേക്കുള്ള ആകർഷണം ഏറ്റവും ശക്തമാണ്; മക്കൾ, ധനം, വീടുകൾ എന്നിവയിൽ ആ 'മൈൻ-നെസ്സ്' ഉണ്ടെങ്കിലും, അത്ര പ്രിയമല്ല. ശരീരത്തെ 'എന്റെതാണു' എന്ന് കരുതുന്നവർക്കും, ശരീരത്തേക്കാളും ആത്മാവാണ് പ്രിയം; ശരീരം വൃദ്ധമായാലും, ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹം ശക്തമായി തുടരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഏറ്റവും പ്രിയം അവരുടെ ആത്മാവാണ്; അതിന്റെ പേരിലാണ് ഈ ലോകം, ചലനവും അചലവും, നിലനിൽക്കുന്നേ." "കൃഷ്ണനാണ് ഈ ആത്മാവിന്റെ ആത്മാവ്; ലോകക്ഷേമത്തിനായി, തന്റെ മായയിലൂടെ, അദ്ദേഹം ഈ ലോകത്തിൽ ദേഹധാരിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അറിവുള്ളവർക്ക്, കൃഷ്ണൻ മാത്രമാണ് ഈ ലോകത്തിലെ നിലനിൽക്കുന്ന, ചലിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം; ഭഗവാന്റെ ആകൃതിയാണ് എല്ലാം—മറ്റൊന്നും ഇല്ല. എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും അർത്ഥം സത്വത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നത്, കൃഷ്ണനിലും അതേപോലെയാണ്; അതിൽ നിന്നല്ലാത്തത് യാഥാർത്ഥ്യമായി എങ്ങനെ കാണാം?" "മുരാരിയുടെ മൃദുലമായ പാദങ്ങൾ എന്ന നാവിൽ അഭയം സ്വീകരിച്ചവർക്കു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുദ്ധമായ മഹത്വം കൊണ്ട്, ഈ ഭവസാഗരം ഒരു കാളയുടെ കാൽപ്പാടുപോലെ ചെറിയതാകുന്നു; ആ പരമഗതിയിലേക്കാണ് അവർ എത്തുന്നത്, അതിൽ ദുരിതം ഒരിക്കലും തൊടില്ല." "ഹരിയുടെ ബാല്യകാല ചാരിത്ര്യങ്ങളും, ബാല്യത്തിലെ പ്രശസ്തമായ കാര്യങ്ങളും, ഞാൻ ചോദിച്ചതു പോലെ, ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുരാരി തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ദുഷ്ടരെ സംഹരിക്കുകയും, വയലുകളിൽ കളിക്കുകയും, തന്റെ പ്രकट/അപ്രകട രൂപങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, ഭൂമിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുകയും ചെയ്ത ഈ പ്രവർത്തികൾ കേൾക്കുകയും പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും നേടുന്നു." "ഇങ്ങനെ, ബാല്യകാലത്തിൽ—ഒളിച്ചുകളി, പാലം നിർമ്മിക്കൽ, കുരങ്ങുപോലെ ചാടൽ തുടങ്ങിയവ—വ്രജയിൽ കുട്ടികൾ ബാല്യം ചെലവഴിച്ചു." സൂതൻ പറഞ്ഞു: "ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത് (അർജുനൻ), തന്റെ രാജകീയ സഹോദരൻ (യുദിഷ്ഠിരൻ) കൃഷ്ണന്റെ വേർപാടിൽ ദുഃഖത്താൽ ഉന്മാദമായ മനസ്സോടെ, നിർവികാരമായി അർജുനനെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അർജുനന്റെ മുഖവും ഹൃദയവും ദുഃഖത്തിൽ ഉണങ്ങിയിരുന്നു; പ്രകാശം ഇല്ലാതായി, ആ ഭഗവാനെ മാത്രം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ നിന്നു." "വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ ദുഃഖം നിയന്ത്രിച്ച്, കൈകൊണ്ട് കണ്ണ് തുടച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ വേർപാടിൽ longing കൊണ്ടു overwhelmed ആയ അർജുനൻ, അവരുടെ സൗഹൃദം, അടുപ്പം, സ്നേഹം, ചാരിയോടുള്ള സേവനം മുതലായവ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി, കണ്ണീരിൽ ശബ്ദം കുരുങ്ങി, മൂത്ത സഹോദരനോട് പറഞ്ഞു:" "രാജാവേ, ഹരിയെന്ന എന്റെ ബന്ധുവായവൻ എന്നെ വഞ്ചിച്ചു; എന്റെ ശക്തി, ദേവന്മാരെയും അമ്പരപ്പിച്ച, അവൻ എടുത്തു. അവനിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം പോലും വേർപെടുമ്പോൾ ലോകം സന്തോഷരഹിതമാണ്; അവന്റെ മഹത്വം ഇല്ലാതെ ഞാൻ മരിച്ചുപോലെയാണ്." "അവനിൽ അഭയം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ഞാൻ ദ്രുപദയുടെ സ്വയംവരയിൽ, അഭിമാനമുള്ള രാജാക്കന്മാർ ചേർന്നിരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ ജയിച്ചു, മത്സരം വിജയിച്ചു, കൃഷ്ണയെ സ്വന്തമാക്കി." "അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഞാൻ ഖാണ്ഡവവനം അഗ്നിക്ക് നൽകി, ഇന്ദ്രനും സംഘവും ജയിച്ചു, മായയുടെ അത്ഭുത സഭാ മന്ദിരം നേടി; രാജാക്കന്മാർ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള ആദരങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ യാഗത്തിനായി കൊണ്ടുവന്നു." "നിന്റെ ശക്തിയാൽ, രാജാവേ, ഭീമൻ—നിന്റെ മഹത്വമുള്ള സഹോദരൻ, പത്ത് ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള—ഭൂവിരാജന്മാരെ യാഗത്തിനായി ജയിച്ചു; അവർ ആദരങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു." "നിന്റെ മഹാ യാഗത്തിൽ, രാജകീയ അഭിഷേകത്തിനായി അലങ്കരിച്ച ഭാര്യ, അസംബ്ലിയിൽ ചതിക്കാർ അവളെ അപമാനിച്ചു; അവളുടെ കണ്ണീരുകൾ നിന്റെ കാൽപ്പാടിൽ വീണു, സംരക്ഷകരുടെ പരാജയത്തിൽ അവളുടെ മുടി അഴിച്ചു—അവ സ്ത്രീകൾ വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു." "വനത്തിൽ, ദുര്വാസാ സൃഷ്ടിച്ച കഠിന ദുരിതത്തിൽ, ശത്രുക്കൾ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ പച്ചക്കറികൾ മാത്രം കഴിച്ചുകൊണ്ട്, എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളും തീർന്നപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു; അവന്റെ കൃപയിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളും സംതൃപ്തമായി; ജലത്തിൽ ഭയം നിറഞ്ഞപ്പോൾ പോലും." "നിന്റെ ശക്തിയാൽ, മഹാരാജാവേ, ത്രിശൂലധാരിയായ ശിവനും, തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം, യുദ്ധത്തിൽ അമ്പരപ്പിച്ചു, തന്റെ ആയുധം എനിക്ക് വിട്ടു; ഈ ശരീരത്തിലൂടെ ഞാൻ ഇന്ദ്രന്റെ ആലയത്തിൽ വലിയ ബഹുമാനം നേടി." "അവിടെ, ഞാൻ ആനന്ദിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ ബലമുള്ള രണ്ടു കൈകൾ, ഗാണ്ഡീവം കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയ, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച, ദേവതകൾ ഇന്ദ്രനെ തലവനാക്കി, അഭയം തേടി, പ്രശംസിച്ചു; എന്നാൽ, ഭഗവാൻ വിട്ടുപോയതോടെ, ഞാൻ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു, സാധാരണ മനുഷ്യനായി." "അവന്റെ കൃപയിൽ, ബന്ധുവേ, ഞാൻ ഒറ്റ ചാരിയോടെ കുറുകെക്കടന്ന കുരു സൈന്യത്തിന്റെ അഗാധസാഗരം, മഹാവീര്യങ്ങൾ കാണിച്ചു; ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ധനവും, രത്നങ്ങളും വീണ്ടെടുത്തു, അവരുടെ മുകളിൽ നിന്നു രത്നമകുടങ്ങൾ എടുത്തു." "യുദ്ധത്തിൽ, ഏറ്റവും മികച്ച ചാരിയോടികളിൽ മുൻപിൽ, spotless nights-ൽ, ഭീഷ്മ, കർണ്ണ, ഗുരു, ശല്യ, മുതലായവരെ നേരിട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ കാഴ്ചയിൽ, അവന്റെ ശത്രുക്കളുടെ ശക്തിയും മനസ്സും subdued ചെയ്തു." "അവന്റെ കൃപയിൽ, ഭീഷ്മ, കർണ്ണ, ദ്രോണ, ശല്യ, സൈന്ധവ, മുതലായ മഹാവീരന്മാരുടെ ശക്തിയുള്ള, അപ്രത്യക്ഷമായ ആയുധങ്ങൾ എന്നെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ദാനവരുടെ ആയുധങ്ങൾ ഹരിയുടെ ദാസനായ നൃഹരിയെ തൊടാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ." "പ്രഭാസയുദ്ധത്തിൽ, ദുഷ്ടമനസ്സുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ, ഭഗവാൻ, മോക്ഷത്തിനായി സജ്ജന്മാർ പൂജിക്കുന്ന പാദങ്ങൾ, എന്നെ സംരക്ഷിച്ചു; എന്റെ കുതിരകൾ ക്ഷീണിച്ചു, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ നിന്നപ്പോൾ, ശത്രു ചാരിയോടികൾ, അവന്റെ മായയിൽ, എന്നെ ആക്രമിക്കാൻ കഴിയാതെ bewildered ആയിരുന്നു." "ഭഗവാന്റെ കളിയുള്ള, മനോഹരമായ വാക്കുകൾ—'പാർഥാ! അർജുനാ! സുഹൃത്ത്! കുരുക്കളുടെ ആനന്ദം!'—രാജാവേ, എന്റെ ഹൃദയം സ്പർശിക്കുന്നു; ഓർമ്മ വരുമ്പോൾ, എന്റെ കല്ലുപോലുള്ള ഹൃദയം ഉരുകുന്നു." "ഒന്നിച്ചുകിടക്കൽ, ഇരിക്കൽ, നടക്കൽ, സംസാരിക്കൽ, ഭക്ഷണം, എല്ലാം പങ്കുവെച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ പലപ്പോഴും അവനെ എന്റെ തുല്യനായി, സുഹൃത്തിനെ സുഹൃത്ത് പോലെ, അച്ഛനെ മകനായി കരുതി, കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ, അവന്റെ വലിയ സ്നേഹത്തിൽ, എന്റെ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാ തെറ്റുകളും സഹിച്ചു." "ഇപ്പോൾ, രാജാവേ, ആ പരമപുരുഷനായ എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത്, സഹചാരിയില്ലാതെ, എന്റെ ഹൃദയം ശൂന്യമാണ്; ജീവിതപഥത്തിൽ, അവന്റെ മഹത്വമുള്ള പ്രവർത്തികൾ എന്നെ സംരക്ഷിച്ചിട്ടും, ഞാൻ കള്ളന്മാർ പരാജയപ്പെടുത്തിയ സ്ത്രീപോലെയാണ്, അശക്തനായി." "ആ ബോ, അമ്പുകൾ, ചാരി, കുതിരകൾ, ഞാൻ ചാരിയോടി—മുന്പ് രാജാക്കന്മാർ പോലും നമസ്കരിച്ചിരുന്നവ—ഒരു നിമിഷത്തിൽ, മായയുടെ കളിയാൽ, അഗ്നിയിൽ തിയ്ക്കുന്ന ഹോമം പോലെ, അശക്തമായും, ഉപയോഗശൂന്യമായും മാറിയിരിക്കുന്നു." "രാജാവേ, നിന്റെ ഇച്ഛയിൽ, യദു വംശത്താർ, സ്വന്തം നഗരത്തിന് സത്യസഖികൾ ആയില്ല; ബ്രാഹ്മണരുടെ ശാപത്തിൽ, അവർ പരസ്പരം കൈകൊണ്ട് അടിച്ചു." "വാരുണി മദ്യം കുടിച്ചു, മാനസികമായി ഉന്മാദം കൊണ്ടു, ഒരുമിച്ചറിയാതെ, അവർ പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു; നാല് അല്ലെങ്കിൽ അഞ്ച് പേർ മാത്രമാണ് ശേഷിച്ചത്." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ ബാല്യകാലവും, അർജുനന്റെ ദുഃഖവും, യദു വംശത്തിന്റെ അന്ത്യവും, ഭാഗവതത്തിന്റെ ഈ ഭാഗങ്ങളിൽ വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.