ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രദ്യൂമ്നൻ, വൃഷ്ണികളിൽ ഏറ്റവും പ്രഭാവമുള്ള രഥീയോദ്ധാവായ, സുഖമായി ഇരിക്കുന്നു എന്നാണോ? അനിരുദ്ധൻ, ആഴത്തിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളിൽ വളർന്നും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവനായി ഇരിക്കുന്നു എന്നാണോ? സുഷേന, ചരുദേശ, ജാംബവതിയുടെ പുത്രനായ സാംബ, കാർഷ്ണികളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവർ, അവരുടെ പുത്രന്മാരായ ഋഷഭൻ തുടങ്ങിയവർ എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്നാണോ? ശൗരിയുടെ അനുയായികളായ ശ്രുതദേവ, ഉദ്ധവ, സുനന്ദ, നന്ദ, ശിരിഷാന്യ, മറ്റു സത്വതപ്രമുഖർ—allവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്നാണോ? രാമയും കൃഷ്ണനും എന്നിങ്ങനെ ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ആശ്രയിക്കുന്നവർ സുരക്ഷിതരാണോ? സൗഹൃദത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടവർ നമ്മുടെ ക്ഷേമം ഓർക്കുന്നു എന്നാണോ? ഗോവിന്ദൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സമർപ്പിതനും ഭക്തന്മാർക്ക് സ്നേഹമുള്ളവനും, സുധർമ്മ നഗരത്തിൽ സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു എന്നാണോ? ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനും സംരക്ഷണത്തിനും സമൃദ്ധിക്കും, ആ ആദി-അനന്തസഖാവായ നരൻ, യദു വംശത്തിലെ സമുദ്രത്തിൽ തന്നെ തുടരുന്നു എന്നാണോ? യദുക്കൾ അവരുടെ സ്വന്തം നഗരത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ കൊണ്ടു സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, മഹാ വീരന്മാരെപ്പോലെ പരമാനന്ദത്തിൽ ക്രീഡിക്കുന്നു. സത്യയും മറ്റ് പതിനാറായിരം സ്ത്രീകളും, ദിവ്യദേവതകളെ സുന്ദരത്തിൽ ജയിച്ചവരാണ്, കൃഷ്ണന്റെ പാദസേവനത്തിൽ മുഖ്യധർമ്മം പാലിച്ച്, ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു. യദു വംശത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ടവർ, ഭയമില്ലാതെ, Sudharma സഭാമന്ദിരത്തിൽ, ദേവതകൾക്കായി യോജിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ, അവരുടെ ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ കൊണ്ടു അതിൽ കടന്നു പോകുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, നീ രോഗമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു എന്നാണോ? നിന്നിൽ പ്രകാശം കുറയുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. നീ എന്തെങ്കിലും ലഭിച്ചില്ലേ? അപമാനിക്കപ്പെട്ടില്ലേ? ദീർഘകാലം അകന്നു നിന്നില്ലേ? നിനക്ക് ശബ്ദം പോലുള്ള അശുഭം സംഭവിച്ചിട്ടില്ലേ? ആഗ്രഹം കൊണ്ട് അപേക്ഷകരെ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതും നൽകാത്തതും സംഭവിച്ചില്ലേ? അഭയദാനക്കാരനായ നീ, ബ്രാഹ്മണൻ, ബാലൻ, പശു, വൃദ്ധൻ, രോഗി, സ്ത്രീ, മറ്റേതെങ്കിലും ജീവി അഭയം തേടിയപ്പോൾ തള്ളിയിട്ടില്ലേ? നിനക്ക് സമീപിക്കേണ്ടതല്ലാത്തവയോ, സമീപിക്കേണ്ടതുമായ സ്ത്രീയോ, കൂട്ടുകാരിയാക്കിയവയോ, അതിൽ പരാജയപ്പെട്ടതോ ഉണ്ടായിട്ടില്ലേ? മുതിർന്നവരുമായി പങ്കിടേണ്ട ഭക്ഷണം നീ കഴിച്ചില്ലേ? നിന്റെ ശേഷിയ്ക്ക് അതീതമായതോ, അപകീർത്തികരമായതോ ചെയ്തില്ലേ? പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, നിന്റെ ഹൃദയം കുടുംബത്തിൽ നിന്നു ശൂന്യവും ദയന്യവുമാണെന്ന് എപ്പോഴും തോന്നുന്നുവോ? അല്ലെങ്കിൽ നീ വേറെ എന്തെങ്കിലും ചിന്തിക്കുന്നുവോ? ഇല്ലെങ്കിൽ ദുഖം ഇല്ല. കഴിഞ്ഞ്, സുഹൃത്തുക്കൾ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: ‘നീ വേഗത്തിൽ വന്നതിൽ സ്വാഗതം! ആരും ഒരു കഷണം പോലും ഭക്ഷിച്ചിട്ടില്ല; ദയവായി ഭക്ഷണം കഴിക്കു.’ അപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ, ചിരിച്ച്, കുട്ടികളോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു; പൈതന്റെ ത്വക്ക് കാണിച്ചു, കാട്ടിൽ നിന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. മയില്പിറകുകളും പൂക്കളും പുതിയ ഖനികളും അലങ്കരിച്ച്, വേദി, കാഹളം, വൃന്ദാവനത്തിലെ കാളവരെയും പാട്ടുകളെയും, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഉല്ലാസത്തോടും, കൃഷ്ണൻ പശുപാലക ഗ്രാമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ‘ഇന്ന് യശോദയും നന്ദനും മകനായ കൃഷ്ണൻ മഹാസർപ്പത്തെ കൊല്ലുകയും നമ്മെ അതിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു’ എന്ന് കുട്ടികൾ ഗ്രാമത്തിൽ പാടി. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണാ, കൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തിൽ, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് മുമ്പ് സ്നേഹം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലാത്തവർക്കും, സ്വന്തം സന്തതികളിലും, അങ്ങനെയുള്ള വലിയ സ്നേഹം എങ്ങനെ ഉരുവായി? ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ. ശുകൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും സ്വയം ആണ് ഏറ്റവും പ്രിയം; മറ്റുള്ളവ, കുട്ടികൾ, സമ്പത്ത് എന്നിവ, സ്വയത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് പ്രിയം. ശരീരത്തെ സ്വയം എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നവരിലും, ശരീരം അതിനോട് അനുബന്ധിക്കുന്നവരെക്കാൾ പ്രിയമല്ല. ശരീരത്തിൽ ‘എന്റെ’ എന്ന ബോധം ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും, ശരീരം സ്വയം പോലെ പ്രിയമല്ല; കാരണം, ശരീരമുണ്ടായാലും, ജീവിക്കാൻ ഉള്ള ആഗ്രഹം ശക്തമാണ്. അതിനാൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഏറ്റവും പ്രിയം സ്വയം തന്നെയാണ്; അതിന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഈ ലോകം—ചലനവും അചലനവും—നിലനിൽക്കുന്നത്. കൃഷ്ണനെ ഈ സ്വയം തന്നെയാണ്, എല്ലാ സ്വയങ്ങളുടെയും സ്വയം; ലോകക്ഷേമത്തിനായി, അവൻ സ്വയം മായയാൽ ഈ ലോകത്തിൽ ശരീരധാരണം ചെയ്യുന്നു. ജ്ഞാനികൾക്ക്, കൃഷ്ണൻ മാത്രമാണ് ഈ ലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ചലനവും അചലനവും; ഭഗവാന്റെ ആകൃതിയാണ്, മറ്റൊന്നുമില്ല. എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും തത്വം ഭാവത്തിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു; കൃഷ്ണനിലും, അതിൽ ഉള്ളതല്ലാത്തത് യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു എങ്ങനെ കരുതാം? മുരാരിയുടെ സുതാരമായ പാദങ്ങൾ എന്ന കപ്പലിൽ അഭയം തേടുന്നവർക്ക്, അവന്റെ ശുദ്ധവും മഹത്വമുള്ള കീര്ത്തി കൊണ്ട്, സാംസാരിക സമുദ്രം കാളവിന്റെ കുരുക്കളത്ര ചെറുതായി മാറുന്നു; ആ പരമഗതിക്ക്, ദുഷ്പ്രാപം ഒരിക്കലും സ്പർശിക്കില്ല. നീ ചോദിച്ചതു പോലെ, ഹരിയുടെ ബാല്യത്തിൽ ചെയ്തതും, ബാല്യത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായതും ഞാൻ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. മുരാരിയുടെ സുഹൃത്തുക്കളോടുള്ള ഈ പ്രവർത്തനം—ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിക്കൽ, വയലുകളിൽ കളികൾ, പ്രത്യക്ഷവും അപ്രത്യക്ഷവും, ഭൂമിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റൽ—ഇതെല്ലാം കേട്ടും പാടിയും, ഒരാൾക്ക് എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും ലഭിക്കും. അങ്ങനെ, ഒളിച്ചുകളികൾ, പാലം പണിയൽ, കുരങ്ങുപോലെ ചാടൽ തുടങ്ങിയ ബാല്യക്രീഡകളിൽ, അവർ വ്രജയിൽ ബാല്യകാലം കഴിച്ചു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത്, കൃഷ്ണൻ, തന്റെ രാജകീയ സഹോദരന്റെ നിർബന്ധത്തിൽ, അതിനാൽ നിർവികല്പമായ്, കൃഷ്ണന്റെ വേർപാടിൽ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ മനസ്സോടെ, അവന്റെ നിർബന്ധത്തിൽ കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു. അവന്റെ മുഖവും ഹൃദയത്തിലെ കമലവും ദുഃഖത്തിൽ ഉണങ്ങുകയും, പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു; ആ ഭഗവാനെ മാത്രം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ നിന്നു. വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ ദുഃഖം അടിച്ചമർത്തി, കൈകൊണ്ട് കണ്ണ് തുടച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ വേർപാടിൽ longing കൊണ്ട് overwhelmed ആയിരുന്നു. സൗഹൃദം, അടുപ്പം, സ്നേഹം, രഥീയോദ്ധാവായ സേവനം—all ഓർത്തു, രാജാവായ സഹോദരനോടു കണ്ണീരോടെ സംസാരിച്ചു. അർജുനൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, ഹരി എന്ന എന്റെ ബന്ധുവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, എന്നിൽ ദൈവങ്ങളെ പോലും അതിശയിപ്പിച്ച ശക്തി എടുത്തു കളഞ്ഞു; എന്നെ വഞ്ചിച്ചിരിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം വേർപെടുമ്പോൾ പോലും ലോകം സന്തോഷരഹിതമായി തോന്നുന്നു; അവന്റെ കീര്ത്തിയിൽ നിന്ന് അകന്നു, ഞാൻ മരിച്ചവനായി തന്നെ തോന്നുന്നു. അവനിൽ അഭയം തേടിയതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ദ്രുപദന്റെ സ്വയംവരയിൽ, അഭിമാനമുള്ള രാജാക്കൻമാർ കൂടിയിരുന്ന സ്ഥലത്ത്, അവന്റെ ശക്തിയിൽ അവരെ ജയിച്ച്, മത്സരത്തിൽ വിജയിച്ച്, കൃഷ്ണയെ നേടി. അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഞാൻ ഖാണ്ഡവ വനം അഗ്നിക്ക് നൽകി; ഇന്ദ്രനും അവന്റെ സംഘവും ജയിച്ച്, മായയുടെ നിർമ്മിതമായ അത്ഭുതമായ സഭാമന്ദിരം നേടി; രാജാക്കന്മാർ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള ഭാരം നിങ്ങളുടെ യാഗത്തിനായി കൊണ്ടുവന്നു.