ഒരു ദിവസം, ധർമ്മരാജൻ യുദിഷ്ഠിരൻ ആകാശത്തേയും ഭൂമിയേയും നോക്കി അദ്ഭുതകരമായ അശുഭ സൂചനകൾ കാണുന്നു. സൂര്യന്റെ പ്രകാശം മങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ഗ്രഹങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇടിച്ചിടിക്കുന്നു; ആകാശം തീപിടിച്ച പോലെ കാണുന്നു, അന്യമായ ജീവികൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നദികളും ഒഴുക്കുകളും ഉല്ലാസമില്ലാതെ അശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു; തടാകങ്ങൾ പോലും മനസ്സുപോലെ അശാന്തമാണ്. അഗ്നി, എത്രയും നെയ്യ് ചേർത്തിട്ടും, പുളകമില്ലാതെ കത്തുന്നു. "ഈ കാലം എന്ത് കൊണ്ടുവരും?" എന്ന ചിന്തയിൽ അദ്ദേഹം അകപ്പെടുന്നു. കാളക്കുട്ടികൾ അമ്മയുടെ പാൽ കുടിക്കാറില്ല; കാളകൾ കണ്ണീരോടെ കരയുന്നു; കാളപ്പൂക്കൾ സന്തോഷമില്ലാതെ ഉരുണ്ടുനടക്കുന്നു. ദേവതകൾ കരയുന്നു, വിയർത്ത്, വിറയുന്നു; നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ, ആശ്രമങ്ങൾ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ഭംഗിയും ഉല്ലാസവും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. "ഈ അശുഭം എന്താണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്?" എന്ന് യുദിഷ്ഠിരൻ ആലോചിക്കുന്നു. ഇത്തരം വലിയ ശകുനങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, "ഭൂമി ദൈവത്തിന്റെ പാദസാനിധ്യവും, അവന്റെ ഭാഗ്യത്തിൽ അനുഗ്രഹിച്ച മഹാപുരുഷന്മാരെയും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ തന്നെ ഭൂമിയിൽ ഐശ്വര്യവും സുഖവും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു," എന്ന് അദ്ദേഹം ദുഃഖത്തോടെ കരുതുന്നു. ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മണേ, കപിഥ്വജം എന്ന ചിഹ്നം ഉള്ള ഭീമൻ, യദു നഗരത്തിൽ നിന്ന് തിരികെ വരുന്നു. യുദിഷ്ഠിരൻ ഭീമനെ തന്റെ കാലിൽ വീണുകിടക്കുന്ന നിലയിൽ, മുൻകാലങ്ങളിൽ കാണാത്ത ദുഃഖവും കണ്ണിൽ കണ്ണീരും നിറഞ്ഞ മുഖവും കാണുന്നു. ഭീമന്റെ മനസ്സും മുഖവും മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നതും, ഹൃദയത്തിൽ ദുഃഖം നിറഞ്ഞതും കണ്ടു, യുദിഷ്ഠിരൻ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ നാരദന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തുകൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നു. "അനാർത്ത നഗരത്തിൽ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കൾ—മധു, ഭോജ, ദശാർഹ, ആഹുക, സാത്വത, അന്ധക, വൃഷ്ണി—എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാമോ? നമ്മുടെ മാതൃപിതാവായ ശൂരനും ഭാര്യയും, അനകദുണ്ടുഭിയും സഹോദരന്മാരും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാമോ? ഏഴ് സഹോദരിമാരും അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരും, മറ്റു മാതുലന്മാരും അവരുടെ മക്കളും, അവരുടെ മരുമകളുമായ് ദേവകി മുഖ്യമായി, എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാമോ? രാജാവ് ആഹുകനും, അവന്റെ ദുഷ്ടപുത്രനും, സഹോദരനും, ഹൃദികയും, മകനായ അക്രൂറനും, ജയന്തനും, ഗദയും, സാരണയും—എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാമോ? ശത്രുജിതും മറ്റു ബന്ധുക്കളും, സാത്വതരുടെ അധിപനായ രാമനും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാമോ? വൃഷ്ണികളുടെ മഹാരഥിയായ പ്രദ്യുമ്നനും, ആനിരുദ്ധനും, സുഷേനനും, ചാരുദേഷനും, ജാംബവതിയുടെ മകനായ സാംബയും, കർഷ്ണികളുടെ മുൻഗണനയുള്ളവരും, അവരുടെ മക്കളായ ഋഷഭനും—എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാമോ? ശൗരിയുടെ അനുയായികളായ ശ്രുതദേവ, ഉദ്ദവ, സുനന്ദ, നന്ദ, ശിരിഷാന്യ, മറ്റു സാത്വതരായ പ്രമുഖരും—എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാമോ? രാമ-കൃഷ്ണയുടെ കരങ്ങൾ ആശ്രയിക്കുന്നവർ സുരക്ഷിതരാണോ? സൗഹൃദത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടവർ നമ്മുടെ ക്ഷേമം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഗോവിന്ദൻ, ബ്രഹ്മണന്മാരോടും ഭക്തരോടും സ്നേഹമുള്ളവൻ, സുധർമ്മ നഗരത്തിൽ സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാമോ? ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ആ ആദി-അനന്ത സുഹൃത്ത്, യദു വംശത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ? യദുക്കൾ സ്വന്തം നഗരത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ശക്തമായ കരങ്ങൾ കൊണ്ട് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; അവർ പരമാനന്ദത്തിൽ വീരന്മാരായി കളിക്കുന്നു. സത്യയും മറ്റു പതിനാറായിരം സ്ത്രീകളും, ദൈവങ്ങളേക്കാൾ ഭംഗിയിൽ ജയിച്ചവരും, ദൈവത്തിന്റെ പത്നികൾക്ക് യോജിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു, കൃഷ്ണന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ. പ്രമുഖ യദുക്കൾ, ശക്തമായ കരങ്ങൾ കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നവരും, എപ്പോഴും ഭയമില്ലാത്തവരും, Sudharma സഭാമന്ദപത്തിൽ, ദൈവങ്ങൾക്ക് യോജിച്ച മന്ദപം, സ്വന്തം കാലുകളിൽ കൊണ്ടുവന്ന്, അതിൽ അതിക്രമിച്ച് പ്രവേശിക്കുന്നു. "എന്റെ പ്രിയ സഹോദരാ, നീ രോഗരഹിതനായി തുടരുന്നുണ്ടോ? നീയെന്നു കാണുമ്പോൾ, നീയുടെ തേജസ് മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും ലഭിക്കാതിരിഞ്ഞോ, അപമാനിക്കപ്പെട്ടോ, ദീർഘകാലം അകലെ കഴിഞ്ഞോ?" എന്നതും, "ശബ്ദം പോലുള്ള അശുഭം നിന്നെ ബാധിച്ചോ? ഭിക്ഷാർത്ഥികൾക്ക് ആവശ്യം നൽകിയോ, വാഗ്ദാനം ചെയ്തതും പൂർത്തിയാക്കിയോ?" എന്നതും, "നീ അഭയം നൽകുന്നവനായി, ബ്രഹ്മണൻ, കുട്ടി, പശു, മുതിർന്നവൻ, രോഗി, സ്ത്രീ, അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും ജീവി അഭയം തേടിയപ്പോൾ നിരസിച്ചോ?" എന്നതും, "നീ സമീപിക്കരുതാത്ത സ്ത്രീയെ സമീപിച്ചോ, സമീപിക്കേണ്ട സ്ത്രീയെ സമീപിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ സുഹൃത്ത് ആക്കിയ സ്ത്രീയെ സമീപിച്ചോ? ഉന്നതമായ വഴികളിൽ അല്ലെങ്കിൽ താഴ്ന്ന വഴികളിൽ പരാജയപ്പെട്ടോ?" എന്നതും, "മുതിർന്നവരോടും കുട്ടികളോടും പങ്കിടേണ്ട ഭക്ഷണം നീ ആഹരിച്ചോ? നീ ലജ്ജാജനകമായോ, കഴിവിന് അതിരായോ, എന്തെങ്കിലും പ്രവർത്തിച്ചോ?" എന്നതും, "നിന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്നു ഹൃദയത്തിൽ ശൂന്യതയും നഷ്ടവും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ ഭിന്നമായോ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയില്ലെങ്കിൽ, ദുഃഖം ഇല്ല," എന്നതും യുദിഷ്ഠിരൻ ചോദിക്കുന്നു. സുഹൃത്തുക്കൾ കൃഷ്ണനോട്, "കൃത്യമായി വന്ന നിനക്ക് സ്വാഗതം! ആരും ഒരു കഷണം പോലും ഭക്ഷിച്ചിട്ടില്ല; വരിക, നല്ലപോലെ ഭക്ഷിക്കൂ," എന്ന് പറയുന്നു. ഹൃഷികേശൻ, ചിരിയോടെ, കുട്ടികളോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു; പാമ്പിന്റെ ത്വക്ക് കാണിച്ചുകൊണ്ട്, കാടിൽ നിന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരികെ പോകുന്നു. മയിലപ്പെരുമ, പൂക്കൾ, പുതിയ ഖനികൾ, വംശിയും ശൃംഗവും ഉത്സവമാക്കി, കാളകുട്ടികളെ പ്രശംസിച്ച്, പുണ്യകീർത്തി പാടി, ഗോപികൾ കണ്ണുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആഘോഷിച്ചുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണൻ കാവൽ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. "ഇന്ന് യശോദാനന്ദനനായ കൃഷ്ണൻ മഹാപാമ്പിനെ സംഹരിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് നമ്മൾ രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു," എന്ന് കുട്ടികൾ ഗ്രാമത്തിൽ പാടുന്നു. അതിനുശേഷം, രാജാവ് ശുകദേവനെ ചോദിക്കുന്നു: "കൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തിൽ, മുൻപ് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരും, സ്വന്തം മക്കളോടും പോലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരും, അങ്ങനെയെന്താണ് കൃഷ്ണനോടുള്ള വലിയ സ്നേഹം?" ശുകദേവൻ മറുപടി പറയുന്നു: "എല്ലാ ജീവികളും, രാജാവേ, സ്വയംതന്നെയാണ് ഏറ്റവും പ്രിയം; മക്കൾ, ധനം, തുടങ്ങിയവ സ്വയംപ്രിയത്വം കൊണ്ടാണ് പ്രിയം. ശരീരത്തെ സ്വയം എന്നറിയുന്നവർക്കും, ശരീരത്തേക്കാൾ അതിനെ അനുഭവിക്കുന്നവർക്കാണ് കൂടുതൽ പ്രിയം. ശരീരത്തിന് 'എന്റെതാണ' എന്ന ബോധം ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അതിന് അത്ര പ്രിയമില്ല; ശരീരമോർക്കും, പ്രായം കൂടുമ്പോഴും, ജീവിക്കാൻ പ്രതീക്ഷ ശക്തമാണ്. അതുകൊണ്ട്, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഏറ്റവും പ്രിയം സ്വയംതന്നെയാണ്; അതിന്റെ خاطرം ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കുന്നു." "കൃഷ്ണനെയാണ് ഈ സ്വയം, എല്ലാ ആത്മാക്കളുടെയും ആത്മാവ്, ലോകക്ഷേമത്തിനായി സ്വന്തം മായയാൽ ദേഹത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്. അറിയുന്നവർക്കു, ഈ ലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും കൃഷ്ണനാണ്; ദൈവത്തിന്റെ രൂപം മുഴുവൻ; ഈ ലോകത്തിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല." ഇങ്ങനെ, യുദിഷ്ഠിരനും സുഹൃത്തുക്കളും ഭൂമിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ സാനിധ്യവും, യദു വംശത്തിന്റെ ക്ഷേമവും, കൃഷ്ണന്റെ ആത്യന്തിക പ്രിയത്വവും, ആത്മാവിന്റെ സത്യവും മനസ്സിലാക്കുന്നു.