ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യുധിഷ്ഠിരൻ ഭയത്തോടും ആശങ്കയോടും കൂടി തന്റെ മനസ്സിൽ അനിഷ്ടസൂചനകൾ നിരീക്ഷിച്ചു. “എന്റെ തൊണ്ടകൾ, കണ്ണുകൾ, കൈകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിറയ്ക്കുന്നു; ഹൃദയം സ്ഥിരതയില്ലാതെ ഉലവുന്നു; നിർബന്ധമായും എന്തോ അനിഷ്ടം സമീപിക്കുന്നു,” എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അഗ്നിപോലെയുള്ള വായോടെ പെണ്ണനായ കുരങ്ങൻ ഉദയസൂര്യനോട് കൂകുന്നു; ഭയപ്പെട്ടു എന്നപോലെ നായ് എന്റെ നേരെ കരയുന്നു. മൃഗങ്ങൾ എന്റെ ഇടതും വലതും ചുറ്റി നടക്കുന്നു; മഹാനുഭാവനായ സഖാവേ, എന്റെ കുതിരകൾ കരയുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു. മരണത്തിന്റെ ദൂതനായ പാരാവതം, മനസ്സിനെ അശാന്തമാക്കുന്ന ആണ്ടി, രാത്രികാല പച്ചപ്പൂവിന്റെ കുരലുകൾ—all ഇതെല്ലാം ഉറക്കമില്ലായ്മയെയും ശൂന്യതയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദിശകൾ മുഴുവൻ പുക നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; കിഴക്കൻ അറ്റവും പർവതങ്ങളും വിറയ്ക്കുന്നു; വലിയ മിന്നലും ഇടിമിന്നലും കൂടെ ഉണ്ടാകുന്നു. കാറ്റ് ഭീകരമായി വീശുന്നു, പൊടിയും ഇരുണ്ടതും ചുറ്റുമാകുന്നു; മേഘങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും രക്തം മഴയിടുന്നു. സൂര്യന്റെ പ്രകാശം മങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു; ഗ്രഹങ്ങൾ ആകാശത്ത് കൂട്ടിയിടിക്കുന്നു; ആകാശം തീപിടിച്ചപോലെ അന്യജാതികളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നദികളും പുഴകളും ഉല്ലാസത്തോടെ ഒഴുകുന്നില്ല; തടാകങ്ങളും മനസ്സുകളും അശാന്തമാണ്; ഘൃതം ഒഴിച്ചിട്ടും അഗ്നി കത്തുന്നില്ല. ഈ കാലം എന്ത് കൊണ്ടുവരുമെന്ന് അറിയില്ല. കിടാവുകൾ അമ്മകളുടെ പാൽ കുടിക്കുന്നില്ല; പശുക്കൾക്ക് കണ്ണുനിറഞ്ഞ് കരയുന്നു; കാളകൾ സന്തോഷിക്കുന്നില്ല. ദേവതകൾ കരയുകയും ചൂടുപിടിക്കുകയും വിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; നഗരങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും ഉദ്യാനങ്ങളും തടാകങ്ങളും ആശ്രമങ്ങളും തിളക്കംകൂടാതെ സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ദുർഭാഗ്യങ്ങൾ എന്താണെന്നറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഈ മഹാസൂചനകളാൽ ഭൂമി ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളെയും അവിടുത്തെ ഭാഗ്യശാലികളെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തി ഐശ്വര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ വലിയ അസ്വസ്ഥതയോടെ, അഞ്ജനചിഹ്നം ധരിച്ചവൻ യദുക്കളുടെ നഗരത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തി. പതിവിനുപോലെല്ലാതെ അവൻ ഭരതപാദങ്ങളിൽ വീണു, ദുഃഖിതനായി, മുഖം താഴ്ത്തി, കൺപൂക്കളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തി. സഹോദരന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ വിഷമവും രൂപത്തിൽ മാറ്റവും കണ്ട രാജാവ് സുഹൃത്തുക്കളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നാരദന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത് അവനോട് ചോദിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: “അനർത്ത നഗരത്തിലെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളായ മധുക്കൾ, ഭോജന്മാർ, ദശാർഹന്മാർ, ആഹുക്കന്മാർ, സാത്വതന്മാർ, അന്ധകന്മാർ, വൃഷ്ണികൾ—അവർ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെയാണോ ജീവിക്കുന്നത്? ശൂരൻ, നമ്മുടെ അമ്മാവൻ, അവന്റെ ഭാര്യ, അനകദുണ്ടുഭി എന്ന അമ്മാവനും സഹോദരന്മാരും—all അവർ സുരക്ഷിതരാണോ? ഏഴ് സഹോദരിമാർ, അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ, മറ്റു അമ്മാവന്മാർ, അവരുടെ മക്കൾ, മരുമക്കൾ, ദേവകി—all അവർ സുഖമായാണോ? അഹൂക രാജാവും, അവന്റെ ദുഷ്ടപുത്രനും അനുജനും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവോ? ഹൃദികനും മകനും അക്രൂരനും ജയന്തനും ഗദയും ശരണനും—all അവർ സുരക്ഷിതരാണോ? ശത്രുജിത് മുതലായവർ സുഖമായാണോ? സാത്വതരുടെ പ്രഭുവായ രാമൻ സന്തോഷത്തോടെയാണോ? വൃഷ്ണികളിൽ ഏറ്റവും പ്രബലനായ രഥീ ചക്രവർത്തിയായ പ്രദ്യുമ്നൻ സുഖമായാണോ? ആനിരുദ്ധൻ, ആഴത്തിലുള്ള വികാരങ്ങളോടുകൂടിയവൻ, വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അനുഗ്രഹീതനാണോ? സുഷേനൻ, ചരുദേശൻ, ജാംബവതിയുടെ മകനായ സാംബൻ, കർഷ്ണികൾ എന്നിവരും അവരുടെ പുത്രന്മാരായ ഋഷഭൻ മുതലായവരും—all അവർ സുഖമായാണോ? ശൗരിയുടെ അനുയായികളായ ശ്രുതദേവൻ, ഉദ്ധവൻ, സുനന്ദൻ, നന്ദൻ, ശിരീഷണ്യൻ, മറ്റ് പ്രധാന സാത്വതന്മാർ—all അവർ സുഖമായാണോ? രാമനും കൃഷ്ണനും ആശ്രയിക്കുന്നവർ സുരക്ഷിതരാണോ? സൗഹൃദബന്ധത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടവർ നമ്മുടെ ക്ഷേമം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഗോവിന്ദൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് ഭക്തിയുള്ളവൻ, ഭക്തന്മാരോടു സ്‌നേഹമുള്ളവൻ, സുധർമ്മ നഗരത്തിൽ സുഹൃത്തുക്കളാൽ വേസ്റ്റിതനായി സന്തോഷത്തോടെയാണോ? ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനും ഐശ്വര്യത്തിനും ആ ആദിപുരുഷൻ, അനന്തസ്നേഹിതൻ, യദുകുലസമുദ്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ? യദുക്കൾ അവരുടെ നഗരത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, ശക്തമായ ഭുജശക്തിയാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, പരമാനന്ദത്തിൽ വീരന്മാരെപ്പോലെ ക്രീഡിക്കുന്നു. പാദസേവനത്തിൽ സത്യാദി പതിനാറായിരം സ്ത്രീകൾ, ദിവ്യ സുന്ദരിയേയും ജയിച്ചു, ഇന്ദ്രപത്നികൾക്കുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രാപിക്കുന്നു. ശക്തഭുജശാലികളായ യദുകുലപുത്രന്മാർ ദൈവങ്ങൾക്കു യോജ്യമായ സുധർമ്മ സഭയിൽ കാൽ വെച്ച് അനായാസം പ്രവേശിക്കുന്നു. പ്രിയമേ, നീ രോഗരഹിതനാണോ? നിന്റെ തേജസ് ക്ഷയിച്ചുപോയതുപോലെയാണ് എന്നെ തോന്നുന്നത്. നീ എന്തെങ്കിലും പ്രാപിക്കാതുണ്ടോ, അപമാനിതനാണോ, ദീർഘകാലം അകന്നു നിന്നുവോ? ശബ്ദാദി അനിഷ്ടങ്ങൾ നിന്നെ ബാധിച്ചുവോ? പ്രാർത്ഥകരോടു വാഗ്ദാനം ചെയ്തതു നൽകാൻ കഴിയാത്തതുണ്ടോ? അഭയം തേടിയ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും കുട്ടികളെയും പശുക്കളെയും മുതിർന്നവരെയും രോഗികളെ സ്ത്രീകളെയും മറ്റുള്ളവരെയും നീ നിരസിച്ചിട്ടുണ്ടോ? നീ സമീപിക്കരുതാത്ത സ്ത്രീയെ സമീപിച്ചോ, സമീപിക്കേണ്ടവളെ സമീപിക്കാതിരുത്തോ, കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം പരാജയപ്പെട്ടോ? മുതിർന്നവരോടും കുട്ടികളോടും പങ്കിടേണ്ട ഭക്ഷണം നീ ഒറ്റക്ക് കഴിച്ചതുണ്ടോ? നിന്റെ ശേഷിക്കതീതമായ ലജ്ജാജനകമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ? പ്രിയമേ, സ്വന്തരക്തബന്ധുക്കളാൽ മനസ്സിൽ ശൂന്യതയും നഷ്ടബോധവും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണമാണോ? ഇല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. സുഹൃത്തുക്കൾ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “സ്വാഗതം, നീ വേഗത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു! ആരും ഒരു കഷ്ണം ഭക്ഷ്യവും കഴിച്ചിട്ടില്ല; വരിക, നന്നായി ഭക്ഷിക്കൂ.” പിന്നെ ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണൻ കുട്ടികളോടൊപ്പം ഭക്ഷിച്ചു; പാമ്പിന്റെ ത്വക്ക് കാണിച്ചു, കാടിൽ നിന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. മയില്പീലി, പുഷ്പങ്ങൾ, പുതിയ കല്ലുകൾ ധരിച്ച്, വംശി, ശൃംഗം എന്നിവയുടെ ഉത്സവത്തിൽ സമൃദ്ധിയോടെ, കാളകളെ പ്രശംസിച്ച്, ദൈവിക കീർത്തി പാടിക്കൊണ്ട്, ഗോപികകളുടെ കൺനോട്ടത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ, കൃഷ്ണൻ ഗോപുരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. “ഇന്ന് യശോദയുടെയും നന്ദന്റെയും മകനായ കൃഷ്ണൻ മഹാപാമ്പിനെ സംഹരിച്ചു; അതിനാൽ നാം രക്ഷിതരായി,” എന്നിങ്ങനെ ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാജാവ് ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, കൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തിൽ പോലും, മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അത്ഭുത സ്‌നേഹം എങ്ങനെ എല്ലാവർക്കും—including സ്വന്തം മക്കളിലേക്കും—ഉണ്ടായി? ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജീവികൾക്കും സ്വയം തന്നെ ഏറ്റവും പ്രിയമാണ്; മറ്റു കുട്ടികളും സമ്പത്തും—all സ്വയം പ്രിയമായതിനാലാണ് പ്രിയമായത്.