ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

നാരായണീയം, ഭഗവതം, സനാതന ധർമ്മം — ഈ മഹത്തായ പ്രഭാതത്തിൽ, സുതമുനി കഥപറയുന്നു. “വ്രതങ്ങൾ മതിയാകുന്നു, തീർത്ഥയാത്രകൾ മതിയാകുന്നു, യോഗവും യജ്ഞങ്ങളും, ജ്ഞാനചർച്ചകളും—all these are secondary. Only devotion—ഭക്തി—alone grants liberation, delivers the soul to freedom,” എന്ന് സുതമുനി പറയുന്നു. നാരദൻ, ഭക്തിയുടെ സ്വഭാവം നാരായണൻ നിർണയിച്ചതുപോലെ കേട്ടപ്പോൾ, ഭക്തി, എല്ലാ മംഗലങ്ങളോടും കൂടിയവൾ, നാരദനോട് സംസാരിക്കുന്നു. “നാരദാ, എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ് നീ! എന്നോടുള്ള നിന്റെ സ്നേഹം അചഞ്ചലമാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകില്ല; ഞാൻ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കും.” “ദയാനിധിയായ സന്യാസീ, നീ എന്റെ ദുഃഖം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ദൂരീകരിച്ചു. എന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാർക്ക് ബോധമില്ല—അവരെ ഉണർത്തുക, ഉണർത്തുക,” എന്ന് ഭക്തി അപേക്ഷിക്കുന്നു. ഭക്തിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, നാരദൻ കരുണയിൽ മുങ്ങി, അവരെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു; തന്റെ വിരൽത്തോടു അവരുടെ ശരീരത്തെ സ്പർശിച്ച് ഉണർത്താൻ തുടങ്ങുന്നു. അവരുടെ കാതിന് സമീപം വായ് വച്ച്, ഉണർന്നുപോകാൻ ഉണരാൻ, “ജ്ഞാനാ, വേഗം ഉണരൂ! വൈരാഗ്യാ, ഉണരൂ!” എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾ, വേദാന്തം, ഗീതാ—ഇവയെ ആവർത്തിച്ചു, നാരദൻ അവരെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഏറെ പരിശ്രമിച്ചിട്ടും, അവർ അൽപം ഉണരുന്നു. പക്ഷേ, കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ കഴിയാതെ, കാക്കകളെപ്പോലെ ക്ഷീണിതരായി, അവരുടെ ശരീരം ഉണങ്ങിയ മരത്തുപോലെ ചാര നിറത്തിൽ, അവരൊക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണ്ടും മുങ്ങുന്നു. അവരെ അത്തിരി ക്ഷീണിതരായി, വിശപ്പിൽ കുഴഞ്ഞു, വീണ്ടും ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ടു, നാരദൻ ആലോചനയിൽ മുങ്ങുന്നു—എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? “ഉറക്കം എങ്ങനെ വരുന്നു, ഈ വൃദ്ധത എങ്ങനെ ഉരുത്തിരിയുന്നു?” എന്ന ചിന്തയോടെ, ഭാർഗവൻ ഗോവിന്ദനെ സ്മരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, അകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു: “സന്യാസീ, ദുഃഖം ചെയ്യേണ്ടതില്ല. നിന്റെ പരിശ്രമം ഫലപ്രദമാകും; സംശയമില്ല.” “ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി, ദൈവമുനിയേ, നീ പുണ്യകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യണം. പുണ്യവാന്മാർ, ധർമ്മത്താൽ അലങ്കരിച്ചവർ, നിന്റെ പ്രവർത്തി പ്രഖ്യാപിക്കും. അപ്പോൾ, ആ കൃത്യം ചെയ്താൽ, അവരിൽ നിന്നുള്ള ഉറക്കും വൃദ്ധതയും ഉടൻ മാറും; ഭക്തി എല്ലാ സ്ഥലത്തും പ്രചരിക്കും.” അകാശവാണി എല്ലാവരും കേട്ടു; നാരദൻ അത്ഭുതം പ്രകടിപ്പിച്ചു: “ഇത് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.” “ഈ ദൈവശബ്ദം കൊണ്ടും, കാര്യങ്ങൾ രഹസ്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഏത് മാർഗ്ഗം, ഏത് കൃത്യം ചെയ്യണം, അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ?” എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ നാരദൻ ഉന്നയിക്കുന്നു. “പുണ്യവാന്മാർ എവിടെയുണ്ട്, മാർഗ്ഗം എങ്ങനെ നൽകും? ഞാൻ ഇവിടെ എന്ത് ചെയ്യണം, ആകാശവാണി പറഞ്ഞതുപോലെ?” സുതമുനി പറയുന്നു: “അവരെ അവിടം പാർപ്പിച്ചു, നാരദൻ, ഒരാൾ ഒരു തീർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു, വഴിയിൽ മഹർഷിമാരോട് ചോദിച്ചു.” കഥ എല്ലാവരും കേട്ടു; പക്ഷേ, ആലോചിച്ച ശേഷം, ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ചിലർ ‘അസാധ്യമാണ്’ എന്ന് പറഞ്ഞു; ചിലർ ‘ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ പ്രയാസമാണ്’ എന്ന് പറഞ്ഞു; ചിലർ മൗനം പാലിച്ചു; ചിലർ വിട്ടുപോയി. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും വലിയ ആലോചനയും അത്ഭുതവും ഉണ്ടായി; വേദങ്ങൾ, വേദാന്തം, ഗീതാ—ഇവയുടെ പ്രചാരണത്തിൽ ഉണർത്തിയതുപോലെ. ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം—ഈ ത്രയം ഉണരാതെ, ആളുകൾ തമ്മിൽ ചർച്ച ചെയ്തു: “മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമില്ല.” നാരദൻ പോലുള്ള യോഗിയും അതിന്റെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയില്ല; അതിനാൽ, മനുഷ്യരിൽ ആരും അതിനെ പറയാനാവില്ല. മഹർഷിമാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചോദ്യംചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, അതിന്റെ മാർഗ്ഗം പ്രാപ്യമല്ലെന്ന് നിശ്ചയിച്ചു. അങ്ങനെ, ആശങ്കയിൽ മുങ്ങി, നാരദൻ ബദരീ വനത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി തപസ്സുകൾ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോൾ, അവന്റെ മുന്നിൽ, സനകാദി മഹർഷിമാർ, കോടിയോളം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമാനമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ആ മഹർഷി സംസാരിക്കുന്നു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ, വലിയ ഭാഗ്യത്തിൽ, ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടു. കുമാരന്മാരേ, ദയവായി വേഗം സംസാരിക്കുക, എന്നോടു കരുണ കാണിക്കുക.” “നിങ്ങൾ എല്ലാവരും യോഗികളും, ജ്ഞാനികളും, പഞ്ചനിയമം പാലിച്ചവരും, ആദിമരായി പിതാക്കന്മാരും.” “സദാ വൈകുണ്ഠത്തിൽ പാർക്കുന്നവരും, ഹരിയുടെ ഗാഥകളിൽ ലയിച്ചവരും, അവന്റെ ലീലാനികേതനത്തിൽ മദിച്ചവരും, ഹരിയുടെ കഥകൾക്കായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവരും.” “ഹരിയുടെ നാമം എപ്പോഴും ഉരിയുന്നവരുടെ വായിൽ, കാലത്തിന്റെ വിധിയിൽ വൃദ്ധത വരില്ല.” “അവരിൽ നിന്ന് ഒരു ഭ്രുകുതിയാൽ, ഹരിയുടെ രണ്ട് ദ്വാരപാലകർ, ഉടൻ അവരുടെ കാലിൽ വീണു; അവരുടെ കരുണയിൽ, ആ ദ്വാരപാലകർ നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.” “ആഹാ, യോഗത്തിന്റെ ഭാഗ്യത്തിൽ, ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടു; ദയാവാന്മാർ, ദയവായി, എനിക്കു ദയ കാണിക്കുക.” “അകാശവാണി പറഞ്ഞത്—അതിനുള്ള മാർഗ്ഗം എന്താണ്? അതിന്റെ ആചരണം വിശദമായി പറയുക.” “ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം—ഇവയുള്ളവർക്ക് എങ്ങനെ സുഖം ലഭിക്കുന്നു? എങ്ങനെ എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങളിലും, സ്നേഹത്തോടും ശ്രമത്തോടും കൂടി, ഇത് സ്ഥാപിക്കാം?” കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: “ദൈവസന്യാസീ, ആശങ്ക വേണ്ട; ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം വരുത്തുക. മാർഗ്ഗം, എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്യാവുന്നവ, ഇതിനകം ഇവിടെ ഉണ്ട്.” “നാരദാ, നീ ഭാഗ്യവാനാണ്; വൈരാഗ്യത്തിൽ മുത്തമെന്നും, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഭൃത്യന്മാരിൽ എപ്പോഴും മുൻപത്തിയുമാണ്; യോഗികളിൽ സൂര്യനാണ്.” “നീ എപ്പോഴും ഭക്തിയുടെ പാത പിന്തുടരുന്നു; അതിനാൽ, ഭക്തിയുടെ സ്ഥാപനം കൃഷ്ണഭൃത്യനായി എപ്പോഴും സാധ്യമാണ്.” “ലോകത്തിലെ പല മഹർഷിമാരും, വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എല്ലാം പ്രയാസം, പരിശ്രമംകൊണ്ട് നേടേണ്ടതും, ഭൂരിഭാഗവും സ്വർഗ്ഗഫലമാണ്.” “പക്ഷേ, വൈകുണ്ഠത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗം രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ അധ്യാപകൻ അപൂർവമാണ്; ഭൂരിഭാഗവും ഭാഗ്യത്താൽ ലഭ്യമാണ്.” “മുൻപ് അകാശവാണി നിർദേശിച്ച പുണ്യകൃത്യം—ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കും; ഇന്ന്, സ്ഥിരമായ മനസ്സും, വ്യക്തമായ ബുദ്ധിയും കൊണ്ട് കേൾക്കുക.” “ചിലർ യജ്ഞത്തിൽ ഹോമം ചെയ്യുന്നു, ചിലർ തപസ്സിൽ, ചിലർ യോഗത്തിൽ, ചിലർ ജ്ഞാനത്തിൽ—ഇവയെല്ലാം പ്രവർത്തികളായി അറിയപ്പെടുന്നു.” “ഇവയിൽ, ജ്ഞാനയജ്ഞം മഹർഷിമാർ പുണ്യകൃത്യത്തിന്റെ അടയാളമായി കാണുന്നു; ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം സുകാദി മഹർഷിമാർ പാടുന്നു.” ഇങ്ങനെ, സുതമുനി ഈ കഥയെ മനോഹരമായി പറയുന്നു—ഭക്തിയുടെ മഹത്വം, ജ്ഞാന-വൈരാഗ്യത്തിന്റെ ഉണർവ്, സദ്ഗുരുവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം, ഭാഗവതം എന്ന മഹാപുണ്യകൃത്യം.