ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മദ്‍ഭയാദ് വാതി വാതോഽയം സൂര്യസ്തപതി മദ്‍ഭയാത് । വര്ഷതീന്ദ്രോ ദഹത്യഗ്നിഃ മൃത്യുശ്ചരതി മദ്‍ഭയാത്

എന്റെ ഭയത്താൽ കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴവർഷിക്കുന്നു, അഗ്നി കത്തുന്നു, മരണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ജ്ഞാനവൈരാഗ്യയുക്തേന ഭക്തിയോഗേന യോഗിനഃ । ക്ഷേമായ പാദമൂലം മേ പ്രവിശന്തി അകുതോഭയമ്

ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്തിയോഗം വഴി ഭയരഹിതമായ എന്റെ പാദസന്നിധിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, ക്ഷേമം പ്രാപിക്കുന്നു.

ഏതാവാന് ഏവ ലോകേഽസ്മിന് പുംസാം നിഃശ്രേയസോദയഃ । തീവ്രേണ ഭക്തിയോഗേന മനോ മയ്യര്പിതം സ്ഥിരമ്

ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമോന്നതമായ ക്ഷേമം ഇതാണ്—തീവ്രമായ ഭക്തിയോടെ മനസ്സിനെ എന്നിൽ സ്ഥിരമായി ഏകാഗ്രമാക്കുക.

സപ്തോപരി കൃതാ ദ്വാരഃ പുരസ്തസ്യാസ്തു ദ്വേ അധഃ । പൃഥഗ് വിഷയഗത്യര്ഥം തസ്യാം യഃ കശ്ചനേശ്വരഃ

ഏഴു വാതിലുകൾ മുകളിലായി, രണ്ട് മുന്നിൽ, രണ്ട് കീഴിൽ—ഇവയെല്ലാം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി നടക്കാൻ വേണ്ടി; അവയിൽ ഒരു പ്രഭു വസിക്കുന്നു, രാജാവേ.

പഞ്ച ദ്വാരസ്തു പൌരസ്ത്യാ ദക്ഷിണൈകാ തഥോത്തരാ । പശ്ചിമേ ദ്വേ അമൂഷാം തേ നാമാനി നൃപ വര്ണയേ

ഇവയിൽ അഞ്ചു വാതിലുകൾ കിഴക്കോട്ട്, ഒന്ന് തെക്കോട്ട്, ഒന്ന് വടക്കോട്ട്, രണ്ട് പടിഞ്ഞാറോട്ട്; ഇവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം, രാജാവേ.

ഖദ്യോതാഽഽവിര്മുഖീ ച പ്രാഗ് ദ്വാരാവേകത്ര നിര്മിതേ । വിഭ്രാജിതം ജനപദം യാതി താഭ്യാം ദ്യുമത്സഖഃ

കാടാനിരം പോലെ, കിഴക്കോട്ട് ചേർന്ന് നിർമ്മിച്ച രണ്ടു വാതിലുകളിലൂടെ ദ്യുമത്സഖൻ യാത്രചെയ്യുന്നു; അവയിലൂടെ അവൻ ജനപദം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

നലിനീ നാലിനീ ച പ്രാഗ് ദ്വാരൌ ഏകത്ര നിര്മിതേ । അവധൂതസഖസ്താഭ്യാം വിഷയം യാതി സൌരഭമ്

നളിനി, നാളിനി എന്ന പേരിലുള്ള രണ്ടു കിഴക്കൻ വാതിലുകൾ ചേർന്ന് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധമുള്ള ദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.

മുഖ്യാ നാമ പുരസ്താദ് ദ്വാഃ തയാഽഽപണബഹൂദനൌ । വിഷയൌ യാതി പുരരാഡ് രസജ്ഞവിപണാന്വിതഃ

മുഖ്യാ എന്ന വാതിൽ മുന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനരികിൽ പല കടകളും ഭക്ഷ്യനൗകകളും ഉണ്ട്. അതുവഴി രുചി അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം നഗരാധിപൻ ദേശത്തേക്ക് കടക്കുന്നു.

പിതൃഹൂര്നൃപ പുര്യാ ദ്വാഃ ദക്ഷിണേന പുരഞ്ജനഃ । രാഷ്ട്രം ദക്ഷിണപഞ്ചാലം യാതി ശ്രുതധരാന്വിതഃ

രാജാവേ, പിതൃഹൂ എന്ന പേരിലുള്ള ദക്ഷിണ വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജൻ ദക്ഷിണപാഞ്ചാല ദേശത്തേക്ക് ശ്രുതധരന്മാരോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു.

ദേവഹൂര്നാമ പുര്യാ ദ്വാ ഉത്തരേണ പുരഞ്ജനഃ । രാഷ്ട്രം ഉത്തരപഞ്ചാലം യാതി ശ്രുതധരാന്വിതഃ

ദേവഹൂ എന്ന പേരിലുള്ള വടക്കൻ വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജൻ വടക്കൻ പാഞ്ചാല രാജ്യത്തിലേക്ക് ശ്രുതധരന്മാരോടൊപ്പം കടക്കുന്നു.

ആസുരീ നാമ പശ്ചാദ് ദ്വാഃ തയാ യാതി പുരഞ്ജനഃ । ഗ്രാമകം നാമ വിഷയം ദുര്മദേന സമന്വിതഃ

ആസുരി എന്ന പടിഞ്ഞാറൻ വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജൻ ഗ്രാമക എന്ന ദേശത്തേക്ക് അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം കടക്കുന്നു.

നിര്‌ഋതിര്നാമ പശ്ചാദ് ദ്വാഃ തയാ യാതി പുരഞ്ജനഃ । വൈശസം നാമ വിഷയം ലുബ്ധകേന സമന്വിതഃ

നിരൃതി എന്ന പേരിലുള്ള പടിഞ്ഞാറൻ വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജൻ വൈശസ എന്ന പ്രദേശത്തേക്ക് ലോഭത്തോടൊപ്പം കടക്കുന്നു.

അന്ധാവമീഷാം പൌരാണാം നിര്വാക് പേശസ്കൃതാവുഭൌ । അക്ഷണ്വതാമധിപതിഃ താഭ്യാം യാതി കരോതി ച

അന്ധ, അവമീഷാ എന്ന പേരിലുള്ള നഗരവാതിലുകൾ ഇരുവരും മിണ്ടാതെയും ചതുരും ആണു; കാഴ്ചയുള്ള അവരുടെ അധിപൻ അവയിലൂടെ കടന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

സ യര്ഹ്യന്തഃപുരഗതോ വിഷൂചീനസമന്വിതഃ । മോഹം പ്രസാദം ഹര്ഷം വാ യാതി ജായാത്മജോദ്‍ഭവമ്

അവൻ അകത്തു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, വിഷൂചിയോടൊപ്പം ഭാര്യയും മക്കളും ഉണ്ടാക്കുന്ന മോഹം, സന്തോഷം, ആനന്ദം എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു.

ഏവം കര്മസു സംസക്തഃ കാമാത്മാ വഞ്ചിതോഽബുധഃ । മഹിഷീ യദ് യദ് ഈഹേത തത്തദ് ഏവാന്വവര്തത

ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തികളിൽ മുഴുകി, ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ്, വഞ്ചിതനും അജ്ഞാനിയും ആയവൻ, ഭാര്യ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതിനെ പിന്തുടരുന്നു.

ക്വചിത്പിബന്ത്യാം പിബതി മദിരാം മദവിഹ്വലഃ । അശ്നന്ത്യാം ക്വചിദശ്നാതി ജക്ഷത്യാം സഹ ജക്ഷിതി

ചിലപ്പോഴൊക്കെ, അവൾ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ അവനും കുടിക്കുന്നു, മദത്തിൽ മയങ്ങി; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവനും ഭക്ഷിക്കുന്നു, അവൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ അവനുമവളോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കുന്നു.

ക്വചിദ്‍ഗായതി ഗായന്ത്യാം രുദത്യാം രുദതി ക്വചിത് । ക്വചിദ് ഹസന്ത്യാം ഹസതി ജല്പന്ത്യാമനു ജല്പതി

ചിലപ്പോൾ അവൾ പാടുമ്പോൾ അവനും പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവനും കരയുന്നു; ചിലപ്പോൾ അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവനും ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും മറുപടി പറയുന്നു.

ക്വചിദ് ധാവതി ധാവന്ത്യാം തിഷ്ഠന്ത്യാമനു തിഷ്ഠതി । അനു ശേതേ ശയാനായാം അന്വാസ്തേ ക്വചിദാസതീമ്

ചിലപ്പോൾ അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടുന്നു; അവൾ നില്ക്കുമ്പോൾ അവനും നില്ക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവനും അവളുടെ അടുത്ത് കിടക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ ഇരുന്ന് കൂടെ ഇരിക്കുന്നു.

ക്വചിത് ശ്രൃണോതി ശ്രൃണ്വന്ത്യാം പശ്യന്ത്യാമനു പശ്യതി । ക്വചിത് ജിഘ്രതി ജിഘ്രന്ത്യാം സ്പൃശന്ത്യാം സ്പൃശതി ക്വചിത്

ചിലപ്പോൾ അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവനും കേൾക്കുന്നു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവനും നോക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ അവൾ മണക്കുമ്പോൾ അവനും മണക്കുന്നു; അവൾ തൊടുമ്പോൾ അവനും തൊടുന്നു.

ക്വചിച്ച ശോചതീം ജായാം അനു ശോചതി ദീനവത് । അനു ഹൃഷ്യതി ഹൃഷ്യന്ത്യാം മുദിതാമനു മോദതേ

ചിലപ്പോൾ ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദു:ഖത്തോടെ കൂടെ ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും അവളുടെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു.

വിപ്രലബ്ധോ മഹിഷ്യൈവം സര്വപ്രകൃതിവഞ്ചിതഃ । നേച്ഛന് അനുകരോത്യജ്ഞഃ ക്ലൈബ്യാത് ക്രീഡാമൃഗോ യഥാ

ഭാര്യയാൽ ഇങ്ങനെ വഞ്ചിതനായി, എല്ലാ സ്വഭാവങ്ങളിലും മയങ്ങിക്കൊണ്ട്, ആഗ്രഹമില്ലെങ്കിലും അജ്ഞാനി അവളെ അനുകരിക്കുന്നു; ശക്തിയില്ലാത്ത ഒരു കളിപ്പാട്ടമൃഗംപോലെ.

ശ്രീകൃഷ്ണസ്യ അലൌകികം പ്രഭാവം ദൃഷ്ട്വാ ചകിതാന് ഗോപാന പ്രതി നന്ദസ്യ ഗര്ഗോക്തികഥനമ് ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഏവംവിധാനി കര്മാണി ഗോപാഃ കൃഷ്ണസ്യ വീക്ഷ്യ തേ । അതദ്വീര്യവിദഃ പ്രോചുഃ സമഭ്യേത്യ സുവിസ്മിതാഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾ കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിയാതെ, അത്ഭുതത്തോടെ ഗോപന്മാർ ഒന്നിച്ചു നന്ദനോടു ചെന്നു ഗർഗന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു പറഞ്ഞു.

ബാലകസ്യ യദേതാനി കര്മാണി അതി അദ്‍ഭുതാനി വൈ । കഥമര്ഹത്യസൌ ജന്മ ഗ്രാമ്യേഷ്വാത്മജുഗുപ്സിതമ്

അവർ പറഞ്ഞു: ഈ ബാലന്റെ പ്രവൃത്തികൾ വളരെ അത്ഭുതകരമാണ്; ഗ്രാമവാസികളിൽ, സാധാരണയായി അവഗണിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ മക്കളിൽ, ഇങ്ങനെയൊരു ജനനം എങ്ങനെയാകും?

യഃ സപ്തഹായനോ ബാലഃ കരേണൈകേന ലീലയാ । കഥം ബിഭ്രദ് ഗിരിവരം പുഷ്കരം ഗജരാഡിവ

ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ കുഞ്ഞ്, ഒരു കൈകൊണ്ട് കളിയോടെ വലിയ പർവതം എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി പിടിച്ചുവല്ലോ, ആനയുടെ രാജാവ് ഒരു താമരപൂവ് എടുക്കുന്നതുപോലെ.

തോകേനാമീലിതാക്ഷേണ പൂതനായാ മഹൌജസഃ । പീതഃ സ്തനഃ സഹ പ്രാണൈഃ കാലേനേവ വയസ്തനോഃ

കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായി തുറക്കാതിരുന്നപ്പോൾ പോലും, അതിശക്തിയായ പൂതനയുടെ മുലകുടിയും, അവളുടെ ജീവനും, സമയം എല്ലാവരുടെയും പ്രായം തിന്നുപോകുന്നതുപോലെ, അവൻ കുടിച്ചു.

ഹിന്വതോഽധഃ ശയാനസ്യ മാസ്യസ്യ ചരണാവുദക് । അനോഽപതദ് വിപര്യസ്തം രുദതഃ പ്രപദാഹതമ്

കുഞ്ഞ് താഴെ കിടന്നിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കാലുകൾ കൊണ്ട് തട്ടി കരച്ചിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ, തട്ടിൽ ചക്രം മറിഞ്ഞു വീണു.

ഏകഹായന ആസീനോ ഹ്രിയമാണോ വിഹായസാ । ദൈത്യേന യസ്തൃണാവര്ത മഹന് കണ്ഠഗ്രഹാതുരമ്

ഒരു വയസ്സുകാരനായി ഇരുന്നപ്പോൾ, തൃണാവർത്തൻ എന്ന അസുരൻ അവനെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ ആ വലിയ കഷ്ടം അവൻ ജയിച്ചു.

ക്വചിദ് ഹൈയങ്‌ഗവസ്തൈന്യേ മാത്രാ ബദ്ധ ഉലൂഖലേ । ഗച്ഛന് അര്ജുനയോര്മധ്യേ ബാഹുഭ്യാം താവപാതയത്

ഒരിക്കൽ, വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ അമ്മ അവനെ ഉലൂഖലിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, അവൻ അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നു, കൈകൾ കൊണ്ട് ആ വൃക്ഷങ്ങൾ വീഴ്ത്തി.

വനേ സഞ്ചാരയന് വത്സാന് സരാമോ ബാലകൈര്വൃതഃ । ഹന്തുകാമം ബകം ദോര്ഭ്യാം മുഖതോഽരിമപാടയത്

കാടിൽ, കാളകുട്ടികളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട്, മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ, അവനെ കൊല്ലാൻ വന്ന ബകാസുരന്റെ വായ് അവൻ കൈകൊണ്ട് കീറി.