ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯದ್ಯಪ್ಯಸೌ ಪಾರ್ಶ್ವಗತೋ ರಹೋಗತಃ ತಥಾಪಿ ತಸ್ಯಾಙ್‌ಘ್ರಿಯುಗಂ ನವಂ ನವಮ್ । ಪದೇ ಪದೇ ಕಾ ವಿರಮೇತ ತತ್ಪದಾತ್ ಚಲಾಪಿ ಯಚ್ಛ್ರೀರ್ನ ಜಹಾತಿ ಕರ್ಹಿಚಿತ್

ಅವನು ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ದೂರವಿರಬಹುದು? ಯಾಕೆಂದರೆ, ಚಂಚಲವಾದ ಶ್ರೀದೇವಿಯೂ ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಏವಂ ನೃಪಾಣಾಂ ಕ್ಷಿತಿಭಾರಜನ್ಮನಾಂ ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀಭಿಃ ಪರಿವೃತ್ತತೇಜಸಾಮ್ । ವಿಧಾಯ ವೈರಂ ಶ್ವಸನೋ ಯಥಾನಲಂ ಮಿಥೋ ವಧೇನೋಪರತೋ ನಿರಾಯುಧಃ

ಈ ರೀತಿ, ಭೂಭಾರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು. ಅವನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ, ಅವರನ್ನೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿ, ತಾನು ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ದೂರ ನಿಂತನು.

ಸ ಏಷ ನರಲೋಕೇಽಸ್ಮಿನ್ ಅವತೀರ್ಣಃ ಸ್ವಮಾಯಯಾ । ರೇಮೇ ಸ್ತ್ರೀರತ್‍ನಕೂಟಸ್ಥೋ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಾಕೃತೋ ಯಥಾ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವತರಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಿಳೆಯರ ನಡುವೆ ಇದ್ದು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ಉದ್ದಾಮಭಾವ ಪಿಶುನಾಮಲ ವಲ್ಗುಹಾಸ । ವ್ರೀಡಾವಲೋಕನಿಹತೋ ಮದನೋಽಪಿ ಯಾಸಾಮ್ ॥ ಸಮ್ಮುಹ್ಯ ಚಾಪಮಜಹಾತ್ ಪ್ರಮದೋತ್ತಮಾಸ್ತಾ । ಯಸ್ಯೇನ್ದ್ರಿಯಂ ವಿಮಥಿತುಂ ಕುಹಕೈರ್ನ ಶೇಕುಃ

ಅವರ ಉಗ್ರವಾದ ದೃಷ್ಟಿ, ನಾಚಿಕೆಯ ನಗುವು, ಬದಿಗೆ ನೋಡುವ ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ಕಾಮದೇವನೂ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟನು. ಆದರೂ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಿಳೆಯರು ಎಲ್ಲ ಉಪಾಯಗಳಿಂದಲೂ ಅವನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಕದಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತಮಯಂ ಮನ್ಯತೇ ಲೋಕೋ ಹ್ಯಸಙ್‌ಗಮಪಿ ಸಙ್‌ಗಿನಮ್ । ಆತ್ಮೌಪಮ್ಯೇನ ಮನುಜಂ ವ್ಯಾಪೃಣ್ವಾನಂ ಯತೋಽಬುಧಃ

ಜನರು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಅವನು ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದವನಾದರೂ, ಸಂಬಂಧವಿರುವವನಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಮಾಪದಂಡದಿಂದ, ಲೋಕದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವವನನ್ನು ಮಾನವನೆಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಏತತ್ ಈಶನಮೀಶಸ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ಥೋಽಪಿ ತದ್‍ಗುಣೈಃ । ನ ಯುಜ್ಯತೇ ಸದಾಽತ್ಮಸ್ಥೈಃ ಯಥಾ ಬುದ್ಧಿಸ್ತದಾಶ್ರಯಾ

ಇದು ಭಗವಂತನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ: ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಅವನು ಅದರ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಆ ಗುಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಂ ಮೇನಿರೇಽಬಲಾ ಮೂಢಾಃ ಸ್ತ್ರೈಣಂ ಚಾನುವ್ರತಂ ರಹಃ । ಅಪ್ರಮಾಣವಿದೋ ಭರ್ತುಃ ಈಶ್ವರಂ ಮತಯೋ ಯಥಾ

ಅವನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿಯದ ಮೂಢ ಮಹಿಳೆಯರು, ಅವನು ತಮ್ಮ ಗಂಡನಂತೆ, ತಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗುವವನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸೀಮಿತವನ್ನಾಗಿ ಭಾವಿಸುವಂತೆ.

ವೃಷಾಯಮಾಣೌ ನರ್ದನ್ತೌ ಯುಯುಧಾತೇ ಪರಸ್ಪರಮ್ । ಅನುಕೃತ್ಯ ರುತೈರ್ಜನ್ತೂನ್ ಚೇರತುಃ ಪ್ರಾಕೃತೌ ಯಥಾ

ಆ ಇಬ್ಬರೂ, ಗಂಡು ಎತ್ತಿನಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಜಾನುವಾರುಗಳ ಶಬ್ದವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಿಗಳಂತೆ.

ಕದಾಚಿದ್ ಯಮುನಾತೀರೇ ವತ್ಸಾನ್ ಚಾರಯತೋಃ ಸ್ವಕೈಃ । ವಯಸ್ಯೈಃ ಕೃಷ್ಣಬಲಯೋಃ ಜಿಘಾಂಸುರ್ದೈತ್ಯ ಆಗಮತ್

ಒಂದು ಬಾರಿ, ಯಮುನಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಸುವಿನ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯನು ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂತು.

ತಂ ವತ್ಸರೂಪಿಣಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ವತ್ಸಯೂಥಗತಂ ಹರಿಃ । ದರ್ಶಯನ್ ಬಲದೇವಾಯ ಶನೈರ್ಮುಗ್ಧ ಇವಾಸದತ್

ಆ ದೈತ್ಯನು ಕರುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಸುವಿನ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರಿಯು ನಿರಪರಾಧಿಯಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಬಲರಾಮನಿಗೆ ಅವನನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಗೃಹೀತ್ವಾ ಅಪರಪಾದಾಭ್ಯಾಂ ಸಹಲಾಙ್‌ಗೂಲಮಚ್ಯುತಃ । ಭ್ರಾಮಯಿತ್ವಾ ಕಪಿತ್ಥಾಗ್ರೇ ಪ್ರಾಹಿಣೋದ್ ಗತಜೀವಿತಮ್ । ಸ ಕಪಿತ್ಥೈರ್ಮಹಾಕಾಯಃ ಪಾತ್ಯಮಾನೈಃ ಪಪಾತ ಹ

ಅಚ್ಯುತನು ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಂದುಕಾಲಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಬಾಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತಿರುಗಿಸಿ, ಕಪಿತ್ತ ಮರದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ದೊಡ್ಡ ದೇಹದವನು, ಹಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟನು.

ತಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ವಿಸ್ಮಿತಾ ಬಾಲಾಃ ಶಶಂಸುಃ ಸಾಧು ಸಾಧ್ವಿತಿ । ದೇವಾಶ್ಚ ಪರಿಸನ್ತುಷ್ಟಾ ಬಭೂವುಃ ಪುಷ್ಪವರ್ಷಿಣಃ

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಬಾಲಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು.

ತೌ ವತ್ಸಪಾಲಕೌ ಭೂತ್ವಾ ಸರ್ವಲೋಕೈಕಪಾಲಕೌ । ಸಪ್ರಾತರಾಶೌ ಗೋವತ್ಸಾನ್ ಚಾರಯನ್ತೌ ವಿಚೇರತುಃ

ಆ ಇಬ್ಬರೂ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೂ, ಹಸುವಿನ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುವ ಬಾಲಕರಂತೆ ನಡೆದು, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸ್ವಂ ಸ್ವಂ ವತ್ಸಕುಲಂ ಸರ್ವೇ ಪಾಯಯಿಷ್ಯನ್ತ ಏಕದಾ । ಗತ್ವಾ ಜಲಾಶಯಾಭ್ಯಾಶಂ ಪಾಯಯಿತ್ವಾ ಪಪುರ್ಜಲಮ್

ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾಲಕನು ತನ್ನ ತನ್ನ ಕರುವಿನ ಗುಂಪನ್ನು ನೀರಿನ ತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಯಿಸಿ, ತಾನೂ ನೀರು ಕುಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು.

ತೇ ತತ್ರ ದದೃಶುರ್ಬಾಲಾ ಮಹಾಸತ್ತ್ವಮವಸ್ಥಿತಮ್ । ತತ್ರಸುರ್ವಜ್ರನಿರ್ಭಿನ್ನಂ ಗಿರೇಃ ಶೃಙ್‌ಗಮಿವ ಚ್ಯುತಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜೀವಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದು ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.

ಸ ವೈ ಬಕೋ ನಾಮ ಮಹಾನಸುರೋ ಬಕರೂಪಧೃಕ್ । ಆಗತ್ಯ ಸಹಸಾ ಕೃಷ್ಣಂ ತೀಕ್ಷ್ಣತುಣ್ಡೋಽಗ್ರಸದ್‍ಬಲೀ

ಅದು ಬಕ ಎಂಬ ಭಯಂಕರ ರಾಕ್ಷಸನು, ಬಕಪಕ್ಷಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಅವನು ತೀವ್ರವಾದ ಚಂಚು ಬಳಸಿ, ಅಚಾನಕ್ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.

ಕೃಷ್ಣಂ ಮಹಾಬಕಗ್ರಸ್ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಾಮಾದಯೋಽರ್ಭಕಾಃ । ಬಭೂವುರಿನ್ದ್ರಿಯಾಣೀವ ವಿನಾ ಪ್ರಾಣಂ ವಿಚೇತಸಃ

ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆ ಮಹಾಬಕನು ನುಂಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಮನೂ ಇತರ ಮಕ್ಕಳು ಜೀವವಿಲ್ಲದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದವರಾದರು.

( ಮಿಶ್ರ ) ತಂ ತಾಲುಮೂಲಂ ಪ್ರದಹನ್ತಮಗ್ನಿವದ್ ಗೋಪಾಲಸೂನುಂ ಪಿತರಂ ಜಗದ್‍ಗುರೋಃ । ಚಚ್ಛರ್ದ ಸದ್ಯೋಽತಿರುಷಾಕ್ಷತಂ ಬಕಃ ತುಣ್ಡೇನ ಹನ್ತುಂ ಪುನರಭ್ಯಪದ್ಯತ

ಆಗ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗುರುವಾಗಿರುವ ಗೋಪಾಳನ ಮಗನು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಕನ ಬಾಯಿಯ ಮೂಲವನ್ನು ಸುಟ್ಟನು. ಆ ನೋವಿನಿಂದ ಬಕನು ತಕ್ಷಣ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಉಗುಳಿಬಿಟ್ಟನು, ಆದರೆ ಕೋಪದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಚಂಚು ಬಳಸಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಹಾರಿದನು.

ತಂ ಆಪತನ್ತಂ ಸ ನಿಗೃಹ್ಯ ತುಣ್ಡಯೋಃ ದೋರ್ಭ್ಯಾಂ ಬಕಂ ಕಂಸಸಖಂ ಸತಾಂ ಪತಿಃ । ಪಶ್ಯತ್ಸು ಬಾಲೇಷು ದದಾರ ಲೀಲಯಾ ಮುದಾವಹೋ ವೀರಣವದ್ ದಿವೌಕಸಾಮ್

ಅವನು ಹಾರಿ ಬಂದಾಗ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತು ಕಂಸನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಬಕನ ಚಂಚನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

ತದಾ ಬಕಾರಿಂ ಸುರಲೋಕವಾಸಿನಃ ಸಮಾಕಿರನ್ ನನ್ದನಮಲ್ಲಿಕಾದಿಭಿಃ । ಸಮೀಡಿರೇ ಚಾನಕಶಙ್‌ಖಸಂಸ್ತವೈಃ ತದ್ವೀಕ್ಷ್ಯ ಗೋಪಾಲಸುತಾ ವಿಸಿಸ್ಮಿರೇ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳು ಬಕನ ಶತ್ರುವಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ನಂದನವನದ ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಸುರಿದರು. ಅವನನ್ನು ಡೊಳ್ಳು, ಶಂಖ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಗೋಪಾಲರ ಮಕ್ಕಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದರು.

ಮುಕ್ತಂ ಬಕಾಸ್ಯಾದ್ ಉಪಲಭ್ಯ ಬಾಲಕಾ ರಾಮಾದಯಃ ಪ್ರಾಣಮಿವೇನ್ದ್ರಿಯೋ ಗಣಃ । ಸ್ಥಾನಾಗತಂ ತಂ ಪರಿರಭ್ಯ ನಿರ್ವೃತಾಃ ಪ್ರಣೀಯ ವತ್ಸಾನ್ ವ್ರಜಮೇತ್ಯ ತಜ್ಜಗುಃ

ಕೃಷ್ಣನು ಬಕನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಣ ಬಂದಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕರುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಹಾಡುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಶ್ರುತ್ವಾ ತದ್ ವಿಸ್ಮಿತಾ ಗೋಪಾ ಗೋಪ್ಯಶ್ಚಾತಿಪ್ರಿಯಾದೃತಾಃ । ಪ್ರೇತ್ಯ ಆಗತಮಿವೋತ್ಸುಕ್ಯಾದ್ ಐಕ್ಷನ್ತ ತೃಷಿತೇಕ್ಷಣಾಃ

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದವನಂತೆ ತೀವ್ರ ಆಸೆಯಿಂದ ನೋಡಿದರು.

ಅಹೋ ಬತಾಸ್ಯ ಬಾಲಸ್ಯ ಬಹವೋ ಮೃತ್ಯವೋಽಭವನ್ । ಅಪ್ಯಾಸೀದ್ ವಿಪ್ರಿಯಂ ತೇಷಾಂ ಕೃತಂ ಪೂರ್ವಂ ಯತೋ ಭಯಮ್

ಅಯ್ಯೋ, ಈ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಗಳು ಎದುರಾಗಿದೆ! ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಯಾವದೋ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಈ ಭಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಥಾಪಿ ಅಭಿಭವನ್ತ್ಯೇನಂ ನೈವ ತೇ ಘೋರದರ್ಶನಾಃ । ಜಿಘಾಂಸಯೈನಮಾಸಾದ್ಯ ನಶ್ಯನ್ತ್ಯಗ್ನೌ ಪತಙ್‌ಗವತ್

ಆದರೂ, ಆ ಭಯಾನಕ ಜೀವಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರವು. ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದರೂ, ಅವನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲು ಹಾರಿ ಸಾಯುವ ಪಟಂಗಗಳಂತೆ ಅವುಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

ಅಹೋ ಬ್ರಹ್ಮವಿದಾಂ ವಾಚೋ ನಾಸತ್ಯಾಃ ಸನ್ತಿ ಕರ್ಹಿಚಿತ್ । ಗರ್ಗೋ ಯದಾಹ ಭಗವಾನ್ ಅನ್ವಭಾವಿ ತಥೈವ ತತ್

ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮಾತು ಎಂದಿಗೂ ಸುಳ್ಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಗರ್ಗ ಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ.

ಇತಿ ನನ್ದಾದಯೋ ಗೋಪಾಃ ಕೃಷ್ಣರಾಮಕಥಾಂ ಮುದಾ । ಕುರ್ವನ್ತೋ ರಮಮಾಣಾಶ್ಚ ನಾವಿನ್ದನ್ ಭವವೇದನಾಮ್

ಹೀಗೆ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಪರು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಲೋಕದ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆತು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಏವಂ ವಿಹಾರೈಃ ಕೌಮಾರೈಃ ಕೌಮಾರಂ ಜಹತುರ್ವ್ರಜೇ । ನಿಲಾಯನೈಃ ಸೇತುಬನ್ಧೈಃ ಮರ್ಕಟೋತ್ಪ್ಲವನಾದಿಭಿಃ

ಈ ರೀತಿ, ಮಕ್ಕಳ ಆಟಗಳಿಂದ—ಅಡಗಾಟ, ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟುವುದು, ಕೋತಿಯಂತೆ ಹಾರಾಟ ಇತ್ಯಾದಿ ಆಟಗಳಿಂದ—ಅವರು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆಯಿದರು.

ಶೌನಕ ಉವಾಚ । ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ್ನೋಪಸೃಷ್ಟೇನ ಬ್ರಹ್ಮಶೀರ್ಷ್ಣೋರುತೇಜಸಾ । ಉತ್ತರಾಯಾ ಹತೋ ಗರ್ಭ ಈಶೇನಾಜೀವಿತಃ ಪುನಃ

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದನು: ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ತ್ರದಿಂದ ಉತ್ತರೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮಗುವಿಗೆ ಅಪಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತನಾದನು.

ತಸ್ಯ ಜನ್ಮ ಮಹಾಬುದ್ಧೇಃ ಕರ್ಮಾಣಿ ಚ ಮಹಾತ್ಮನಃ । ನಿಧನಂ ಚ ಯಥೈವಾಸೀತ್ ಸ ಪ್ರೇತ್ಯ ಗತವಾನ್ ಯಥಾ

ಅವನ ಜನ್ಮ, ಅವನು ಮಾಡಿದ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಅವನ ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ ಆಯಿತು, ಅವನು ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.