ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭವಾಯ ನಸ್ತ್ವಂ ಭವ ವಿಶ್ವಭಾವನ ತ್ವಮೇವ ಮಾತಾಥ ಸುಹೃತ್ಪತಿಃ ಪಿತಾ । ತ್ವಂ ಸದ್‍ಗುರುರ್ನಃ ಪರಮಂ ಚ ದೈವತಂ ಯಸ್ಯಾನುವೃತ್ತ್ಯಾ ಕೃತಿನೋ ಬಭೂವಿಮ

ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪಾಲಕ, ರಕ್ಷಕ; ನೀನು ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಪತಿ, ತಂದೆ; ನೀನು ನಮ್ಮ ಸತ್ಯಗುರು ಮತ್ತು ಪರಮ ದೈವ; ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾವು ಯಶಸ್ವಿಗಳಾದೆವು.

ಅಹೋ ಸನಾಥಾ ಭವತಾ ಸ್ಮ ಯದ್ವಯಂ ತ್ರೈವಿಷ್ಟಪಾನಾಮಪಿ ದೂರದರ್ಶನಮ್ । ಪ್ರೇಮಸ್ಮಿತ ಸ್ನಿಗ್ಧ ನಿರೀಕ್ಷಣಾನನಂ ಪಶ್ಯೇಮ ರೂಪಂ ತವ ಸರ್ವಸೌಭಗಮ್

ಅಯ್ಯೋ, ನಿನ್ನಿಂದ ನಾವು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳಾದೆವು; ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನೂ, ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನೂ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಯರ್ಹ್ಯಮ್ಬುಜಾಕ್ಷಾಪಸಸಾರ ಭೋ ಭವಾನ್ ಕುರೂನ್ ಮಧೂನ್ ವಾಥ ಸುಹೃದ್ ದಿದೃಕ್ಷಯಾ । ತತ್ರಾಬ್ದಕೋಟಿಪ್ರತಿಮಃ ಕ್ಷಣೋ ಭವೇದ್ ರವಿಂ ವಿನಾಕ್ಷ್ಣೋರಿವ ನಸ್ತವಾಚ್ಯುತ

ಕಮಲನೇತ್ರನೇ, ನೀನು ಕುರುಗಳು ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳಂತೆ ಅನಿಸಿತು; ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಅಚ್ಯುತ.

ಇತಿ ಚೋದೀರಿತಾ ವಾಚಃ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಭಕ್ತವತ್ಸಲಃ । ಶೃಣ್ವಾನೋಽನುಗ್ರಹಂ ದೃಷ್ಟ್ಯಾ ವಿತನ್ವನ್ ಪ್ರಾವಿಶತ್ಪುರಮ್

ಹೀಗೆ ಜನರು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯನಾದ ಭಗವಂತನು ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹರಡಿ, ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಮಧುಭೋಜದಶಾರ್ಹಾರ್ಹ ಕುಕುರಾನ್ಧಕ ವೃಷ್ಣಿಭಿಃ । ಆತ್ಮತುಲ್ಯ ಬಲೈರ್ಗುಪ್ತಾಂ ನಾಗೈರ್ಭೋಗವತೀಮಿವ

ಮಧು, ಭೋಜ, ದಶಾರ್ಹ, ಕುಕುರು, ಅಂಧಕ ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿ ಎಂಬ ಸಮಾನ ಬಲದ ಬಂಧುಗಳು ಈ ನಗರವನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸಿದರು ಎಂದರೆ, ನಾಗಗಳು ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ಕಾಯುವಂತೆ ಇದನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಟ್ಟರು.

ಸರ್ವರ್ತು ಸರ್ವವಿಭವ ಪುಣ್ಯವೃಕ್ಷಲತಾಶ್ರಮೈಃ । ಉದ್ಯಾನೋಪವನಾರಾಮೈಃ ವೃತ ಪದ್ಮಾಕರ ಶ್ರಿಯಮ್

ಎಲ್ಲಾ ಋತುಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ, ಶುಭಕರವಾದ ಮರಗಳು, ಬೆಳೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ತೋಟಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಕೆರೆಗಳಿಂದ ಆ ನಗರವು ತುಂಬಾ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗೋಪುರದ್ವಾರಮಾರ್ಗೇಷು ಕೃತಕೌತುಕ ತೋರಣಾಮ್ । ಚಿತ್ರಧ್ವಜಪತಾಕಾಗ್ರೈಃ ಅನ್ತಃ ಪ್ರತಿಹತಾತಪಾಮ್

ಗೋಪುರದ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ದಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ತೋರಣಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳು ಮತ್ತು ಬಾವುಟಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು, ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ತಟ್ಟದೆ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು.

ಸಮ್ಮಾರ್ಜಿತ ಮಹಾಮಾರ್ಗ ರಥ್ಯಾಪಣಕ ಚತ್ವರಾಮ್ । ಸಿಕ್ತಾಂ ಗನ್ಧಜಲೈರುಪ್ತಾಂ ಫಲಪುಷ್ಪಾಕ್ಷತಾಙ್‌ಕುರೈಃ

ಮಹಾ ರಸ್ತೆ, ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಚೌಕಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಗೆಯಲಾಗಿತ್ತು, ಸುಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಳಿಸಿ, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ಮುಡಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ದ್ವಾರಿ ದ್ವಾರಿ ಗೃಹಾಣಾಂ ಚ ದಧ್ಯಕ್ಷತ ಫಲೇಕ್ಷುಭಿಃ । ಅಲಙ್‌ಕೃತಾಂ ಪೂರ್ಣಕುಮ್ಭೈಃ ಬಲಿಭಿಃ ಧೂಪದೀಪಕೈಃ

ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಅಕ್ಕಿ, ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪೂರ್ಣ ಕುಂಭಗಳು, ಬಲಿ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು.

ನಿಶಮ್ಯ ಪ್ರೇಷ್ಠಮಾಯಾನ್ತಂ ವಸುದೇವೋ ಮಹಾಮನಾಃ । ಅಕ್ರೂರಶ್ಚೋಗ್ರಸೇನಶ್ಚ ರಾಮಶ್ಚಾದ್‍ಭುತವಿಕ್ರಮಃ

ಪ್ರಿಯವ್ಯಕ್ತಿಯು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವಸುದೇವ, ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ರಾಮರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದರು.

ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಃ ಚಾರುದೇಷ್ಣಶ್ಚ ಸಾಮ್ಬೋ ಜಾಮ್ಬವತೀಸುತಃ । ಪ್ರಹರ್ಷವೇಗ ಉಚ್ಛಶಿತ ಶಯನಾಸನ ಭೋಜನಾಃ

ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಸಾಂಬ ಮತ್ತು ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರರು ಕೂಡ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ ಮತ್ತು ಊಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಬಂದರು.

ವಾರಣೇನ್ದ್ರಂ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈಃ ಸಸುಮಙ್‌ಗಲೈಃ । ಶಙ್‌ಖತೂರ್ಯ ನಿನಾದೇನ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷೇಣ ಚಾದೃತಾಃ । ಪ್ರತ್ಯುಜ್ಜಗ್ಮೂ ರಥೈರ್ಹೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರಣಯಾಗತ ಸಾಧ್ವಸಾಃ

ಗಜರಾಜನನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಶುಭಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಶಂಖ ಮತ್ತು ತೂರ್ಯಗಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎದುರಿಸಲು ಹೊರಟರು.

ವಾರಮುಖ್ಯಾಶ್ಚ ಶತಶೋ ಯಾನೈಃ ತತ್ ದರ್ಶನೋತ್ಸುಕಾಃ । ಲಸತ್ಕುಣ್ಡಲ ನಿರ್ಭಾತ ಕಪೋಲ ವದನಶ್ರಿಯಃ

ನೂರಾರು ಮುಖ್ಯ ಆನೆಗಳು, ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಆತುರದಿಂದ, ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ, ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕಪೋಲ ಮತ್ತು ಮುಖಗಳಿಂದ ಆ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿದವು.

ನಟನರ್ತಕಗನ್ಧರ್ವಾಃ ಸೂತ ಮಾಗಧ ವನ್ದಿನಃ । ಗಾಯನ್ತಿ ಚೋತ್ತಮಶ್ಲೋಕ ಚರಿತಾನಿ ಅದ್‍ಭುತಾನಿ ಚ

ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸೂತರು, ಮಾಘಧರು ಮತ್ತು ವಂದಿಗಳು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಅದ್ಭುತ ಕೀರ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಭಗವಾನ್ ತತ್ರ ಬನ್ಧೂನಾಂ ಪೌರಾಣಾಂ ಅನುವರ್ತಿನಾಮ್ । ಯಥಾವಿಧಿ ಉಪಸಙ್‌ಗಮ್ಯ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಮಾನಮಾದಧೇ

ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಪೌರರು ನಡುವೆ, ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬರ ಬಳಿಗೆ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಹೋದನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವ ನೀಡಿದನು.

ಪ್ರಹ್ವಾಭಿವಾದನ ಆಶ್ಲೇಷ ಕರಸ್ಪರ್ಶ ಸ್ಮಿತೇಕ್ಷಣೈಃ । ಆಶ್ವಾಸ್ಯ ಚಾಶ್ವಪಾಕೇಭ್ಯೋ ವರೈಶ್ಚ ಅಭಿಮತೈರ್ವಿಭುಃ

ನಮನ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ಕೈಹಿಡಿಯುವುದು ಮತ್ತು ನಗುತ್ತಾ ನೋಡುವುದರಿಂದ, ದೂರವಿದ್ದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು, ಇತರರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಸ್ವಯಂ ಚ ಗುರುಭಿರ್ವಿಪ್ರೈಃ ಸದಾರೈಃ ಸ್ಥವಿರೈರಪಿ । ಆಶೀರ್ಭಿಃ ಯುಜ್ಯಮಾನೋಽನ್ಯೈಃ ವನ್ದಿಭಿಶ್ಚಾವಿಶತ್ ಪುರಮ್

ತಾನೇ ಹಿರಿಯರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ವಯಸ್ಸಾದ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇತರರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ವಂದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ರಾಜಮಾರ್ಗಂ ಗತೇ ಕೃಷ್ಣೇ ದ್ವಾರಕಾಯಾಃ ಕುಲಸ್ತ್ರಿಯಃ । ಹರ್ಮ್ಯಾಣ್ಯಾರುರುಹುರ್ವಿಪ್ರ ತದೀಕ್ಷಣ ಮಹೋತ್ಸವಾಃ

ಕೃಷ್ಣನು ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದ್ವಾರಕೆಯ ಕುಲಸ್ತ್ರೀಯರು ಆ ಮಹೋತ್ಸವದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಭವನಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಹತ್ತಿದರು.

ನಿತ್ಯಂ ನಿರೀಕ್ಷಮಾಣಾನಾಂ ಯದಪಿ ದ್ವಾರಕೌಕಸಾಮ್ । ನ ವಿತೃಪ್ಯನ್ತಿ ಹಿ ದೃಶಃ ಶ್ರಿಯೋ ಧಾಮಾಙ್‌ಗಮಚ್ಯುತಮ್

ದ್ವಾರಕೆಯವರು ಅವನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲ.

ಶ್ರಿಯೋ ನಿವಾಸೋ ಯಸ್ಯೋರಃ ಪಾನಪಾತ್ರಂ ಮುಖಂ ದೃಶಾಮ್ । ಬಾಹವೋ ಲೋಕಪಾಲಾನಾಂ ಸಾರಙ್‌ಗಾಣಾಂ ಪದಾಮ್ಬುಜಮ್

ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ದೇವಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅವನ ಮುಖ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅಮೃತಪಾತ್ರ, ಅವನ ಕೈಗಳು ಲೋಕಪಾಲಕರ ರಕ್ಷಣೆ, ಅವನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ಧರ್ಮಿಗಳ ಆಶ್ರಯ.

ಸಿತಾತಪತ್ರವ್ಯಜನೈಃ ಉಪಸ್ಕೃತಃ ನವರ್ಷೈಃ ಅಭಿವರ್ಷಿತಃ ಪಥಿ । ಪಿಶಙ್‌ಗವಾಸಾ ವನಮಾಲಯಾ ಬಭೌ ಯಥಾರ್ಕೋಡುಪ ಚಾಪ ವೈದ್ಯುತೈಃ

ಬಿಳಿ ಛತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಹಸಿರು ಹೂವುಗಳಿಂದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಭಿಷೇಕಗೊಂಡು, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ವನಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಅವನು ಮೋಡ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಿಂಚಿನಿಂದ ಸುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಪ್ರವಿಷ್ಟಸ್ತು ಗೃಹಂ ಪಿತ್ರೋಃ ಪರಿಷ್ವಕ್ತಃ ಸ್ವಮಾತೃಭಿಃ । ವವನ್ದೇ ಶಿರಸಾ ಸಪ್ತ ದೇವಕೀಪ್ರಮುಖಾ ಮುದಾ

ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತಾಯಂದಿರಿಂದ ಅಪ್ಪುಗೆಯಾಗಿ, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಏಳು ಜನರಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಲೆಯು ಬಾಗಿದನು.

ತಾಃ ಪುತ್ರಮಙ್‌ಕಂ ಆರೋಪ್ಯ ಸ್ನೇಹಸ್ನುತ ಪಯೋಧರಾಃ । ಹರ್ಷವಿಹ್ವಲಿತಾತ್ಮಾನಃ ಸಿಷಿಚುಃ ನೇತ್ರಜೈರ್ಜಲೈಃ

ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ, Snehaದಿಂದ ತೊಯ್ದ ಸ್ತನಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆನಂದದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬರುವ ನೀರಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರು.

ಅಥಾವಿಶತ್ ಸ್ವಭವನಂ ಸರ್ವಕಾಮಮನುತ್ತಮಮ್ । ಪ್ರಾಸಾದಾ ಯತ್ರ ಪತ್‍ನೀನಾಂ ಸಹಸ್ರಾಣಿ ಚ ಷೋಡಶ

ನಂತರ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸುವ, ಅಪೂರ್ವವಾದ ತನ್ನ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಹೆಂಡತಿಯರ ಮನೆಗಳು ಇದ್ದವು.

ಪತ್‍ನ್ಯಃ ಪತಿಂ ಪ್ರೋಷ್ಯ ಗೃಹಾನುಪಾಗತಂ ಕ್ಯ ಸಞ್ಜಾತ ಮನೋಮಹೋತ್ಸವಾಃ । ಉತ್ತಸ್ಥುರಾರಾತ್ ಸಹಸಾಸನಾಶಯಾತ್ ವ್ರತೈಃ ವ್ರೀಡಿತ ಲೋಚನಾನನಾಃ

ಗಂಡನು ದೂರವಿದ್ದ ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೆಂಡತಿಯರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಜಾಗ ಮತ್ತು ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಎದ್ದರು; ವ್ರತದಿಂದ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದರು.

ತಂ ಆತ್ಮಜೈಃ ದೃಷ್ಟಿಭಿರನ್ತರಾತ್ಮನಾ ದುರನ್ತಭಾವಾಃ ಪರಿರೇಭಿರೇ ಪತಿಮ್ । ನಿರುದ್ಧಮಪ್ಯಾಸ್ರವದಮ್ಬು ನೇತ್ರಯೋಃ ವಿಲಜ್ಜತೀನಾಂ ಭೃಗುವರ್ಯ ವೈಕ್ಲವಾತ್

ಭೃಗುಕುಲದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಗಂಡನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ತಡೆಯಲಾಗದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೀರು ಹರಿದುಬಂತು.

ಯದ್ಯಪ್ಯಸೌ ಪಾರ್ಶ್ವಗತೋ ರಹೋಗತಃ ತಥಾಪಿ ತಸ್ಯಾಙ್‌ಘ್ರಿಯುಗಂ ನವಂ ನವಮ್ । ಪದೇ ಪದೇ ಕಾ ವಿರಮೇತ ತತ್ಪದಾತ್ ಚಲಾಪಿ ಯಚ್ಛ್ರೀರ್ನ ಜಹಾತಿ ಕರ್ಹಿಚಿತ್

ಅವನು ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ದೂರವಿರಬಹುದು? ಯಾಕೆಂದರೆ, ಚಂಚಲವಾದ ಶ್ರೀದೇವಿಯೂ ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಏವಂ ನೃಪಾಣಾಂ ಕ್ಷಿತಿಭಾರಜನ್ಮನಾಂ ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀಭಿಃ ಪರಿವೃತ್ತತೇಜಸಾಮ್ । ವಿಧಾಯ ವೈರಂ ಶ್ವಸನೋ ಯಥಾನಲಂ ಮಿಥೋ ವಧೇನೋಪರತೋ ನಿರಾಯುಧಃ

ಈ ರೀತಿ, ಭೂಭಾರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು. ಅವನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ, ಅವರನ್ನೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿ, ತಾನು ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ದೂರ ನಿಂತನು.

ಸ ಏಷ ನರಲೋಕೇಽಸ್ಮಿನ್ ಅವತೀರ್ಣಃ ಸ್ವಮಾಯಯಾ । ರೇಮೇ ಸ್ತ್ರೀರತ್‍ನಕೂಟಸ್ಥೋ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಾಕೃತೋ ಯಥಾ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವತರಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಿಳೆಯರ ನಡುವೆ ಇದ್ದು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.