ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತೇಽಸುರಾ ಹ್ಯಪಿ ಪಶ್ಯನ್ತೋ ನ ನ್ಯಷೇಧನ್ವಿಮೋಹಿತಾಃ। ತದ್ವಿಜ್ಞಾಯ ಮಹಾಯೋಗೀ ರಸಪಾಲಾನಿದಂ ಜಗೌ

ದೈತ್ಯರು ಇದನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅರಿತು ಮಹಾಯೋಗಿಯಾದ ಮಾಯನು ಆ ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಕರಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು.

ಸ್ಮಯನ್ವಿಶೋಕಃ ಶೋಕಾರ್ತಾನ್ಸ್ಮರನ್ದೈವಗತಿಂ ಚ ತಾಮ್। ದೇವೋಽಸುರೋ ನರೋಽನ್ಯೋ ವಾ ನೇಶ್ವರೋಽಸ್ತೀಹ ಕಶ್ಚನ

ಮುಗ್ಧನಗುವ ಮುಖದಿಂದ, ದುಃಖವನ್ನೆದುರಿಸುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ನೆನೆದು, ವಿಧಿಯ ಆಟವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ದೇವತೆ, ದಾನವ, ಮಾನವ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ಆತ್ಮನೋಽನ್ಯಸ್ಯ ವಾ ದಿಷ್ಟಂ ದೈವೇನಾಪೋಹಿತುಂ ದ್ವಯೋಃ। ಅಥಾಸೌ ಶಕ್ತಿಭಿಃ ಸ್ವಾಭಿಃ ಶಮ್ಭೋಃ ಪ್ರಾಧಾನಿಕಂ ವ್ಯಧಾತ್

ತಮಗಾಗಲಿ, ಇತರರಿಗಾಗಲಿ, ವಿಧಿಯ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಯಾರೂ ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ತಾನು ಹೊಂದಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಶಿವನ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ಧರ್ಮಜ್ಞಾನವಿರಕ್ತ್ಯೃದ್ಧಿ ತಪೋವಿದ್ಯಾಕ್ರಿಯಾದಿಭಿಃ। ರಥಂ ಸೂತಂ ಧ್ವಜಂ ವಾಹಾನ್ಧನುರ್ವರ್ಮಶರಾದಿ ಯತ್

ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ, ಅವನು ರಥ, ಸಾರಥಿ, ಧ್ವಜ, ಕುದುರೆಗಳು, ಧನುಸ್ಸು, ಕವಚ, ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಇವುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರकटಿಸಿದನು.

ಸನ್ನದ್ಧೋ ರಥಮಾಸ್ಥಾಯ ಶರಂ ಧನುರುಪಾದದೇ। ಶರಂ ಧನುಷಿ ಸನ್ಧಾಯ ಮುಹೂರ್ತೇಽಭಿಜಿತೀಶ್ವರಃ

ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಯುಧಧಾರಿ ಆಗಿ, ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಾಣವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಬಾಣವನ್ನು ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ, ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಜಯದ ಒಡೆಯನು ತಯಾರಾದನು.

ದದಾಹ ತೇನ ದುರ್ಭೇದ್ಯಾ ಹರೋಽಥ ತ್ರಿಪುರೋ ನೃಪ। ದಿವಿ ದುನ್ದುಭಯೋ ನೇದುರ್ವಿಮಾನಶತಸಙ್ಕುಲಾಃ

ಅವನು ಆ ಬಾಣದಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಹರನು ಮೂರು ದುರ್ಗಗಳನ್ನು ಸುಡಿದನು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಘನಘನವೆಂದು ಮೊಳಗಿದವು, ನೂರಾರು ದೇವಮಂದಿರಗಳು ಗಗನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದವು.

ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃಸಿದ್ಧೇಶಾ ಜಯೇತಿ ಕುಸುಮೋತ್ಕರೈಃ। ಅವಾಕಿರನ್ಜಗುರ್ಹೃಷ್ಟಾ ನನೃತುಶ್ಚಾಪ್ಸರೋಗಣಾಃ

ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು—allರು ಜಯ ಎಂದು ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು; ಆಪ್ಸರಸರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು.

ಏವಂ ದಗ್ಧ್ವಾ ಪುರಸ್ತಿಸ್ರೋ ಭಗವಾನ್ಪುರಹಾ ನೃಪ। ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಭಿಃ ಸ್ತೂಯಮಾನಃ ಸ್ವಂ ಧಾಮ ಪ್ರತ್ಯಪದ್ಯತ

ಈ ರೀತಿ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ಪುರಹರನು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಏವಂ ವಿಧಾನ್ಯಸ್ಯ ಹರೇಃ ಸ್ವಮಾಯಯಾ ವಿಡಮ್ಬಮಾನಸ್ಯ ನೃಲೋಕಮಾತ್ಮನಃ। ವೀರ್ಯಾಣಿ ಗೀತಾನ್ಯೃಷಿಭಿರ್ಜಗದ್ಗುರೋರ್ಲೋಕಂ ಪುನಾನಾನ್ಯಪರಂ ವದಾಮಿ ಕಿಮ್

ಹೀಗೆ, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮಾನವರಂತೆ ಆಟವಾಡುವ ಹರಿಯ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಇವು ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕೆ?

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಆನರ್ತಾನ್ ಸ ಉಪವ್ರಜ್ಯ ಸ್ವೃದ್ಧಾಞ್ಜನಪದಾನ್ ಸ್ವಕಾನ್ । ದಧ್ಮೌ ದರವರಂ ತೇಷಾಂ ವಿಷಾದಂ ಶಮಯನ್ನಿವ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಆನರ್ತ ದೇಶಕ್ಕೂ ತನ್ನ ವೈಭವಶಾಲಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೂ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಅವನು ಘನವಾದ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು, ಅದು ಜನರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ ಕಂಡಿತು.

ಸ ಉಚ್ಚಕಾಶೇ ಧವಲೋದರೋ ದರೋಽಪಿ ಉರುಕ್ರಮಸ್ಯ ಅಧರಶೋಣ ಶೋಣಿಮಾ । ದಾಧ್ಮಾಯಮಾನಃ ಕರಕಞ್ಜಸಮ್ಪುಟೇ ಯಥಾಬ್ಜಖಣ್ಡೇ ಕಲಹಂಸ ಉತ್ಸ್ವನಃ

ಆ ಶಂಖವು ಬಿಳಿ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳದು, ಉನ್ನತ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳದು, ಮಹಾತ್ಮನ ಕೆಂಪು ಕೆಳ ತುಟಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಊದಿದಾಗ, ಅದು ಕಮಲದ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಹಂಸದ ಕೂಗು ಹೋಲಿತು.

ತಮುಪಶ್ರುತ್ಯ ನಿನದಂ ಜಗದ್‍ಭಯಭಯಾವಹಮ್ । ಪ್ರತ್ಯುದ್ಯಯುಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸರ್ವಾ ಭರ್ತೃದರ್ಶನಲಾಲಸಾಃ

ಆ ಘನವಾದ, ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಒಡೆಯನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಜನರು ಹೊರಬಂದರು.

ತತ್ರೋಪನೀತಬಲಯೋ ರವೇರ್ದೀಪಮಿವಾದೃತಾಃ । ಆತ್ಮಾರಾಮಂ ಪೂರ್ಣಕಾಮಂ ನಿಜಲಾಭೇನ ನಿತ್ಯದಾ

ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದವರು, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು; ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು.

ಪ್ರೀತ್ಯುತ್ಫುಲ್ಲಮುಖಾಃ ಪ್ರೋಚುಃ ಹರ್ಷಗದ್‍ಗದಯಾ ಗಿರಾ । ಪಿತರಂ ಸರ್ವಸುಹೃದಂ ಅವಿತಾರಂ ಇವಾರ್ಭಕಾಃ

ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೂವಿನಂತೆ ಅರಳಿದ ಮುಖಗಳಿಂದ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಗದ್ಗದಿತ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ, ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನಾದ ಪ್ರಿಯನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು.

ನತಾಃ ಸ್ಮ ತೇ ನಾಥ ಸದಾಙ್‌ಘ್ರಿಪಙ್‌ಕಜಂ ವಿರಿಞ್ಚವೈರಿಞ್ಚ್ಯ ಸುರೇನ್ದ್ರ ವನ್ದಿತಮ್ । ಪರಾಯಣಂ ಕ್ಷೇಮಮಿಹೇಚ್ಛತಾಂ ಪರಂ ನ ಯತ್ರ ಕಾಲಃ ಪ್ರಭವೇತ್ಪರಃ ಪ್ರಭುಃ

ನಾಥನೇ, ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಇಂದ್ರರು ಯಾವಾಗಲೂ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ನೀನೇ ಪರಮ ಆಶ್ರಯ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲನಿಗೂ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ.

ಭವಾಯ ನಸ್ತ್ವಂ ಭವ ವಿಶ್ವಭಾವನ ತ್ವಮೇವ ಮಾತಾಥ ಸುಹೃತ್ಪತಿಃ ಪಿತಾ । ತ್ವಂ ಸದ್‍ಗುರುರ್ನಃ ಪರಮಂ ಚ ದೈವತಂ ಯಸ್ಯಾನುವೃತ್ತ್ಯಾ ಕೃತಿನೋ ಬಭೂವಿಮ

ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪಾಲಕ, ರಕ್ಷಕ; ನೀನು ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಪತಿ, ತಂದೆ; ನೀನು ನಮ್ಮ ಸತ್ಯಗುರು ಮತ್ತು ಪರಮ ದೈವ; ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾವು ಯಶಸ್ವಿಗಳಾದೆವು.

ಅಹೋ ಸನಾಥಾ ಭವತಾ ಸ್ಮ ಯದ್ವಯಂ ತ್ರೈವಿಷ್ಟಪಾನಾಮಪಿ ದೂರದರ್ಶನಮ್ । ಪ್ರೇಮಸ್ಮಿತ ಸ್ನಿಗ್ಧ ನಿರೀಕ್ಷಣಾನನಂ ಪಶ್ಯೇಮ ರೂಪಂ ತವ ಸರ್ವಸೌಭಗಮ್

ಅಯ್ಯೋ, ನಿನ್ನಿಂದ ನಾವು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳಾದೆವು; ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನೂ, ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನೂ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಯರ್ಹ್ಯಮ್ಬುಜಾಕ್ಷಾಪಸಸಾರ ಭೋ ಭವಾನ್ ಕುರೂನ್ ಮಧೂನ್ ವಾಥ ಸುಹೃದ್ ದಿದೃಕ್ಷಯಾ । ತತ್ರಾಬ್ದಕೋಟಿಪ್ರತಿಮಃ ಕ್ಷಣೋ ಭವೇದ್ ರವಿಂ ವಿನಾಕ್ಷ್ಣೋರಿವ ನಸ್ತವಾಚ್ಯುತ

ಕಮಲನೇತ್ರನೇ, ನೀನು ಕುರುಗಳು ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳಂತೆ ಅನಿಸಿತು; ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಅಚ್ಯುತ.

ಇತಿ ಚೋದೀರಿತಾ ವಾಚಃ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಭಕ್ತವತ್ಸಲಃ । ಶೃಣ್ವಾನೋಽನುಗ್ರಹಂ ದೃಷ್ಟ್ಯಾ ವಿತನ್ವನ್ ಪ್ರಾವಿಶತ್ಪುರಮ್

ಹೀಗೆ ಜನರು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯನಾದ ಭಗವಂತನು ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹರಡಿ, ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಮಧುಭೋಜದಶಾರ್ಹಾರ್ಹ ಕುಕುರಾನ್ಧಕ ವೃಷ್ಣಿಭಿಃ । ಆತ್ಮತುಲ್ಯ ಬಲೈರ್ಗುಪ್ತಾಂ ನಾಗೈರ್ಭೋಗವತೀಮಿವ

ಮಧು, ಭೋಜ, ದಶಾರ್ಹ, ಕುಕುರು, ಅಂಧಕ ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿ ಎಂಬ ಸಮಾನ ಬಲದ ಬಂಧುಗಳು ಈ ನಗರವನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸಿದರು ಎಂದರೆ, ನಾಗಗಳು ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ಕಾಯುವಂತೆ ಇದನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಟ್ಟರು.

ಸರ್ವರ್ತು ಸರ್ವವಿಭವ ಪುಣ್ಯವೃಕ್ಷಲತಾಶ್ರಮೈಃ । ಉದ್ಯಾನೋಪವನಾರಾಮೈಃ ವೃತ ಪದ್ಮಾಕರ ಶ್ರಿಯಮ್

ಎಲ್ಲಾ ಋತುಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ, ಶುಭಕರವಾದ ಮರಗಳು, ಬೆಳೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ತೋಟಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಕೆರೆಗಳಿಂದ ಆ ನಗರವು ತುಂಬಾ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗೋಪುರದ್ವಾರಮಾರ್ಗೇಷು ಕೃತಕೌತುಕ ತೋರಣಾಮ್ । ಚಿತ್ರಧ್ವಜಪತಾಕಾಗ್ರೈಃ ಅನ್ತಃ ಪ್ರತಿಹತಾತಪಾಮ್

ಗೋಪುರದ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ದಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ತೋರಣಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳು ಮತ್ತು ಬಾವುಟಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು, ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ತಟ್ಟದೆ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು.

ಸಮ್ಮಾರ್ಜಿತ ಮಹಾಮಾರ್ಗ ರಥ್ಯಾಪಣಕ ಚತ್ವರಾಮ್ । ಸಿಕ್ತಾಂ ಗನ್ಧಜಲೈರುಪ್ತಾಂ ಫಲಪುಷ್ಪಾಕ್ಷತಾಙ್‌ಕುರೈಃ

ಮಹಾ ರಸ್ತೆ, ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಚೌಕಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಗೆಯಲಾಗಿತ್ತು, ಸುಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಳಿಸಿ, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ಮುಡಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ದ್ವಾರಿ ದ್ವಾರಿ ಗೃಹಾಣಾಂ ಚ ದಧ್ಯಕ್ಷತ ಫಲೇಕ್ಷುಭಿಃ । ಅಲಙ್‌ಕೃತಾಂ ಪೂರ್ಣಕುಮ್ಭೈಃ ಬಲಿಭಿಃ ಧೂಪದೀಪಕೈಃ

ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಅಕ್ಕಿ, ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪೂರ್ಣ ಕುಂಭಗಳು, ಬಲಿ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು.

ನಿಶಮ್ಯ ಪ್ರೇಷ್ಠಮಾಯಾನ್ತಂ ವಸುದೇವೋ ಮಹಾಮನಾಃ । ಅಕ್ರೂರಶ್ಚೋಗ್ರಸೇನಶ್ಚ ರಾಮಶ್ಚಾದ್‍ಭುತವಿಕ್ರಮಃ

ಪ್ರಿಯವ್ಯಕ್ತಿಯು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವಸುದೇವ, ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ರಾಮರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದರು.

ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಃ ಚಾರುದೇಷ್ಣಶ್ಚ ಸಾಮ್ಬೋ ಜಾಮ್ಬವತೀಸುತಃ । ಪ್ರಹರ್ಷವೇಗ ಉಚ್ಛಶಿತ ಶಯನಾಸನ ಭೋಜನಾಃ

ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಸಾಂಬ ಮತ್ತು ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರರು ಕೂಡ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ ಮತ್ತು ಊಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಬಂದರು.

ವಾರಣೇನ್ದ್ರಂ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈಃ ಸಸುಮಙ್‌ಗಲೈಃ । ಶಙ್‌ಖತೂರ್ಯ ನಿನಾದೇನ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷೇಣ ಚಾದೃತಾಃ । ಪ್ರತ್ಯುಜ್ಜಗ್ಮೂ ರಥೈರ್ಹೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರಣಯಾಗತ ಸಾಧ್ವಸಾಃ

ಗಜರಾಜನನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಶುಭಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಶಂಖ ಮತ್ತು ತೂರ್ಯಗಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎದುರಿಸಲು ಹೊರಟರು.

ವಾರಮುಖ್ಯಾಶ್ಚ ಶತಶೋ ಯಾನೈಃ ತತ್ ದರ್ಶನೋತ್ಸುಕಾಃ । ಲಸತ್ಕುಣ್ಡಲ ನಿರ್ಭಾತ ಕಪೋಲ ವದನಶ್ರಿಯಃ

ನೂರಾರು ಮುಖ್ಯ ಆನೆಗಳು, ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಆತುರದಿಂದ, ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ, ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕಪೋಲ ಮತ್ತು ಮುಖಗಳಿಂದ ಆ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿದವು.

ನಟನರ್ತಕಗನ್ಧರ್ವಾಃ ಸೂತ ಮಾಗಧ ವನ್ದಿನಃ । ಗಾಯನ್ತಿ ಚೋತ್ತಮಶ್ಲೋಕ ಚರಿತಾನಿ ಅದ್‍ಭುತಾನಿ ಚ

ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸೂತರು, ಮಾಘಧರು ಮತ್ತು ವಂದಿಗಳು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಅದ್ಭುತ ಕೀರ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.