ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆತ್ಮಾನಂ ಚ ಪ್ರವಯಸಂ ಆಕಲಯ್ಯ ವಿಶಾಮ್ಪತಿಃ । ವನಂ ವಿರಕ್ತಃ ಪ್ರಾತಿಷ್ಠದ್ ವಿಮೃಶನ್ನಾತ್ಮನೋ ಗತಿಮ್

ತಾನು ವಯಸ್ಸಾದವನು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು, ರಾಜನು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ, ಆತ್ಮದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

ಶೌನಕ ಉವಾಚ । (ವಂಶಸ್ಥ) ಹತ್ವಾ ಸ್ವರಿಕ್ಥಸ್ಪೃಧ ಆತತಾಯಿನೋ ಯುಧಿಷ್ಠಿರೋ ಧರ್ಮಭೃತಾಂ ವರಿಷ್ಠಃ । ಸಹಾನುಜೈಃ ಪ್ರತ್ಯವರುದ್ಧಭೋಜನಃ ಕಥಂ ಪ್ರವೃತ್ತಃ ಕಿಮಕಾರಷೀತ್ತತಃ

ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ತನ್ನ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಹಂಬಲಿಸಿದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ನಂತರ ಅವನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡನು?

ಸೂತ ಉವಾಚ । ವಂಶಂ ಕುರೋರ್ವಂಶದವಾಗ್ನಿನಿರ್ಹೃತಂ ಸಂರೋಹಯಿತ್ವಾ ಭವಭಾವನೋ ಹರಿಃ । ನಿವೇಶಯಿತ್ವಾ ನಿಜರಾಜ್ಯ ಈಶ್ವರೋ ಯುಧಿಷ್ಠಿರಂ ಪ್ರೀತಮನಾ ಬಭೂವ ಹ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಹರಿಯು, ತನ್ನ ವಂಶದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಾಶವಾದ ಕುರು ವಂಶವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದನು.

ನಿಶಮ್ಯ ಭೀಷ್ಮೋಕ್ತಮಥಾಚ್ಯುತೋಕ್ತಂ ಪ್ರವೃತ್ತ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಧೂತ ವಿಭ್ರಮಃ । ಶಶಾಸ ಗಾಮಿನ್ದ್ರ ಇವಾಜಿತಾಶ್ರಯಃ ಪರಿಧ್ಯುಪಾನ್ತಾಂ ಅನುಜಾನುವರ್ತಿತಃ

ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಂಶಯಗಳು ದೂರವಾದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಜಯಿಸಲಾರದ ತಮ್ಮಂದಿರ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದಂತೆ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದನು.

(ಅನುಷ್ಟುಪ್) ಕಾಮಂ ವವರ್ಷ ಪರ್ಜನ್ಯಃ ಸರ್ವಕಾಮದುಘಾ ಮಹೀ । ಸಿಷಿಚುಃ ಸ್ಮ ವ್ರಜಾನ್ ಗಾವಃ ಪಯಸೋಧಸ್ವತೀರ್ಮುದಾ

ಮೇಘಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದವು, ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಫಲ ನೀಡಿತು, ಹಸುಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಾಲು ಸುರಿದು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದವು.

ನದ್ಯಃ ಸಮುದ್ರಾ ಗಿರಯಃ ಸವನಸ್ಪತಿವೀರುಧಃ । ಫಲನ್ತ್ಯೋಷಧಯಃ ಸರ್ವಾಃ ಕಾಮಂ ಅನ್ವೃತು ತಸ್ಯ ವೈ

ನದಿಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ಸಸ್ಯಗಳು, ಎಲ್ಲ ಔಷಧಿಗಳು ಅವನಿಗಾಗಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಫಲ ನೀಡಿದವು.

ನಾಧಯೋ ವ್ಯಾಧಯಃ ಕ್ಲೇಶಾ ದೈವಭೂತಾತ್ಮಹೇತವಃ । ಅಜಾತಶತ್ರೌ ಅವಭವನ್ ಜನ್ತೂನಾಂ ರಾಜ್ಞಿ ಕರ್ಹಿಚಿತ್

ಯಾವುದೇ ರೋಗ, ದುಃಖ, ತೊಂದರೆಗಳು—ದೈವ, ಪ್ರಾಣಿ ಅಥವಾ ಸ್ವಂತ ಕಾರಣಗಳಿಂದ—ಅಜಾತಶತ್ರು ರಾಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಉಷಿತ್ವಾ ಹಾಸ್ತಿನಪುರೇ ಮಾಸಾನ್ ಕತಿಪಯಾನ್ ಹರಿಃ । ಸುಹೃದಾಂ ಚ ವಿಶೋಕಾಯ ಸ್ವಸುಶ್ಚ ಪ್ರಿಯಕಾಮ್ಯಯಾ

ಹರಿ ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳು ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡಲು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಅಲ್ಲಿದ್ದನು.

ಆಮಂತ್ರ್ಯ ಚಾಭ್ಯನುಜ್ಞಾತಃ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯಾಭಿವಾದ್ಯ ತಮ್ । ಆರುರೋಹ ರಥಂ ಕೈಶ್ಚಿತ್ ಪರಿಷ್ವಕ್ತೋಽಭಿವಾದಿತಃ

ವಿದಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೆಲವರು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಗೌರವಿಸಿ, ಅವನು ರಥಾರೂಢನಾದನು.

ಸುಭದ್ರಾ ದ್ರೌಪದೀ ಕುನ್ತೀ ವಿರಾಟತನಯಾ ತಥಾ । ಗಾನ್ಧಾರೀ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಶ್ಚ ಯುಯುತ್ಸುಃ ಗೌತಮೋ ಯಮೌ

ಸುಭದ್ರಾ, ದ್ರೌಪದಿ, ಕುಂತಿ, ವಿರಾಟನ ಮಗಳು, ಗಾಂಧಾರಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ, ಮತ್ತು ನಕುಲ ಸಹದೇವರು ಅಲ್ಲಿದ್ದರು.

ವೃಕೋದರಶ್ಚ ಧೌಮ್ಯಶ್ಚ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ಮತ್ಸ್ಯಸುತಾದಯಃ । ನ ಸೇಹಿರೇ ವಿಮುಹ್ಯನ್ತೋ ವಿರಹಂ ಶಾರ್ಙ್ಗಧನ್ವನಃ

ವೃಕೋದರನು, ಧೌಮ್ಯನು ಮತ್ತು ಮತ್ಸ್ಯರಾಜನ ಮಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು, ಶಾರ್ಙ್ಗಧನುಧಾರಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಆ ವಿಚ್ಛೇದನವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದರು.

ಸತ್ಸಙ್ಗಾತ್ ಮುಕ್ತದುಃಸಙ್ಗೋ ಹಾತುಂ ನೋತ್ಸಹತೇ ಬುಧಃ । ಕೀರ್ತ್ಯಮಾನಂ ಯಶೋ ಯಸ್ಯ ಸಕೃತ್ ಆಕರ್ಣ್ಯ ರೋಚನಮ್

ಉತ್ತಮರ ಸಂಗದಿಂದ ಕೆಟ್ಟವರ ಸಂಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಕ್ತನಾದ ಜ್ಞಾನಿ, ಒಮ್ಮೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಆಲಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಸಂಗವನ್ನು ಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಮಿನ್ ನ್ಯಸ್ತಧಿಯಃ ಪಾರ್ಥಾಃ ಸಹೇರನ್ ವಿರಹಂ ಕಥಮ್ । ದರ್ಶನಸ್ಪರ್ಶಸಂಲಾಪ ಶಯನಾಸನ ಭೋಜನೈಃ

ಪಾರ್ಥರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆತನಲ್ಲೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದಾಗ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿದ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ, ಮಾತಾಡಿದ, ಹಾಸಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ, ಕುಳಿತುಕೊಂಡ, ಊಟ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಆತನಿಂದ ದೂರವಾಗುವ ನೋವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಬಹುದು?

ಸರ್ವೇ ತೇಽನಿಮಿಷೈಃ ಅಕ್ಷೈಃ ತಂ ಅನು ದ್ರುತಚೇತಸಃ । ವೀಕ್ಷನ್ತಃ ಸ್ನೇಹಸಮ್ಬದ್ಧಾ ವಿಚೇಲುಸ್ತತ್ರ ತತ್ರ ಹ

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣು ಹಿಂಡದೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರು.

ನ್ಯರುನ್ಧನ್ ಉದ್‍ಗಲತ್ ಬಾಷ್ಪಂ ಔತ್ಕಣ್ಠ್ಯಾತ್ ದೇವಕೀಸುತೇ । ನಿರ್ಯಾತ್ಯಗಾರಾತ್ ನೋಽಭದ್ರಂ ಇತಿ ಸ್ಯಾತ್ ಬಾನ್ಧವಸ್ತ್ರಿಯಃ

ದೇವಕೀ ಪುತ್ರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಆಸೆಯಿಂದ, ಬಂಧುಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಹರಿದುಬರುವ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆದು, 'ಅವನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಯಾವ ಅಪಶಕುನು ಸಂಭವಿಸದಿರಲಿ' ಎಂದು ಹಾರೈಸಿದರು.

ಮೃದಙ್ಗಶಙ್ಖಭೇರ್ಯಶ್ಚ ವೀಣಾಪಣವ ಗೋಮುಖಾಃ । ಧುನ್ಧುರ್ಯಾನಕ ಘಣ್ಟಾದ್ಯಾ ನೇದುಃ ದುನ್ದುಭಯಸ್ತಥಾ

ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ವೀಣೆ, ಪಣವ, ಗೋಮುಖ, ಧುಂಧುರಿ, ಆನಕ, ಘಂಟೆ ಮತ್ತು ದುಂದುಭಿ ಮುಂತಾದ ವಾದ್ಯಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಘನಘನವಾಗಿ ಮೊಳಗಿದವು.

ಪ್ರಾಸಾದಶಿಖರಾರೂಢಾಃ ಕುರುನಾರ್ಯೋ ದಿದೃಕ್ಷಯಾ । ವವೃಷುಃ ಕುಸುಮೈಃ ಕೃಷ್ಣಂ ಪ್ರೇಮವ್ರೀಡಾಸ್ಮಿತೇಕ್ಷಣಾಃ

ಕೌರವರ ಮಹಿಳೆಯರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಅರಮನೆಯ ಮೇಲ್ಚಾವಣಿಗೆ ಹತ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮಿಂಚುತ್ತಾ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು.

ಸಿತಾತಪತ್ರಂ ಜಗ್ರಾಹ ಮುಕ್ತಾದಾಮವಿಭೂಷಿತಮ್ । ರತ್‍ನದಣ್ಡಂ ಗುಡಾಕೇಶಃ ಪ್ರಿಯಃ ಪ್ರಿಯತಮಸ್ಯ ಹ

ಗುಡಾಕೇಶನು, ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನ ಪ್ರಿಯವಾದವನಾಗಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಮತ್ತು ರತ್ನದ ದಂಡದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

ಉದ್ಧವಃ ಸಾತ್ಯಕಿಶ್ಚೈವ ವ್ಯಜನೇ ಪರಮಾದ್‍ಭುತೇ । ವಿಕೀರ್ಯಮಾಣಃ ಕುಸುಮೈ ರೇಜೇ ಮಧುಪತಿಃ ಪಥಿ

ಉದ್ದವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಾಮರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹೂವಿನ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಮಧುಪತಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು.

ಅಶ್ರೂಯನ್ತಾಶಿಷಃ ಸತ್ಯಾಃ ತತ್ರ ತತ್ರ ದ್ವಿಜೇರಿತಾಃ । ನಾನುರೂಪಾನುರೂಪಾಶ್ಚ ನಿರ್ಗುಣಸ್ಯ ಗುಣಾತ್ಮನಃ

ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ, ದ್ವಿಜರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ನಿಜವಾದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತಕ್ಕವು, ಕೆಲವು ತಕ್ಕದವುವು, ಗುಣಾತ್ಮನಾದ ನಿರ್ಗುಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.

ಅನ್ಯೋನ್ಯಮಾಸೀತ್ ಸಂಜಲ್ಪ ಉತ್ತಮಶ್ಲೋಕಚೇತಸಾಮ್ । ಕೌರವೇನ್ದ್ರಪುರಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಸರ್ವಶ್ರುತಿಮನೋಹರಃ

ಕೌರವರಾಜನ ನಗರದಲ್ಲಿನ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದ ಮಾತುಗಳು, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಶ್ರೀಮಂತನಲ್ಲೇ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಲು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದವು.

(ವಂಶಸ್ಥ) ಸ ವೈ ಕಿಲಾಯಂ ಪುರುಷಃ ಪುರಾತನೋ ಯ ಏಕ ಆಸೀದವಿಶೇಷ ಆತ್ಮನಿ । ಅಗ್ರೇ ಗುಣೇಭ್ಯೋ ಜಗದಾತ್ಮನೀಶ್ವರೇ ನಿಮೀಲಿತಾತ್ಮನ್ನಿಶಿ ಸುಪ್ತಶಕ್ತಿಷು

ಈತನೇ ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷನು; ಗುಣಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಮೊದಲು, ಅವನು ಸ್ವಯಂ ಅವ್ಯಕ್ತನಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮನಾಗಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಹೊಂದಿದ್ದನು.

ಸ ಏವ ಭೂಯೋ ನಿಜವೀರ್ಯಚೋದಿತಾಂ ಸ್ವಜೀವಮಾಯಾಂ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಸಿಸೃಕ್ಷತೀಮ್ । ಅನಾಮರೂಪಾತ್ಮನಿ ರೂಪನಾಮನೀ ವಿಧಿತ್ಸಮಾನೋಽನುಸಸಾರ ಶಾಸ್ತ್ರಕೃತ್

ಆತನೇ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಜೀವಮಾಯೆಯಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡಲು ನಿರಾಕಾರ ಆತ್ಮನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಶಾಸ್ತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ಅದನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದನು.

ಸ ವಾ ಅಯಂ ಯತ್ಪದಮತ್ರ ಸೂರಯೋ ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಾ ನಿರ್ಜಿತಮಾತರಿಶ್ವನಃ । ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಭಕ್ತಿ ಉತ್ಕಲಿತಾಮಲಾತ್ಮನಾ ನನ್ವೇಷ ಸತ್ತ್ವಂ ಪರಿಮಾರ್ಷ್ಟುಮರ್ಹತಿ

ಯೋಗಿಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಪ್ರಾಣವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಆ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಈ ಭಗವಂತನು ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನು.

ಸ ವಾ ಅಯಂ ಸಖ್ಯನುಗೀತ ಸತ್ಕಥೋ ವೇದೇಷು ಗುಹ್ಯೇಷು ಚ ಗುಹ್ಯವಾದಿಭಿಃ । ಯ ಏಕ ಈಶೋ ಜಗದಾತ್ಮಲೀಲಯಾ ಸೃಜತ್ಯವತ್ಯತ್ತಿ ನ ತತ್ರ ಸಜ್ಜತೇ

ಯಾರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಮಹಾತ್ಮರಿಂದ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಡುವರು, ಆತನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನು, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನು, ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅವಕ್ಕೆ ಬಂಧನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಯದಾ ಹ್ಯಧರ್ಮೇಣ ತಮೋಧಿಯೋ ನೃಪಾ ಜೀವನ್ತಿ ತತ್ರೈಷ ಹಿ ಸತ್ತ್ವತಃ ಕಿಲ । ಧತ್ತೇ ಭಗಂ ಸತ್ಯಮೃತಂ ದಯಾಂ ಯಶೋ ಭವಾಯ ರೂಪಾಣಿ ದಧತ್ ಯುಗೇ ಯುಗೇ

ಯಾವಾಗ ರಾಜರು ಅಧರ್ಮದಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ, ಆಗ ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಿಂದ ಈ ಭಗವಂತನು ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ದಯೆ, ಕೀರ್ತಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಯುಗಯುಗಾಂತರವೂ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಹೋ ಅಲಂ ಶ್ಲಾಘ್ಯತಮಂ ಯದೋಃ ಕುಲಂ ಅಹೋ ಅಲಂ ಪುಣ್ಯತಮಂ ಮಧೋರ್ವನಮ್ । ಯದೇಷ ಪುಂಸಾಂ ಋಷಭಃ ಶ್ರಿಯಃ ಪತಿಃ ಸ್ವಜನ್ಮನಾ ಚಙ್ಕ್ರಮಣೇನ ಚಾಞ್ಚತಿ

ಅಯ್ಯೋ, ಯದುವಂಶವು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ! ಮಧುವನವು ಎಷ್ಟು ಪವಿತ್ರ! ಏಕೆಂದರೆ, ಈ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಒಡೆಯನು, ತನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದಲೂ, ತಿರುಗಾಡುವುದರಿಂದಲೂ, ಇಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಹೋ ಬತ ಸ್ವರ್ಯಶಸಃ ತಿರಸ್ಕರೀ ಕುಶಸ್ಥಲೀ ಪುಣ್ಯಯಶಸ್ಕರೀ ಭುವಃ । ಪಶ್ಯನ್ತಿ ನಿತ್ಯಂ ಯದನುಗ್ರಹೇಷಿತಂ ಸ್ಮಿತಾವಲೋಕಂ ಸ್ವಪತಿಂ ಸ್ಮ ಯತ್ಪ್ರಜಾಃ

ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಸ್ವರ್ಗದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಕುಶಸ್ಥಳಿಯು, ಭೂಮಿಗೆ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ತರುವದು; ಏಕೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಜೆಗಳು ಭಗವಂತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಸದಾ ತಮ್ಮ ಒಡೆಯನ ಸ್ಮಿತವದನವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ನೂನಂ ವ್ರತಸ್ನಾನಹುತಾದಿನೇಶ್ವರಃ ಸಮರ್ಚಿತೋ ಹ್ಯಸ್ಯ ಗೃಹೀತಪಾಣಿಭಿಃ । ಪಿಬಂತಿ ಯಾಃ ಸಖ್ಯಧರಾಮೃತಂ ಮುಹುಃ ವ್ರಜಸ್ತ್ರಿಯಃ ಸಮ್ಮುಮುಹುಃ ಯದಾಶಯಾಃ

ಈ ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ವ್ರತ, ಸ್ನಾನ, ಹೋಮ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ವಿವಾಹವಾದ ದೇವರು, ಅವರ ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣ ಮಾತಿನ ಅಮೃತವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.