ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸ್ನೇಹಾನುಬದ್ಧಹೃದಯಾವನ್ಯೋನ್ಯಂ ವಿಷ್ಣುಮಾಯಯಾ। ವಿಮೋಹಿತೌ ದೀನಧಿಯೌ ಶಿಶೂನ್ಪುಪುಷತುಃ ಪ್ರಜಾಃ

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೃದಯಗಳು ಬಂಧಿತವಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ದುಃಖಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೂ ಪೋಷಿಸಿದರು.

ಏಕದಾ ಜಗ್ಮತುಸ್ತಾಸಾಮನ್ನಾರ್ಥಂ ತೌ ಕುಟುಮ್ಬಿನೌ। ಪರಿತಃ ಕಾನನೇ ತಸ್ಮಿನ್ನರ್ಥಿನೌ ಚೇರತುಶ್ಚಿರಮ್

ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಕುಟುಂಬಸ್ಥರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಮಯ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ತಿರುಗಾಡಿದರು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾನ್ಲುಬ್ಧಕಃ ಕಶ್ಚಿದ್ಯದೃಚ್ಛಾತೋ ವನೇಚರಃ। ಜಗೃಹೇ ಜಾಲಮಾತತ್ಯ ಚರತಃ ಸ್ವಾಲಯಾನ್ತಿಕೇ

ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಬೇಟೆಗಾರ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದು, ಗೂಡಿನ ಹತ್ತಿರ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಲೆಗೆ ಹಾಕಿ ಹಿಡಿದನು.

ಕಪೋತಶ್ಚ ಕಪೋತೀ ಚ ಪ್ರಜಾಪೋಷೇ ಸದೋತ್ಸುಕೌ। ಗತೌ ಪೋಷಣಮಾದಾಯ ಸ್ವನೀಡಮುಪಜಗ್ಮತುಃ

ಕಪೋತ ಮತ್ತು ಕಪೋತಿ, ಸದಾ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಪೋಷಣೆಗೆ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದವರು, ಆಹಾರವನ್ನು ಪಡೆದು ತಮ್ಮ ಗೂಡಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ಕಪೋತೀ ಸ್ವಾತ್ಮಜಾನ್ವೀಕ್ಷ್ಯ ಬಾಲಕಾನ್ಜಾಲಸಂವೃತಾನ್। ತಾನಭ್ಯಧಾವತ್ಕ್ರೋಶನ್ತೀ ಕ್ರೋಶತೋ ಭೃಶದುಃಖಿತಾ

ಕಪೋತಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವುಗಳು ಅಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಆಕೆ ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಗಿ, ಅವುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದಳು.

ಸಾಸಕೃತ್ಸ್ನೇಹಗುಣಿತಾ! ದೀನಚಿತ್ತಾಜಮಾಯಯಾ। ಸ್ವಯಂ ಚಾಬಧ್ಯತ ಶಿಚಾ ಬದ್ಧಾನ್ಪಶ್ಯನ್ತ್ಯಪಸ್ಮೃತಿಃ

ಆಕೆ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ದುಃಖದಿಂದ, ಮೋಹದಿಂದ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಂಧಿತವಾಗಿ ನೋಡಿ, ತಾನೂ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು.

ಕಪೋತಃ ಸ್ವಾತ್ಮಜಾನ್ಬದ್ಧಾನಾತ್ಮನೋಽಪ್ಯಧಿಕಾನ್ಪ್ರಿಯಾನ್। ಭಾರ್ಯಾಂ ಚಾತ್ಮಸಮಾಂ ದೀನೋ ವಿಲಲಾಪಾತಿದುಃಖಿತಃ

ಕಪೋತನು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಂಧಿತವಾಗಿ, ತನ್ನ ಸಮಾನವಾದ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕೂಡಾ ಬಂಧಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಹಳ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಂಡನು.

ಅಹೋ ಮೇ ಪಶ್ಯತಾಪಾಯಮಲ್ಪಪುಣ್ಯಸ್ಯ ದುರ್ಮತೇಃ। ಅತೃಪ್ತಸ್ಯಾಕೃತಾರ್ಥಸ್ಯ ಗೃಹಸ್ತ್ರೈವರ್ಗಿಕೋ ಹತಃ

ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನೋಡಿ! ನನಗೆ ಪುಣ್ಯ ಕಡಿಮೆ, ಬುದ್ಧಿ ತಪ್ಪಿದೆ. ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಸಾಧನೆ ಆಗದೆ, ಗೃಹಸ್ಥನಾಗಿ ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮಗಳ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ನಾಶವಾಗಿದೆ.

ಅನುರೂಪಾನುಕೂಲಾ ಚ ಯಸ್ಯ ಮೇ ಪತಿದೇವತಾ। ಶೂನ್ಯೇ ಗೃಹೇ ಮಾಂ ಸನ್ತ್ಯಜ್ಯ ಪುತ್ರೈಃ ಸ್ವರ್ಯಾತಿ ಸಾಧುಭಿಃ

ನನಗೆ ಪತಿದೇವತೆ, ಸದಾ ಅನುಕೂಲವಾಗಿದ್ದ ಹೆಂಡತಿ, ಈ ಖಾಲಿ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

ಸೋಽಹಂ ಶೂನ್ಯೇ ಗೃಹೇ ದೀನೋ ಮೃತದಾರೋ ಮೃತಪ್ರಜಃ। ಜಿಜೀವಿಷೇ ಕಿಮರ್ಥಂ ವಾ ವಿಧುರೋ ದುಃಖಜೀವಿತಃ

ಈ ಖಾಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ, ದುಃಖದಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವ ನಾನು, ಇನ್ನೂ ಬದುಕಬೇಕೆಂದು ಯಾಕೆ ಬಯಸಬೇಕು?

ತಾಂಸ್ತಥೈವಾವೃತಾನ್ ಶಿಗ್ಭಿರ್ಮೃತ್ಯುಗ್ರಸ್ತಾನ್ವಿಚೇಷ್ಟತಃ। ಸ್ವಯಂ ಚ ಕೃಪಣಃ ಶಿಕ್ಷು ಪಶ್ಯನ್ನಪ್ಯಬುಧೋಽಪತತ್

ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದಾಗ, ಅದು ಮರಣದ ಭಯದಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ತಲ್ಲಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದುರ್ದೈವಿಯಾದ ಆ ಹಕ್ಕಿ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು.

ತಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಲುಬ್ಧಕಃ ಕ್ರೂರಃ ಕಪೋತಂ ಗೃಹಮೇಧಿನಮ್। ಕಪೋತಕಾನ್ಕಪೋತೀಂ ಚ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥಃ ಪ್ರಯಯೌ ಗೃಹಮ್

ಆಮೇಲೆ, ಕ್ರೂರವಾದ ಬೇಟೆಗಾರನು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಸಾಧಿಸಿ, ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು, ಅದರ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು—all ಮನೆಯವರನ್ನು—ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದನು.

ಏವಂ ಕುಟುಮ್ಬ್ಯಶಾನ್ತಾತ್ಮಾ ದ್ವನ್ದ್ವಾರಾಮಃ ಪತತ್ರಿವತ್। ಪುಷ್ಣನ್ಕುಟುಮ್ಬಂ ಕೃಪಣಃ ಸಾನುಬನ್ಧೋಽವಸೀದತಿ

ಹೀಗೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲದ ಮನೆಯವನು, ಎರಡು ಪರ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಅತಿಯಾದ ಬಂಧದಿಂದ ಪೋಷಿಸಿದರೆ, ಅಂತಹವನೂ ತನ್ನ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

ಯಃ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಮಾನುಷಂ ಲೋಕಂ ಮುಕ್ತಿದ್ವಾರಮಪಾವೃತಮ್। ಗೃಹೇಷು ಖಗವತ್ಸಕ್ತಸ್ತಮಾರೂಢಚ್ಯುತಂ ವಿದುಃ

ಮಾನವನ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು, ಮುಕ್ತಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುವಾಗಲೂ, ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಮನೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ಉಳಿಯುವವನನ್ನು, ಏರಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ । (ಅನುಷ್ಟುಪ್) ಅಥ ತೇ ಸಮ್ಪರೇತಾನಾಂ ಸ್ವಾನಾಮುದಕಮಿಚ್ಛತಾಮ್ । ದಾತುಂ ಸಕೃಷ್ಣಾ ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯ ಯಯುಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಆಗ, ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿಗಾಗಿ ನೀರು ಅರ್ಪಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಗಂಗೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು.

ತೇ ನಿನೀಯೋದಕಂ ಸರ್ವೇ ವಿಲಪ್ಯ ಚ ಭೃಶಂ ಪುನಃ । ಆಪ್ಲುತಾ ಹರಿಪಾದಾಬ್ಜಃ ಅಜಃಪೂತಸರಿಜ್ಜಲೇ

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನೀರು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಭಾರವಾಗಿ ಅಳಿದರು. ನಂತರ, ಹರಿಯ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಅಜಜನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರು.

ತತ್ರಾಸೀನಂ ಕುರುಪತಿಂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಂ ಸಹಾನುಜಮ್ । ಗಾನ್ಧಾರೀಂ ಪುತ್ರಶೋಕಾರ್ತಾಂ ಪೃಥಾಂ ಕೃಷ್ಣಾಂ ಚ ಮಾಧವಃ

ಅಲ್ಲಿ, ಮಾಧವನು ಕುರುರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಕೂತಿರುವುದನ್ನು, ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾದ ಗಾಂಧಾರಿಯನ್ನು, ಪೃಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಸಾಂತ್ವಯಾಮಾಸ ಮುನಿಭಿಃ ಹತಬಂಧೂನ್ ಶುಚಾರ್ಪಿತಾನ್ । ಭೂತೇಷು ಕಾಲಸ್ಯ ಗತಿಂ ದರ್ಶಯನ್ ಅಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾಮ್

ಅವನು ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಲದ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿಸಿದನು.

ಸಾಧಯಿತ್ವಾಜಾತಶತ್ರೋಃ ಸ್ವಂ ರಾಜ್ಯಂ ಕಿತವೈರ್ಹೃತಮ್ । ಘಾತಯಿತ್ವಾಸತೋ ರಾಜ್ಞಃ ಕಚಸ್ಪರ್ಶಕ್ಷತಾಯುಷಃ

ಅಜಾತಶತ್ರುವಿಗೆ, ಜೂಜಾರಿಗಳಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ಕೊಡಿಸಿ, ಕಚನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ ಹಾನಿಗೊಂಡ ದುಷ್ಟ ರಾಜರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದನು.

ಯಾಜಯಿತ್ವಾಶ್ವಮೇಧೈಸ್ತಂ ತ್ರಿಭಿರುತ್ತಮಕಲ್ಪಕೈಃ । ತದ್ಯಶಃ ಪಾವನಂ ದಿಕ್ಷು ಶತಮನ್ಯೋರಿವಾತನೋತ್

ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಅವನ ಪಾವನವಾದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಂದ್ರನಂತೆ ಹರಡಿಸಿದನು.

ಆಮಂತ್ರ್ಯ ಪಾಣ್ಡುಪುತ್ರಾಂಶ್ಚ ಶೈನೇಯೋದ್ಧವಸಂಯುತಃ । ದ್ವೈಪಾಯನಾದಿಭಿರ್ವಿಪ್ರೈಃ ಪೂಜಿತೈಃ ಪ್ರತಿಪೂಜಿತಃ

ಪಾಂಡುಪುತ್ರರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಶೈನ್ಯ ಮತ್ತು ಉದ್ಧವನೊಂದಿಗೆ, ವ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಇತರ ಮುನಿಗಳಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವನೂ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು.

ಗನ್ತುಂ ಕೃತಮತಿರ್ಬ್ರಹ್ಮನ್ ದ್ವಾರಕಾಂ ರಥಮಾಸ್ಥಿತಃ । ಉಪಲೇಭೇಽಭಿಧಾವನ್ತೀಂ ಉತ್ತರಾಂ ಭಯವಿಹ್ವಲಾಮ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿ, ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿ ಹೊರಡುವಾಗ, ಭಯದಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅಂಜಿದ ಉತ್ತರಾ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನ ಎದುರು ಬಂತು.

ಉತ್ತರೋವಾಚ ಪಾಹಿ ಪಾಹಿ ಮಹಾಯೋಗಿನ್ ದೇವದೇವ ಜಗತ್ಪತೇ । ನಾನ್ಯಂ ತ್ವದಭಯಂ ಪಶ್ಯೇ ಯತ್ರ ಮೃತ್ಯುಃ ಪರಸ್ಪರಮ್

ಉತ್ತರಾ ಹೇಳಿದಳು: ಮಹಾಯೋಗೀ, ದೇವದೇವ, ಜಗತ್ಪ್ರಭು, ನನಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಡು, ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಡು! ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮರಣದ ಭಯ ಇರುವ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅಭಿದ್ರವತಿ ಮಾಮೀಶ ಶರಸ್ತಪ್ತಾಯಸೋ ವಿಭೋ । ಕಾಮಂ ದಹತು ಮಾಂ ನಾಥ ಮಾ ಮೇ ಗರ್ಭೋ ನಿಪಾತ್ಯತಾಮ್

ಪ್ರಭು, ಒಂದು ಉರಿಯುವ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ! ಅದು ನನಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಿದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸ್ವಾಮಿ, ನನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಮಗುವಿಗೆ ಏನು ಆಗದಿರಲಿ.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಉಪಧಾರ್ಯ ವಚಸ್ತಸ್ಯಾ ಭಗವಾನ್ ಭಕ್ತವತ್ಸಲಃ । ಅಪಾಣ್ಡವಮಿದಂ ಕರ್ತುಂ ದ್ರೌಣೇರಸ್ತ್ರಮಬುಧ್ಯತ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಂತನು, ದ್ರೋಣಪುತ್ರನ ಅಸ್ತ್ರವು ಪಾಂಡವರು ನಾಶವಾಗಲೆಂದು ಬಿಟ್ಟದ್ದೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ತರ್ಹ್ಯೇವಾಥ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾಣ್ಡವಾಃ ಪಞ್ಚ ಸಾಯಕಾನ್ । ಆತ್ಮನೋಽಭಿಮುಖಾನ್ ದೀಪ್ತಾನ್ ಆಲಕ್ಷ್ಯಾಸ್ತ್ರಾಣ್ಯುಪಾದದುಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಮುನಿಗಳೆ, ಐದು ಪಾಂಡವರು ತಮ್ಮ ಕಡೆಗೆ ಬರುವ ಉರಿಯುವ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ತಾವು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು.

ವ್ಯಸನಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ತತ್ತೇಷಾಂ ಅನನ್ಯವಿಷಯಾತ್ಮನಾಮ್ । ಸುದರ್ಶನೇನ ಸ್ವಾಸ್ತ್ರೇಣ ಸ್ವಾನಾಂ ರಕ್ಷಾಂ ವ್ಯಧಾದ್ವಿಭುಃ

ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಆ ಅಪಾಯವನ್ನು ತಡೆಯಲು, ಪ್ರಭು ತನ್ನ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಿಂದ ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.

ಅನ್ತಃಸ್ಥಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಆತ್ಮಾ ಯೋಗೇಶ್ವರೋ ಹರಿಃ । ಸ್ವಮಾಯಯಾಽಽವೃಣೋದ್‍ಗರ್ಭಂ ವೈರಾಟ್ಯಾಃ ಕುರುತನ್ತವೇ

ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಹರಿಯು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ಇದ್ದು, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಕುರುಕುಲದ ಉತ್ತರಾದೇವಿಯ ಗರ್ಭವನ್ನು ಆವರಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದನು.

ಯದ್ಯಪ್ಯಸ್ತ್ರಂ ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಃ ತ್ವಮೋಘಂ ಚಾಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಮ್ । ವೈಷ್ಣವಂ ತೇಜ ಆಸಾದ್ಯ ಸಮಶಾಮ್ಯದ್ ಭೃಗೂದ್ವಹ

ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸು ಎಂಬ ಅಸ್ತ್ರವು ತಪ್ಪದೆ ಹೊಡೆಯುವದು, ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕಾರವಿಲ್ಲದದು, ಭೃಗುಗಳೊಳಗಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ವೈಷ್ಣವ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗ ಅದು ಶಾಂತವಾಯಿತು.