ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶಿಬಿರಾಯ ನಿನೀಷನ್ತಂ ರಜ್ಜ್ವಾ ಬದ್ಧ್ವಾ ರಿಪುಂ ಬಲಾತ್ । ಪ್ರಾಹಾರ್ಜುನಂ ಪ್ರಕುಪಿತೋ ಭಗವಾನ್ ಅಂಬುಜೇಕ್ಷಣಃ

ರಜ್ಜುವಿನಿಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ, ಶಿಬಿರದ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೋಪಗೊಂಡ ಕಮಲನಯನ ಭಗವಂತನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಮೈನಂ ಪಾರ್ಥಾರ್ಹಸಿ ತ್ರಾತುಂ ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧುಮಿಮಂ ಜಹಿ । ಯೋ ಅಸೌ ಅನಾಗಸಃ ಸುಪ್ತಾನ್ ಅವಧೀನ್ನಿಶಿ ಬಾಲಕಾನ್

ಪಾರ್ಥಾ, ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹೆಸರಿನ ದುಷ್ಟನನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ! ಇವನು ಅಪರಾಧವಿಲ್ಲದ, ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಹತ್ಯೆಮಾಡಿದನು. ಇವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲು.

ಮತ್ತಂ ಪ್ರಮತ್ತಮುನ್ಮತ್ತಂ ಸುಪ್ತಂ ಬಾಲಂ ಸ್ತ್ರಿಯಂ ಜಡಮ್ । ಪ್ರಪನ್ನಂ ವಿರಥಂ ಭೀತಂ ನ ರಿಪುಂ ಹನ್ತಿ ಧರ್ಮವಿತ್

ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದವನನ್ನು, ಮನಸ್ಸು ತಪ್ಪಿದವನನ್ನು, ಹುಚ್ಚನನ್ನು, ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವವನನ್ನು, ಮಗುವನ್ನು, ಹೆಂಗಸನ್ನು, ಅಸಹಾಯನನ್ನು, ಶರಣಾದವನನ್ನು, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದವನನ್ನು ಅಥವಾ ಭಯಗೊಂಡವನನ್ನು ಶತ್ರುವೆಂದು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಪ್ರಾಣಾನ್ಯಃ ಪರಪ್ರಾಣೈಃ ಪ್ರಪುಷ್ಣಾತ್ಯಘೃಣಃ ಖಲಃ । ತದ್ ವಧಸ್ತಸ್ಯ ಹಿ ಶ್ರೇಯೋ ಯದ್ ದೋಷಾದ್ಯಾತ್ಯಧಃ ಪುಮಾನ್

ಮರುಕವಿಲ್ಲದ ದುಷ್ಟನು ತನ್ನ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಇತರರ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದು ಬದುಕಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಾವು ಉತ್ತಮ. ಏಕೆಂದರೆ, ಇಂತಹ ಪಾಪದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರತಿಶ್ರುತಂ ಚ ಭವತಾ ಪಾಞ್ಚಾಲ್ಯೈ ಶ್ರೃಣ್ವತೋ ಮಮ । ಆಹರಿಷ್ಯೇ ಶಿರಸ್ತಸ್ಯ ಯಸ್ತೇ ಮಾನಿನಿ ಪುತ್ರಹಾ

ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನೀನು ದ್ರೌಪದಿಗೆ, 'ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕೊಂದ ಆ ಅಹಂಕಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೊಟ್ಟೆ ತಲೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ವಚನ ನೀಡಿದ್ದೆ.

ತದಸೌ ವಧ್ಯತಾಂ ಪಾಪ ಆತತಾಯ್ಯಾತ್ಮಬಂಧುಹಾ । ಭರ್ತುಶ್ಚ ವಿಪ್ರಿಯಂ ವೀರ ಕೃತವಾನ್ ಕುಲಪಾಂಸನಃ

ಆದುದರಿಂದ, ಈ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕು. ಅವನು ದುರಾತ್ಮ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಂದವನು, ತನ್ನ ಧನಿಯನ್ನು ನೋಯಿಸಿದವನು, ಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತಂದವನು.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಪರೀಕ್ಷತಾ ಧರ್ಮಂ ಪಾರ್ಥಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಚೋದಿತಃ । ನೈಚ್ಛದ್ ಹನ್ತುಂ ಗುರುಸುತಂ ಯದ್ಯಪ್ಯಾತ್ಮಹನಂ ಮಹಾನ್

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಧರ್ಮವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದರೂ, ಅವನು ತನ್ನ ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು—even though he was a great offender—ಕೊಲ್ಲಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅಥೋಪೇತ್ಯ ಸ್ವಶಿಬಿರಂ ಗೋವಿಂದಪ್ರಿಯಸಾರಥಿಃ । ನ್ಯವೇದಯತ್ ತಂ ಪ್ರಿಯಾಯೈ ಶೋಚನ್ತ್ಯಾ ಆತ್ಮಜಾನ್ ಹತಾನ್

ನಂತರ, ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಸಾರಥಿ ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ನಿಗೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.

(ವಂಶಸ್ಥ) ತಥಾಹೃತಂ ಪಶುವತ್ಪಾಶಬದ್ಧಂ ಅವಾಙ್ಮುಖಂ ಕರ್ಮಜುಗುಪ್ಸಿತೇನ । ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾಪಕೃತಂ ಗುರೋಃ ಸುತಂ ವಾಮಸ್ವಭಾವಾ ಕೃಪಯಾ ನನಾಮ ಚ

ಕರ್ಮದಿಂದ ಲಜ್ಜೆಪಟ್ಟು ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಪಾಶದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಣಹೀನನಂತೆ ತಂದ ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಸಹಜವಾಗಿ ಕರುಣೆಯುಳ್ಳ ಕೃಪಿಯವರು ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದರು.

(ಅನುಷ್ಟುಪ್) ಉವಾಚ ಚಾಸಹನ್ತ್ಯಸ್ಯ ಬಂಧನಾನಯನಂ ಸತೀ । ಮುಚ್ಯತಾಂ ಮುಚ್ಯತಾಂ ಏಷ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ನಿತರಾಂ ಗುರುಃ

ಆತನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದನ್ನು ಸಹಿಸದ ಪತ್ನಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಬಿಡಿ, ಬಿಡಿ, ಇವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ನಿಜವಾದ ಗುರು.'

ಸರಹಸ್ಯೋ ಧನುರ್ವೇದಃ ಸವಿಸರ್ಗೋಪಸಂಯಮಃ । ಅಸ್ತ್ರಗ್ರಾಮಶ್ಚ ಭವತಾ ಶಿಕ್ಷಿತೋ ಯದನುಗ್ರಹಾತ್

ಬಾಣವಿದ್ಯೆಯ ರಹಸ್ಯಗಳು, ಉಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಹಿಂಪಡೆಯುವ ವಿಧಾನ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಜ್ಞಾನ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಕಲಿತೆ.

ಸ ಏಷ ಭಗವಾನ್ ದ್ರೋಣಃ ಪ್ರಜಾರೂಪೇಣ ವರ್ತತೇ । ತಸ್ಯಾತ್ಮನೋಽರ್ಧಂ ಪತ್‍ನ್ಯಾಃ ತೇ ನಾನ್ವಗಾದ್ ವೀರಸೂಃ ಕೃಪೀ

ಅವನೇ ಮಹಾನ್ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯನು ಈಗ ತನ್ನ ಮಗನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಅರ್ಧ ಭಾಗವು ಈ ವೀರನನ್ನು ಹೆತ್ತ ಕೃಪಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ.

ತದ್ ಧರ್ಮಜ್ಞ ಮಹಾಭಾಗ ಭವದ್‌ಭಿಃ ರ್ಗೌರವಂ ಕುಲಮ್ । ವೃಜಿನಂ ನಾರ್ಹತಿ ಪ್ರಾಪ್ತುಂ ಪೂಜ್ಯಂ ವನ್ದ್ಯಮಭೀಕ್ಷ್ಣಶಃ

ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನಿಮ್ಮ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಕುಲವು ಅಪಕೀರ್ತಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಬಾರದು. ಸದಾ ಪೂಜ್ಯ ಮತ್ತು ವಂದನೀಯವಾಗಿರಲಿ.

ಮಾ ರೋದೀದಸ್ಯ ಜನನೀ ಗೌತಮೀ ಪತಿದೇವತಾ । ಯಥಾಹಂ ಮೃತವತ್ಸಾಽರ್ತಾ ರೋದಿಮ್ಯಶ್ರುಮುಖೀ ಮುಹುಃ

ಅವನ ತಾಯಿ ಗೌತಮಿಯವರು, ಪತಿವ್ರತೆ, ನನ್ನಂತೆಯೇ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನಾನು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮುಖ ತೊಳೆದಂತೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಳಬಾರದು.

ಯೈಃ ಕೋಪಿತಂ ಬ್ರಹ್ಮಕುಲಂ ರಾಜನ್ಯೈರಜಿತಾತ್ಮಭಿಃ । ತತ್ ಕುಲಂ ಪ್ರದಹತ್ಯಾಶು ಸಾನುಬಂಧಂ ಶುಚಾರ್ಪಿತಮ್

ರಾಜವಂಶದವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸದೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕೋಪಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಂಶವು ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅವರನ್ನೂ ಅವರ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಶೀಘ್ರವೇ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಧರ್ಮ್ಯಂ ನ್ಯಾಯ್ಯಂ ಸಕರುಣಂ ನಿರ್ವ್ಯಲೀಕಂ ಸಮಂ ಮಹತ್ । ರಾಜಾ ಧರ್ಮಸುತೋ ರಾಜ್ಞ್ಯಾಃ ಪ್ರತ್ಯನಂದದ್ ವಚೋ ದ್ವಿಜಾಃ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಧರ್ಮಪುತ್ರನಾದ ರಾಜನು, ರಾಜಮಹಿಷಿಯವರ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ, ನ್ಯಾಯಯುತ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ, ನಿಷ್ಕಪಟವಾದ, ಸಮವಾದ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ.

ನಕುಲಃ ಸಹದೇವಶ್ಚ ಯುಯುಧಾನೋ ಧನಂಜಯಃ । ಭಗವಾನ್ ದೇವಕೀಪುತ್ರೋ ಯೇ ಚಾನ್ಯೇ ಯಾಶ್ಚ ಯೋಷಿತಃ

ಅಲ್ಲಿ ನಕುಲ, ಸಹದೇವ, ಯುಯುಧಾನ, ಧನಂಜಯ, ದೇವಕೀಪುತ್ರನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಪುರುಷರು ಹಾಗೂ ಮಹಿಳೆಯರು ಕೂಡ ಹಾಜರಿದ್ದರು.

ತತ್ರಾಹಾಮರ್ಷಿತೋ ಭೀಮಃ ತಸ್ಯ ಶ್ರೇಯಾನ್ ವಧಃ ಸ್ಮೃತಃ । ನ ಭರ್ತುರ್ನಾತ್ಮನಶ್ಚಾರ್ಥೇ ಯೋಽಹನ್ ಸುಪ್ತಾನ್ ಶಿಶೂನ್ ವೃಥಾ

ಅಲ್ಲಿ ಭೀಮನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೇಳಿದನು: ಯಾರು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿಯೂ, ಧನಿಯ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲದೆ, ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಸಾವು ಶ್ರೇಷ್ಠ.

ನಿಶಮ್ಯ ಭೀಮಗದಿತಂ ದ್ರೌಪದ್ಯಾಶ್ಚ ಚತುರ್ಭುಜಃ । ಆಲೋಕ್ಯ ವದನಂ ಸಖ್ಯುಃ ಇದಮಾಹ ಹಸನ್ನಿವ

ಭೀಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದ್ರೌಪದಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿರುವ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ । ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧುರ್ನ ಹನ್ತವ್ಯ ಆತತಾಯೀ ವಧಾರ್ಹಣಃ । ಮಯೈವೋಭಯಮಾಮ್ನಾತಂ ಪರಿಪಾಹ್ಯನುಶಾಸನಮ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು—even if he is an aggressor—ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ಆದರೆ ದುರಾತ್ಮನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡಬೇಕು. ನಾನು ಎರಡೂ ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ—ನನ್ನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪಾಲಿಸು.

ಕುರು ಪ್ರತಿಶ್ರುತಂ ಸತ್ಯಂ ಯತ್ತತ್ ಸಾಂತ್ವಯತಾ ಪ್ರಿಯಾಮ್ । ಪ್ರಿಯಂ ಚ ಭೀಮಸೇನಸ್ಯ ಪಾಞ್ಚಾಲ್ಯಾ ಮಹ್ಯಮೇವ ಚ

ನೀನು ಕುರುವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು, ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಲು ನೀಡಿದ ಮಾತನ್ನು, ಭೀಮಸೇನನಿಗೆ, ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಮತ್ತು ನನಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಹಿತವಾದುದನ್ನು ನೀನು ನೆರವೇರಿಸು.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಅರ್ಜುನಃ ಸಹಸಾಽಽಜ್ಞಾಯ ಹರೇರ್ಹಾರ್ದಮಥಾಸಿನಾ । ಮಣಿಂ ಜಹಾರ ಮೂರ್ಧನ್ಯಂ ದ್ವಿಜಸ್ಯ ಸಹಮೂರ್ಧಜಮ್

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಅರ್ಜುನನು ಹಠಾತ್ ಹರಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ತನ್ನ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಆ ದ್ವಿಜನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೂದಲುಗಳ ಸಹಿತ ಕಡಿದು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ವಿಮುಚ್ಯ ರಶನಾಬದ್ಧಂ ಬಾಲಹತ್ಯಾಹತಪ್ರಭಮ್ । ತೇಜಸಾ ಮಣಿನಾ ಹೀನಂ ಶಿಬಿರಾನ್ ನಿರಯಾಪಯತ್

ಅವನು ಬಾಳಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶ ಕಳೆದು, ಮಣಿಯ ಹೊಳಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನನ್ನು, ಬೆನ್ನುಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಶಿಬಿರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು.

ವಪನಂ ದ್ರವಿಣಾದಾನಂ ಸ್ಥಾನಾನ್ ನಿರ್ಯಾಪಣಂ ತಥಾ । ಏಷ ಹಿ ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧೂನಾಂ ವಧೋ ನಾನ್ಯೋಽಸ್ತಿ ದೈಹಿಕಃ

ತಲೆಯನ್ನು ಮುಂಡನ ಮಾಡುವುದು, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಊರಿನಿಂದ ಹೊರಹಾಕುವುದು—ಇವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹೆಸರಿನವರ ದೇಹದ ಶಿಕ್ಷೆ; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ದೈಹಿಕ ದಂಡವಿಲ್ಲ.

ಪುತ್ರಶೋಕಾತುರಾಃ ಸರ್ವೇ ಪಾಣ್ಡವಾಃ ಸಹ ಕೃಷ್ಣಯಾ । ಸ್ವಾನಾಂ ಮೃತಾನಾಂ ಯತ್ಕೃತ್ಯಂ ಚಕ್ರುರ್ನಿರ್ಹರಣಾದಿಕಮ್

ಮಗನ ಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಪಾಂಡವರು, ಕೃಷ್ಣೆಯೊಂದಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಮರಣಹೊಂದಿದವರಿಗಾಗಿ ಅಗತ್ಯವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು, ದೇಹವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವುದು ಮುಂತಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

ಅಥ ಸಪ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ । ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ಯದಾತ್ಥ ಮಾಂ ಮಹಾಭಾಗ ತಚ್ಚಿಕೀರ್ಷಿತಮೇವ ಮೇ। ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭವೋ ಲೋಕಪಾಲಾಃ ಸ್ವರ್ವಾಸಂ ಮೇಽಭಿಕಾಙ್ಕ್ಷಿಣಃ

ಆಮೇಲೆ ಏಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯ. ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾಭಾಗನೆ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದುದೇ ನನಗೆ ಬೇಕಾದದು. ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಲೋಕಪಾಲರು, ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಜಾಃ ಪುಪುಷತುಃ ಪ್ರೀತೌ ದಮ್ಪತೀ ಪುತ್ರವತ್ಸಲೌ। ಶೃಣ್ವನ್ತೌ ಕೂಜಿತಂ ತಾಸಾಂ ನಿರ್ವೃತೌ ಕಲಭಾಷಿತೈಃ

ಆ dampatigalu ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾ, ಅವುಗಳ ಕೂಗು ಮತ್ತು ಬಾಲಭಾಷೆಯನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದರು.

ತಾಸಾಂ ಪತತ್ರೈಃ ಸುಸ್ಪರ್ಶೈಃ ಕೂಜಿತೈರ್ಮುಗ್ಧಚೇಷ್ಟಿತೈಃ। ಪ್ರತ್ಯುದ್ಗಮೈರದೀನಾನಾಂ ಪಿತರೌ ಮುದಮಾಪತುಃ

ಅವುಗಳ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಮೃದುವಾದ ಸ್ಪರ್ಶ, ಕೂಗು, ಆಕರ್ಷಕ ಚಲನೆಗಳಿಂದ, ತಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದ ಪೋಷಕರು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು.

ಸ್ನೇಹಾನುಬದ್ಧಹೃದಯಾವನ್ಯೋನ್ಯಂ ವಿಷ್ಣುಮಾಯಯಾ। ವಿಮೋಹಿತೌ ದೀನಧಿಯೌ ಶಿಶೂನ್ಪುಪುಷತುಃ ಪ್ರಜಾಃ

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೃದಯಗಳು ಬಂಧಿತವಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ದುಃಖಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೂ ಪೋಷಿಸಿದರು.