ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಜೋಪಪ್ಲವಮಾಲಕ್ಷ್ಯ ಲೋಕವ್ಯತಿಕರಂ ಚ ತಮ್ । ಮತಂ ಚ ವಾಸುದೇವಸ್ಯ ಸಂಜಹಾರಾರ್ಜುನೋ ದ್ವಯಮ್

ಜನರಲ್ಲಿಯ ಅಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ವಾಸುದೇವನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ ಅರ್ಜುನನು ಆ ಎರಡು ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ತತ ಆಸಾದ್ಯ ತರಸಾ ದಾರುಣಂ ಗೌತಮೀಸುತಮ್ । ಬಬಂಧಾಮರ್ಷತಾಮ್ರಾಕ್ಷಃ ಪಶುಂ ರಶನಯಾ ಯಥಾ

ನಂತರ, ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಗೌತಮಿಯ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಶುವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹೋದಂತೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಬಂಧಿಸಿದನು.

ಶಿಬಿರಾಯ ನಿನೀಷನ್ತಂ ರಜ್ಜ್ವಾ ಬದ್ಧ್ವಾ ರಿಪುಂ ಬಲಾತ್ । ಪ್ರಾಹಾರ್ಜುನಂ ಪ್ರಕುಪಿತೋ ಭಗವಾನ್ ಅಂಬುಜೇಕ್ಷಣಃ

ರಜ್ಜುವಿನಿಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ, ಶಿಬಿರದ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೋಪಗೊಂಡ ಕಮಲನಯನ ಭಗವಂತನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಮೈನಂ ಪಾರ್ಥಾರ್ಹಸಿ ತ್ರಾತುಂ ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧುಮಿಮಂ ಜಹಿ । ಯೋ ಅಸೌ ಅನಾಗಸಃ ಸುಪ್ತಾನ್ ಅವಧೀನ್ನಿಶಿ ಬಾಲಕಾನ್

ಪಾರ್ಥಾ, ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹೆಸರಿನ ದುಷ್ಟನನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ! ಇವನು ಅಪರಾಧವಿಲ್ಲದ, ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಹತ್ಯೆಮಾಡಿದನು. ಇವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲು.

ಮತ್ತಂ ಪ್ರಮತ್ತಮುನ್ಮತ್ತಂ ಸುಪ್ತಂ ಬಾಲಂ ಸ್ತ್ರಿಯಂ ಜಡಮ್ । ಪ್ರಪನ್ನಂ ವಿರಥಂ ಭೀತಂ ನ ರಿಪುಂ ಹನ್ತಿ ಧರ್ಮವಿತ್

ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದವನನ್ನು, ಮನಸ್ಸು ತಪ್ಪಿದವನನ್ನು, ಹುಚ್ಚನನ್ನು, ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವವನನ್ನು, ಮಗುವನ್ನು, ಹೆಂಗಸನ್ನು, ಅಸಹಾಯನನ್ನು, ಶರಣಾದವನನ್ನು, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದವನನ್ನು ಅಥವಾ ಭಯಗೊಂಡವನನ್ನು ಶತ್ರುವೆಂದು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಪ್ರಾಣಾನ್ಯಃ ಪರಪ್ರಾಣೈಃ ಪ್ರಪುಷ್ಣಾತ್ಯಘೃಣಃ ಖಲಃ । ತದ್ ವಧಸ್ತಸ್ಯ ಹಿ ಶ್ರೇಯೋ ಯದ್ ದೋಷಾದ್ಯಾತ್ಯಧಃ ಪುಮಾನ್

ಮರುಕವಿಲ್ಲದ ದುಷ್ಟನು ತನ್ನ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಇತರರ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದು ಬದುಕಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಾವು ಉತ್ತಮ. ಏಕೆಂದರೆ, ಇಂತಹ ಪಾಪದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರತಿಶ್ರುತಂ ಚ ಭವತಾ ಪಾಞ್ಚಾಲ್ಯೈ ಶ್ರೃಣ್ವತೋ ಮಮ । ಆಹರಿಷ್ಯೇ ಶಿರಸ್ತಸ್ಯ ಯಸ್ತೇ ಮಾನಿನಿ ಪುತ್ರಹಾ

ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನೀನು ದ್ರೌಪದಿಗೆ, 'ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕೊಂದ ಆ ಅಹಂಕಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೊಟ್ಟೆ ತಲೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ವಚನ ನೀಡಿದ್ದೆ.

ತದಸೌ ವಧ್ಯತಾಂ ಪಾಪ ಆತತಾಯ್ಯಾತ್ಮಬಂಧುಹಾ । ಭರ್ತುಶ್ಚ ವಿಪ್ರಿಯಂ ವೀರ ಕೃತವಾನ್ ಕುಲಪಾಂಸನಃ

ಆದುದರಿಂದ, ಈ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕು. ಅವನು ದುರಾತ್ಮ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಂದವನು, ತನ್ನ ಧನಿಯನ್ನು ನೋಯಿಸಿದವನು, ಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತಂದವನು.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಪರೀಕ್ಷತಾ ಧರ್ಮಂ ಪಾರ್ಥಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಚೋದಿತಃ । ನೈಚ್ಛದ್ ಹನ್ತುಂ ಗುರುಸುತಂ ಯದ್ಯಪ್ಯಾತ್ಮಹನಂ ಮಹಾನ್

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಧರ್ಮವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದರೂ, ಅವನು ತನ್ನ ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು—even though he was a great offender—ಕೊಲ್ಲಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅಥೋಪೇತ್ಯ ಸ್ವಶಿಬಿರಂ ಗೋವಿಂದಪ್ರಿಯಸಾರಥಿಃ । ನ್ಯವೇದಯತ್ ತಂ ಪ್ರಿಯಾಯೈ ಶೋಚನ್ತ್ಯಾ ಆತ್ಮಜಾನ್ ಹತಾನ್

ನಂತರ, ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಸಾರಥಿ ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ನಿಗೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.

(ವಂಶಸ್ಥ) ತಥಾಹೃತಂ ಪಶುವತ್ಪಾಶಬದ್ಧಂ ಅವಾಙ್ಮುಖಂ ಕರ್ಮಜುಗುಪ್ಸಿತೇನ । ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾಪಕೃತಂ ಗುರೋಃ ಸುತಂ ವಾಮಸ್ವಭಾವಾ ಕೃಪಯಾ ನನಾಮ ಚ

ಕರ್ಮದಿಂದ ಲಜ್ಜೆಪಟ್ಟು ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಪಾಶದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಣಹೀನನಂತೆ ತಂದ ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಸಹಜವಾಗಿ ಕರುಣೆಯುಳ್ಳ ಕೃಪಿಯವರು ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದರು.

(ಅನುಷ್ಟುಪ್) ಉವಾಚ ಚಾಸಹನ್ತ್ಯಸ್ಯ ಬಂಧನಾನಯನಂ ಸತೀ । ಮುಚ್ಯತಾಂ ಮುಚ್ಯತಾಂ ಏಷ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ನಿತರಾಂ ಗುರುಃ

ಆತನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದನ್ನು ಸಹಿಸದ ಪತ್ನಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಬಿಡಿ, ಬಿಡಿ, ಇವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ನಿಜವಾದ ಗುರು.'

ಸರಹಸ್ಯೋ ಧನುರ್ವೇದಃ ಸವಿಸರ್ಗೋಪಸಂಯಮಃ । ಅಸ್ತ್ರಗ್ರಾಮಶ್ಚ ಭವತಾ ಶಿಕ್ಷಿತೋ ಯದನುಗ್ರಹಾತ್

ಬಾಣವಿದ್ಯೆಯ ರಹಸ್ಯಗಳು, ಉಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಹಿಂಪಡೆಯುವ ವಿಧಾನ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಜ್ಞಾನ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಕಲಿತೆ.

ಸ ಏಷ ಭಗವಾನ್ ದ್ರೋಣಃ ಪ್ರಜಾರೂಪೇಣ ವರ್ತತೇ । ತಸ್ಯಾತ್ಮನೋಽರ್ಧಂ ಪತ್‍ನ್ಯಾಃ ತೇ ನಾನ್ವಗಾದ್ ವೀರಸೂಃ ಕೃಪೀ

ಅವನೇ ಮಹಾನ್ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯನು ಈಗ ತನ್ನ ಮಗನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಅರ್ಧ ಭಾಗವು ಈ ವೀರನನ್ನು ಹೆತ್ತ ಕೃಪಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ.

ತದ್ ಧರ್ಮಜ್ಞ ಮಹಾಭಾಗ ಭವದ್‌ಭಿಃ ರ್ಗೌರವಂ ಕುಲಮ್ । ವೃಜಿನಂ ನಾರ್ಹತಿ ಪ್ರಾಪ್ತುಂ ಪೂಜ್ಯಂ ವನ್ದ್ಯಮಭೀಕ್ಷ್ಣಶಃ

ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನಿಮ್ಮ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಕುಲವು ಅಪಕೀರ್ತಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಬಾರದು. ಸದಾ ಪೂಜ್ಯ ಮತ್ತು ವಂದನೀಯವಾಗಿರಲಿ.

ಮಾ ರೋದೀದಸ್ಯ ಜನನೀ ಗೌತಮೀ ಪತಿದೇವತಾ । ಯಥಾಹಂ ಮೃತವತ್ಸಾಽರ್ತಾ ರೋದಿಮ್ಯಶ್ರುಮುಖೀ ಮುಹುಃ

ಅವನ ತಾಯಿ ಗೌತಮಿಯವರು, ಪತಿವ್ರತೆ, ನನ್ನಂತೆಯೇ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನಾನು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮುಖ ತೊಳೆದಂತೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಳಬಾರದು.

ಯೈಃ ಕೋಪಿತಂ ಬ್ರಹ್ಮಕುಲಂ ರಾಜನ್ಯೈರಜಿತಾತ್ಮಭಿಃ । ತತ್ ಕುಲಂ ಪ್ರದಹತ್ಯಾಶು ಸಾನುಬಂಧಂ ಶುಚಾರ್ಪಿತಮ್

ರಾಜವಂಶದವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸದೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕೋಪಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಂಶವು ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅವರನ್ನೂ ಅವರ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಶೀಘ್ರವೇ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಧರ್ಮ್ಯಂ ನ್ಯಾಯ್ಯಂ ಸಕರುಣಂ ನಿರ್ವ್ಯಲೀಕಂ ಸಮಂ ಮಹತ್ । ರಾಜಾ ಧರ್ಮಸುತೋ ರಾಜ್ಞ್ಯಾಃ ಪ್ರತ್ಯನಂದದ್ ವಚೋ ದ್ವಿಜಾಃ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಧರ್ಮಪುತ್ರನಾದ ರಾಜನು, ರಾಜಮಹಿಷಿಯವರ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ, ನ್ಯಾಯಯುತ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ, ನಿಷ್ಕಪಟವಾದ, ಸಮವಾದ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ.

ನಕುಲಃ ಸಹದೇವಶ್ಚ ಯುಯುಧಾನೋ ಧನಂಜಯಃ । ಭಗವಾನ್ ದೇವಕೀಪುತ್ರೋ ಯೇ ಚಾನ್ಯೇ ಯಾಶ್ಚ ಯೋಷಿತಃ

ಅಲ್ಲಿ ನಕುಲ, ಸಹದೇವ, ಯುಯುಧಾನ, ಧನಂಜಯ, ದೇವಕೀಪುತ್ರನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಪುರುಷರು ಹಾಗೂ ಮಹಿಳೆಯರು ಕೂಡ ಹಾಜರಿದ್ದರು.

ತತ್ರಾಹಾಮರ್ಷಿತೋ ಭೀಮಃ ತಸ್ಯ ಶ್ರೇಯಾನ್ ವಧಃ ಸ್ಮೃತಃ । ನ ಭರ್ತುರ್ನಾತ್ಮನಶ್ಚಾರ್ಥೇ ಯೋಽಹನ್ ಸುಪ್ತಾನ್ ಶಿಶೂನ್ ವೃಥಾ

ಅಲ್ಲಿ ಭೀಮನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೇಳಿದನು: ಯಾರು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿಯೂ, ಧನಿಯ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲದೆ, ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಸಾವು ಶ್ರೇಷ್ಠ.

ನಿಶಮ್ಯ ಭೀಮಗದಿತಂ ದ್ರೌಪದ್ಯಾಶ್ಚ ಚತುರ್ಭುಜಃ । ಆಲೋಕ್ಯ ವದನಂ ಸಖ್ಯುಃ ಇದಮಾಹ ಹಸನ್ನಿವ

ಭೀಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದ್ರೌಪದಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿರುವ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ । ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧುರ್ನ ಹನ್ತವ್ಯ ಆತತಾಯೀ ವಧಾರ್ಹಣಃ । ಮಯೈವೋಭಯಮಾಮ್ನಾತಂ ಪರಿಪಾಹ್ಯನುಶಾಸನಮ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು—even if he is an aggressor—ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ಆದರೆ ದುರಾತ್ಮನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡಬೇಕು. ನಾನು ಎರಡೂ ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ—ನನ್ನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪಾಲಿಸು.

ಕುರು ಪ್ರತಿಶ್ರುತಂ ಸತ್ಯಂ ಯತ್ತತ್ ಸಾಂತ್ವಯತಾ ಪ್ರಿಯಾಮ್ । ಪ್ರಿಯಂ ಚ ಭೀಮಸೇನಸ್ಯ ಪಾಞ್ಚಾಲ್ಯಾ ಮಹ್ಯಮೇವ ಚ

ನೀನು ಕುರುವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು, ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಲು ನೀಡಿದ ಮಾತನ್ನು, ಭೀಮಸೇನನಿಗೆ, ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಮತ್ತು ನನಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಹಿತವಾದುದನ್ನು ನೀನು ನೆರವೇರಿಸು.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಅರ್ಜುನಃ ಸಹಸಾಽಽಜ್ಞಾಯ ಹರೇರ್ಹಾರ್ದಮಥಾಸಿನಾ । ಮಣಿಂ ಜಹಾರ ಮೂರ್ಧನ್ಯಂ ದ್ವಿಜಸ್ಯ ಸಹಮೂರ್ಧಜಮ್

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಅರ್ಜುನನು ಹಠಾತ್ ಹರಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ತನ್ನ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಆ ದ್ವಿಜನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೂದಲುಗಳ ಸಹಿತ ಕಡಿದು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ವಿಮುಚ್ಯ ರಶನಾಬದ್ಧಂ ಬಾಲಹತ್ಯಾಹತಪ್ರಭಮ್ । ತೇಜಸಾ ಮಣಿನಾ ಹೀನಂ ಶಿಬಿರಾನ್ ನಿರಯಾಪಯತ್

ಅವನು ಬಾಳಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶ ಕಳೆದು, ಮಣಿಯ ಹೊಳಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನನ್ನು, ಬೆನ್ನುಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಶಿಬಿರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು.

ವಪನಂ ದ್ರವಿಣಾದಾನಂ ಸ್ಥಾನಾನ್ ನಿರ್ಯಾಪಣಂ ತಥಾ । ಏಷ ಹಿ ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧೂನಾಂ ವಧೋ ನಾನ್ಯೋಽಸ್ತಿ ದೈಹಿಕಃ

ತಲೆಯನ್ನು ಮುಂಡನ ಮಾಡುವುದು, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಊರಿನಿಂದ ಹೊರಹಾಕುವುದು—ಇವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹೆಸರಿನವರ ದೇಹದ ಶಿಕ್ಷೆ; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ದೈಹಿಕ ದಂಡವಿಲ್ಲ.

ಪುತ್ರಶೋಕಾತುರಾಃ ಸರ್ವೇ ಪಾಣ್ಡವಾಃ ಸಹ ಕೃಷ್ಣಯಾ । ಸ್ವಾನಾಂ ಮೃತಾನಾಂ ಯತ್ಕೃತ್ಯಂ ಚಕ್ರುರ್ನಿರ್ಹರಣಾದಿಕಮ್

ಮಗನ ಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಪಾಂಡವರು, ಕೃಷ್ಣೆಯೊಂದಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಮರಣಹೊಂದಿದವರಿಗಾಗಿ ಅಗತ್ಯವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು, ದೇಹವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವುದು ಮುಂತಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

ಅಥ ಸಪ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ । ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ಯದಾತ್ಥ ಮಾಂ ಮಹಾಭಾಗ ತಚ್ಚಿಕೀರ್ಷಿತಮೇವ ಮೇ। ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭವೋ ಲೋಕಪಾಲಾಃ ಸ್ವರ್ವಾಸಂ ಮೇಽಭಿಕಾಙ್ಕ್ಷಿಣಃ

ಆಮೇಲೆ ಏಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯ. ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾಭಾಗನೆ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದುದೇ ನನಗೆ ಬೇಕಾದದು. ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಲೋಕಪಾಲರು, ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಜಾಃ ಪುಪುಷತುಃ ಪ್ರೀತೌ ದಮ್ಪತೀ ಪುತ್ರವತ್ಸಲೌ। ಶೃಣ್ವನ್ತೌ ಕೂಜಿತಂ ತಾಸಾಂ ನಿರ್ವೃತೌ ಕಲಭಾಷಿತೈಃ

ಆ dampatigalu ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾ, ಅವುಗಳ ಕೂಗು ಮತ್ತು ಬಾಲಭಾಷೆಯನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದರು.