ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಜರಠತ್ವಂ ಸಮಾಯಾತೌ ತೇನ ದುಃಖೇನ ದುಃಖಿತಾ । ಸಾಹಂ ತು ತರುಣೀ ಕಸ್ಮಾತ್ ಸುತೌ ವೃದ್ಧೌ ಇಮೌ ಕುತಃ

ಅವರು ವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ದುಃಖವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಯುವತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ?

ತ್ರಯಾಣಾಂ ಸಹಚಾರಿತ್ವಾತ್ ವೈಪರೀತ್ಯಂ ಕುತಃ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಘಟತೇ ಜರಠಾ ಮಾತಾ ತರುಣೌ ತನಯೌ ಇತಿ

ನಾವು ಮೂವರು ಸದಾ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಈ ರೀತಿಯ ವೈಪರಿತ್ಯ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು? ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಾಯಿ ವೃದ್ಧಳಾಗಬೇಕು, ಮಕ್ಕಳು ಯುವಕರಾಗಿರಬೇಕು.

ಅತಃ ಶೋಚಾಮಿ ಚಾತ್ಮಾನಂ ವಿಸ್ಮಯಾವಿಷ್ಟಮಾನಸಾ । ವದ ಯೋಗನಿಧೇ ಧೀಮನ್ ಕಾರಣಂ ಚಾತ್ರ ಕಿಂ ಭವೇತ್

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ವಿಷಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಮನಸ್ಸು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಯೋಗದ ನಿಧಿಯೇ, ಜ್ಞಾನಿಯೇ, ಇದರ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು.

ನಾರದ ಉವಾಚ - ಜ್ಞಾನೇನಾತ್ಮನಿ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಸರ್ವಂ ಏತತ್ ತವಾನಘೇ । ನ ವಿಷಾದಃ ತ್ವಯಾ ಕಾರ್ಯೋ ಹರಿಃ ಶಂ ತೇ ಕರಿಷ್ಯತಿ

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು — ಅಖಂಡ ಪವಿತ್ರಳೇ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾನು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ, ಹರಿ ನಿನಗೆ ಶುಭವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ - ಕ್ಷಣಮಾತ್ರೇಣ ತಜ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ವಾಕ್ಯಂ ಊಚೇ ಮುನೀಶ್ವರಃ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು — ಆ ಮಹರ್ಷಿ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅರಿತು, ತಕ್ಷಣ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ನಾರದ ಉವಾಚ - ಶ್ರುಣುಷ್ವವಹಿತಾ ಬಾಲೇ ಯೋಗೋಽಯಂ ದಾರುಣಾ ಕಲಿಃ । ತೇನ ಲುಪ್ತಃ ಸದಾಚಾರೋ ಯೋಗಮಾರ್ಗಃ ತಪಾಂಸಿ ಚ

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು — ಮಗುವೇ, ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು; ಈ ಯೋಗವೂ, ಭಯಾನಕ ಕಲಿಯುಗವೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಸತ್ಕಾರ್ಯ, ಯೋಗಮಾರ್ಗ, ತಪಸ್ಸುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ.

ಜನಾ ಅಘಾಸುರಾಯನ್ತೇ ಶಾಠ್ಯದುಷ್ಕರ್ಮಕಾರಿಣಃ । ಇಹ ಸನ್ತೋ ವಿಷೀದನ್ತಿ ಪ್ರಹೃಷ್ಯನ್ತಿ ಹಿ ಅಸಾಧವಃ । ಧತ್ತೇ ಧೈರ್ಯಂ ತು ಯೋ ಧೀಮಾನ್ ಸ ಧೀರಃ ಪಣ್ಡಿತೋಽಥವಾ

ಜನರು ಈಗ ಅಘಾಸುರನಂತೆ ದುಷ್ಟ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ; ಇಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನರು ದುಃಖಪಡುತ್ತಾರೆ, ದುರ್ಜನರು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದಿರುವ ಜ್ಞಾನಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಧೀರ, ಪಂಡಿತನು.

ಅಸ್ಪೃಶ್ಯಾನ್ ಅವಲೋಕ್ಯೇಯಂ ಶೇಷಭಾರಕರೀ ಧರಾ । ವರ್ಷೇ ವರ್ಷೇ ಕ್ರಮಾತ್ ಜಾತಾ ಮಂಗಲಂ ನಾಪಿ ದೃಶ್ಯತೇ

ಈ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೂಮಿಯೇ ಭಾರವಾಗಿ ಬಲಹೀನಳಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ; ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತಾ, ಯಾವುದೇ ಶುಭವು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ನ ತ್ವಾಮಪಿ ಸುತೈಃ ಸಾಕಂ ಕೋಽಪಿ ಪಶ್ಯತಿ ಸಾಂಪ್ರತಮ್ । ಉಪೇಕ್ಷಿತಾನುರಾಗಾನ್ಧೈಃ ಜರ್ಜರತ್ವೇನ ಸಂಸ್ಥಿತಾ

ಈಗ ನಿನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಧರಾದವರು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಮಾಡಿ, ನೀನು ಹಳೆಯದಾಗಿ ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ.

ವೃನ್ದಾವನಸ್ಯ ಸಂಯೋಗಾತ್ ಪುನಸ್ತ್ವಂ ತರುಣೀ ನವಾ । ಧನ್ಯಂ ವೃನ್ದಾವನಂ ತೇನ ಭಕ್ತಿಃ ನೃತ್ಯತಿ ಯತ್ರ ಚ

ವೃಂದಾವನದ ಸಂಗದಿಂದ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಯುವಳಾಗಿ ಹಸಿರಾಗಿದ್ದೆ; ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವೃಂದಾವನ ಧನ್ಯವಾದುದು, ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯೂ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ.

ಅತ್ರೇಮೌ ಗ್ರಾಹಕಾಭಾವಾತ್ ನ ಜರಾಮಪಿ ಮುಞ್ಚತಃ । ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಆತ್ಮಸುಖೇನೇಹ ಪ್ರಸುಪ್ತಿಃ ಮನ್ಯತೇಽನಯೋಃ

ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಈ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವೂ ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಸ್ವಲ್ಪ ಆತ್ಮಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅವರು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಭಕ್ತಿರುವಾಚ - ಕಥಂ ಪರೀಕ್ಷಿತಾ ರಾಜ್ಞಾ ಸ್ಥಾಪಿತೋ ಹ್ಯಶುಚಿಃ ಕಲಿಃ । ಪ್ರವೃತ್ತೇ ತು ಕಲೌ ಸರ್ವಸಾರಃ ಕುತ್ರ ಗತೋ ಮಹಾನ್

ಭಕ್ತಿಯು ಹೇಳಿದಳು — ಪರೀಕ್ಷಿತನು ರಾಜನಾಗಿ ಹೇಗೆ ಈ ಅಶುದ್ಧ ಕಲಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು? ಕಲಿ ಯುಗ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದ ಸಾರವೇ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಿತು?

ಕರುಣಾಪರೇಣ ಹರಿಣಾಪಿ ಅಧರ್ಮ ಕಥಮೀಕ್ಷ್ಯತೇ । ಇಮಂ ಮೇ ಸಂಶಯಂ ಛಿನ್ಧಿ ತ್ವದ್ವಾಚಾ ಸುಖಿತಾಸ್ಮ್ಯಹಮ್

ದಯಾಮಯನಾದ ಹರಿಯೂ ಈ ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ? ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನೀನು ದೂರಮಾಡು; ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತೇನೆ.

ನಾರದ ಉವಾಚ - ಯದಿ ಪೃಷ್ಟಸ್ತ್ವಯಾ ಬಾಲೇ ಪ್ರೇಮತಃ ಶ್ರವಣಂ ಕುರು । ಸರ್ವಂ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ತೇ ಭದ್ರೇ ಕಶ್ಮಲಂ ತೇ ಗಮಿಷ್ಯತಿ

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು — ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದರಿಂದ, ಮಗುವೇ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳು; ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಶುಭಳೇ, ನಿನ್ನ ಗೊಂದಲವು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಯದಾ ಮುಕುನ್ದೋ ಭಗವಾನ್ ಕ್ಷ್ಮಾಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸ್ವಪದಂ ಗತಃ । ತದ್‌ದಿನಾತ್ ಕಲಿರಾಯಾತಃ ಸರ್ವಸಾಧನಬಾಧಕಃ

ಯಾವಾಗ ಮುಕುಂದನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಆ ದಿನದಿಂದಲೇ ಕಲಿಯುಗ ಬಂದು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ತಡೆಯಿತು.

ದೃಷ್ಟೋ ದಿಗ್ವಿಜಯೇ ರಾಜ್ಞಾ ದೀನವತ್ ಶರಣಂ ಗತಃ । ನ ಮಯಾ ಮಾರಣೀಯೋಽಯಂ ಸಾರಂಗ ಇವ ಸರಭುಕ್

ರಾಜನು ದಿಕ್ಕು ಜಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ, ಅವನು ಕಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ದೀನನಾಗಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬೇಡಿದನು; ನಾನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಹನಿಗೊಯ್ಯುವವನು ಸಾರುಂಗವನ್ನು ಬಿಡುವಂತೆ.

ಯತ್ಫಲಂ ನಾಸ್ತಿ ತಪಸಾ ನ ಯೋಗೇನ ಸಮಾಧಿನಾ । ತತ್ಫಲಂ ಲಭತೇ ಸಮ್ಯಕ್ ಕಲೌ ಕೇಶವಕೀರ್ತನಾತ್

ತಪಸ್ಸು, ಯೋಗ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಸಿಗದ ಫಲ, ಈ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವುದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಏಕಾಕಾರಂ ಕಲಿಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಾರವತ್ಸಾರನೀರಸಮ್ । ವಿಷ್ಣುರಾತಃ ಸ್ಥಾಪಿತವಾನ್ ಕಲಿಜಾನಾಂ ಸುಖಾಯ ಚ

ಕಲಿಯನ್ನು ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಸಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣುರಾತನು ಅವನನ್ನು ಕಲಿಯುಗ ಜನರ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಕುಕರ್ಮಾಚರನಾತ್ಸಾರಃ ಸರ್ವತೋ ನಿರ್ಗತೋಽಧುನಾ । ಪದಾರ್ಥಾಃ ಸಂಸ್ಥಿತಾ ಭೂಮೌ ಬೀಜಹೀನಾಸ್ತುಷಾ ಯಥಾ

ದುಷ್ಟ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ಈಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಾರವೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಸ್ತುಗಳು ಬೀಜವಿಲ್ಲದ ಹುರಳೆಯಂತೆ ಉಳಿದಿವೆ.

ವಿಪ್ರೈರ್ಭಾಗವತೀ ವಾರ್ತಾ ಗೇಹೇ ಗೇಹೇ ಜನೇ ಜನೇ । ಕಾರಿತಾ ಕಣಲೋಭೇನ ಕಥಾಸಾರಸ್ತತೋ ಗತಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಭಾಗವತ ವಚನವನ್ನು ಮನೆಮನೆಗೂ, ಜನಜನಕ್ಕೂ ಹೇಳಿದರು; ಆದರೆ ದಕ್ಷಿಣೆಯ ಆಸೆಯಿಂದ ಕಥೆಗಳ ಸಾರವೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ.

ಅತ್ಯುಗ್ರಭೂರಿಕರ್ಮಾಣೋ ನಾಸ್ತಿಕಾ ರೌರವಾ ಜನಾಃ । ತೇಽಪಿ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ತೀರ್ಥೇಷು ತೀರ್ಥಸಾರಸ್ತತೋ ಗತಃ

ಅತಿಯಾದ ದುಷ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ, ನಾಸ್ತಿಕ, ನರಕದ ಜನರೂ ಕೂಡ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ; ಆದರೂ ತೀರ್ಥಗಳ ಸಾರವೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ.

ಕಾಮಕ್ರೋಧ ಮಹಾಲೋಭ ತೃಷ್ಣಾವ್ಯಾಕುಲಚೇತಸಃ । ತೇಽಪಿ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ತಪಸಿ ತಪಃಸಾರಸ್ತತೋ ಗತಃ

ಮಹಾ ಆಸೆ, ಕೋಪ, ಲೋಭ, ತಣಿವು ಇವುಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡವರೂ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದರೆ, ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವೇ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಮನಸಶ್ಚಾಜಯಾತ್ ಲೋಭಾದ್ ದಂಭಾತ್ ಪಾಖಣ್ಡಸಂಶ್ರಯಾತ್ । ಶಾಸ್ತ್ರಾನ್ ಅಭ್ಯಸನಾಚ್ಚೈವ ಧ್ಯಾನಯೋಗಫಲಂ ಗತಮ್

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಜಯಿಸದೆ, ಲೋಭದಿಂದ, ದಂಭದಿಂದ, ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಕೇವಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿದರೂ ಸಹ, ಧ್ಯಾನಯೋಗದಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲವು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಪಣ್ಡಿತಾಸ್ತು ಕಲತ್ರೇಣ ರಮನ್ತೇ ಮಹಿಷಾ ಇವ । ಪುತ್ರಸ್ಯೋತ್ಪಾದನೇ ದಕ್ಷಾ ಅದಕ್ಷಾ ಮುಕ್ತಿಸಾಧನೇ

ಪಂಡಿತರು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯರ ಜೊತೆ ಎಮ್ಮೆಗಳಂತೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಕುಶಲರು, ಆದರೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ಅಸಾಧ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ನ ಹಿ ವೈಷ್ಣವತಾ ಕುತ್ರ ಸಂಪ್ರದಾಯಪುರಃಸರಾ । ಏವಂ ಪ್ರಲಯತಾಂ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ವಸ್ತುಸಾರಃ ಸ್ಥಲೇ ಸ್ಥಲೇ

ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಮುಖಂಡರಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾದ ವೈಷ್ಣವ ಧರ್ಮ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಿಜವಾದ ತತ್ವದ ಸಾರ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಾಶವಾಗಿದೆ.

ಅಯಂ ತು ಯುಗಧರ್ಮೋ ಹಿ ವರ್ತತೇ ಕಸ್ಯ ದೂಷಣಮ್ । ಅತಸ್ತು ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷಃ ಸಹತೇ ನಿಕಟೇ ಸ್ಥಿತಃ

ಈ ಯುಗದ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇಂತಹದು; ಯಾರನ್ನು ದೋಷಾರೋಪಿಸಬಹುದು? ಆದ್ದರಿಂದ, ಕಮಲನಯನನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ - ಇತಿ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಿಸ್ಮಯಂ ಪರಮಂ ಗತಾ । ಭಕ್ತಿರೂಚೇ ವಚೋ ಭೂಯಃ ಶ್ರೂಯತಾಂ ತಚ್ಚ ಶೌನಕ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಇದನ್ನೂ ಕೇಳು ಶೌನಕ.'

ಭಕ್ತಿರುವಾಚ - ಸುರರ್ಷೇ ತ್ವಂ ಹಿ ಧನ್ಯೋಽಸಿ ಮದ್‌ಭಾಗ್ಯೇನ ಸಮಾಗತಃ । ಸಾಧೂನಾಂ ದರ್ಶನಂ ಲೋಕೇ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಕರಂ ಪರಮ್

ಭಕ್ತಿ ಹೇಳಿದಳು: ದೇವರುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮಹರ್ಷಿಯಾದ ನೀನು ಧನ್ಯನು, ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನರ ದರ್ಶನವೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

(ಮಾಲಿನೀ) ಜಯತಿ ಜಯತಿ ಮಾಯಾಂ ಯಸ್ಯ ಕಾಯಾಧವಸ್ತೇ ವಚನರಚನಮೇಕಂ ಕೇವಲಂ ಚಾಕಲಯ್ಯ । ಧ್ರುವಪದಮಪಿ ಯಾತೋ ಯತ್ಕೃಪಾತೋ ಧ್ರುವೋಽಯಂ ಸಕಲಕುಶಲಪಾತ್ರಂ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಂ ನತಾಸ್ಮಿ

ಜಯ! ಜಯ! ಯಾರು ಮಾಯೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ದೇಹದಿಂದಲೇ ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅವರೊಬ್ಬ ಮಾತಿನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಧ್ರುವನು ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಎಲ್ಲ ಶುಭಗಳ ಪಾತ್ರವಾಗಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನಿಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.