ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನೋ ನಾನಿರುದ್ಧೋ ನ ರಾಮೋ ನ ಚ ಕೇಶವಃ। ಯಸ್ಯ ಶೇಕುಃ ಪರಿತ್ರಾತುಂ ಕೋಽನ್ಯಸ್ತದವಿತೇಶ್ವರಃ

ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಅನಿರುದ್ಧ, ರಾಮ, ಕೇಶವ—ಇವರೂ ರಕ್ಷಿಸಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಾರೂ, ಹೇ ಜಗದೀಶ್ವರ, ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲರು?

ಧಿಗರ್ಜುನಂ ಮೃಷಾವಾದಂ ಧಿಗಾತ್ಮಶ್ಲಾಘಿನೋ ಧನುಃ। ದೈವೋಪಸೃಷ್ಟಂ ಯೋ ಮೌಢ್ಯಾದಾನಿನೀಷತಿ ದುರ್ಮತಿಃ

ಅರ್ಜುನನ ಸುಳ್ಳು ಮಾತಿಗೆ ಲಜ್ಜೆ, ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೊಗಳಿದುದಕ್ಕೂ ಅವನ ಧನುಸ್ಸಿಗೂ ಲಜ್ಜೆ. ಅವನು ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ.

ಏವಂ ಶಪತಿ ವಿಪ್ರರ್ಷೌ ವಿದ್ಯಾಮಾಸ್ಥಾಯ ಫಾಲ್ಗುನಃ। ಯಯೌ ಸಂಯಮನೀಮಾಶು ಯತ್ರಾಸ್ತೇ ಭಗವಾನ್ಯಮಃ

ಹೀಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಋಷಿಯ ಶಾಪವನ್ನು ಪಡೆದ ಫಾಲ್ಗುನನು ತನ್ನ ವಿದ್ಯೆ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟು, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಯಮಧರ್ಮರಾಜನು ಇರುವ ಸಂಯಮನಿ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ವಿಪ್ರಾಪತ್ಯಮಚಕ್ಷಾಣಸ್ತತ ಐನ್ದ್ರೀ ಮಗಾತ್ಪುರೀಮ್। ಆಗ್ನೇಯೀಂ ನೈರೃತೀಂ ಸೌಮ್ಯಾಂ ವಾಯವ್ಯಾಂ ವಾರುಣೀಮಥ

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಇಂದ್ರನ ನಗರಕ್ಕೆ, ನಂತರ ಅಗ್ನಿ, ನಿರೃತಿ, ಸೋಮ, ವಾಯು, ವರಣರ ನಗರಗಳಿಗೆ ಹೋದನು.

ರಸಾತಲಂ ನಾಕಪೃಷ್ಠಂ ಧಿಷ್ಣ್ಯಾನ್ಯನ್ಯಾನ್ಯುದಾಯುಧಃ। ತತೋಽಲಬ್ಧದ್ವಿಜಸುತೋ ಹ್ಯನಿಸ್ತೀರ್ಣಪ್ರತಿಶ್ರುತಃ । ಅಗ್ನಿಂ ವಿವಿಕ್ಷುಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಪ್ರತ್ಯುಕ್ತಃ ಪ್ರತಿಷೇಧತಾ

ಅವನು ರಸಾತಳ, ಸ್ವರ್ಗ, ಮತ್ತಿತರ ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೋದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗನನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಗದೆ, ಮಾತು ನಿಭಾಯಿಸದ ಕಾರಣ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದನು.

ದರ್ಶಯೇ ದ್ವಿಜಸೂನೂಂಸ್ತೇ ಮಾವಜ್ಞಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮನಾ। ಯೇ ತೇ ನಃ ಕೀರ್ತಿಂ ವಿಮಲಾಂ ಮನುಷ್ಯಾಃ ಸ್ಥಾಪಯಿಷ್ಯನ್ತಿ

ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ನಿನಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ತೂಗಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವರನ್ನು ಮಾನವರು ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸುವರು.

ಇತಿ ಸಮ್ಭಾಷ್ಯ ಭಗವಾನರ್ಜುನೇನ ಸಹೇಶ್ವರಃ। ದಿವ್ಯಂ ಸ್ವರಥಮಾಸ್ಥಾಯ ಪ್ರತೀಚೀಂ ದಿಶಮಾವಿಶತ್

ಹೀಗೆ ಅರ್ಜುನನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ, ಭಗವಂತನು, ಲೋಕನಾಥನೊಂದಿಗೆ, ದಿವ್ಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು.

ಸಪ್ತ ದ್ವೀಪಾನ್ಸಸಿನ್ಧೂಂಶ್ಚ ಸಪ್ತ ಸಪ್ತ ಗಿರೀನಥ। ಲೋಕಾಲೋಕಂ ತಥಾತೀತ್ಯ ವಿವೇಶ ಸುಮಹತ್ತಮಃ

ಅವನು ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು, ಏಳು ಸಾಗರಗಳನ್ನು, ಏಳು ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಲೋಕಾಲೋಕವನ್ನು ದಾಟಿ, ಆ ಮಹಾ ಮಹಿಮಾವಂತನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತತ್ರಾಶ್ವಾಃ ಶೈಬ್ಯಸುಗ್ರೀವ ಮೇಘಪುಷ್ಪಬಲಾಹಕಾಃ। ತಮಸಿ ಭ್ರಷ್ಟಗತಯೋ ಬಭೂವುರ್ಭರತರ್ಷಭ

ಅಲ್ಲಿ, ಭರತರ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಶೈಬ್ಯ, ಸುಗ್ರೀವ, ಮೇಘಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಬಲಾಹಕ ಎಂಬ ಕುದುರೆಗಳು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ, ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದವು.

ತಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಗವಾನ್ಕೃಷ್ಣೋ ಮಹಾಯೋಗೇಶ್ವರೇಶ್ವರಃ। ಸಹಸ್ರಾದಿತ್ಯಸಙ್ಕಾಶಂ ಸ್ವಚಕ್ರಂ ಪ್ರಾಹಿಣೋತ್ಪುರಃ

ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡು, ಮಹಾ ಯೋಗೇಶ್ವರರ ಅಧಿಪತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಕಳಿಸಿದನು.

ತಮಃ ಸುಘೋರಂ ಗಹನಂ ಕೃತಂ ಮಹದ್। ವಿದಾರಯದ್ಭೂರಿತರೇಣ ರೋಚಿಷಾ। ಮನೋಜವಂ ನಿರ್ವಿವಿಶೇ ಸುದರ್ಶನಂ। ಗುಣಚ್ಯುತೋ ರಾಮಶರೋ ಯಥಾ ಚಮೂಃ

ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಂತೆ ಓಡುವ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು, ಆ ಭಯಾನಕವಾದ, ದಟ್ಟವಾದ, ಭಾರಿ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ತನ್ನ ತೀವ್ರ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು, ಹೇಗೆ ರಾಮನ ಬಾಣವು ಗುಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸೇನೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ.

ದ್ವಾರೇಣ ಚಕ್ರಾನುಪಥೇನ ತತ್ತಮಃ ಪರಂ ಪರಂ ಜ್ಯೋತಿರನನ್ತಪಾರಮ್। ಸಮಶ್ನುವಾನಂ ಪ್ರಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ಫಾಲ್ಗುನಃ ಪ್ರತಾಡಿತಾಕ್ಷೋ ಪಿದಧೇಽಕ್ಷಿಣೀ ಉಭೇ

ಚಕ್ರವು ಮಾಡಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ಆ ಅಪಾರವಾದ, ಅನಂತವಾದ, ಉನ್ನತವಾದ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಅಂಧಕಾರದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಂಡನು; ಆದರೆ ಆ ಬೆಳಕಿನ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿ, ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡನು.

ತತಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಃ ಸಲಿಲಂ ನಭಸ್ವತಾ ಬಲೀಯಸೈಜದ್ಬೃಹದೂರ್ಮಿಭೂಷಣಮ್। ತತ್ರಾದ್ಭುತಂ ವೈ ಭವನಂ ದ್ಯುಮತ್ತಮಂ ಭ್ರಾಜನ್ಮಣಿಸ್ತಮ್ಭಸಹಸ್ರಶೋಭಿತಮ್

ನಂತರ, ಗಾಳಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವನು ಮಹಾ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಾವಿರಾರು ಮಣಿಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ, ಅದ್ಭುತವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಭವನವನ್ನು ಕಂಡನು.

ತಸ್ಮಿನ್ಮಹಾಭೋಗಮನನ್ತಮದ್ಭುತಂ। ಸಹಸ್ರಮೂರ್ಧನ್ಯಫಣಾಮಣಿದ್ಯುಭಿಃ। ವಿಭ್ರಾಜಮಾನಂ ದ್ವಿಗುಣೇಕ್ಷಣೋಲ್ಬಣಂ। ಸಿತಾಚಲಾಭಂ ಶಿತಿಕಣ್ಠಜಿಹ್ವಮ್

ಆ ಭವನದೊಳಗೆ, ಸಾವಿರ ತಲೆಯುಳ್ಳ, ಅನಂತವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಹಾ ಸರ್ಪನು, ತನ್ನ ಫಣಗಳ ಮೇಲೆ ಮಣಿಗಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಎರಡು ಭಯಾನಕ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಬಿಳಿ ಪರ್ವತದಂತೆ, ನೀಲಿ ನಾವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದನು.

ದದರ್ಶ ತದ್ಭೋಗಸುಖಾಸನಂ ವಿಭುಂ। ಮಹಾನುಭಾವಂ ಪುರುಷೋತ್ತಮೋತ್ತಮಮ್। ಸಾನ್ದ್ರಾ ಮ್ಬುದಾಭಂ ಸುಪಿಶಙ್ಗವಾಸಸಂ। ಪ್ರಸನ್ನವಕ್ತ್ರಂ ರುಚಿರಾಯತೇಕ್ಷಣಮ್

ಆ ಸರ್ಪನ ಸುಖಾಸನದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಮಹಾ ಮಹಿಮೆಯುಳ್ಳ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ ದೇವರನ್ನು, ಗಾಢವಾದ ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಶಾಂತವಾದ ಮುಖದಿಂದ, ಸುಂದರವಾದ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅರ್ಜುನನು ಕಂಡನು.

ಮಹಾಮಣಿವ್ರಾತಕಿರೀಟಕುಣ್ಡಲ। ಪ್ರಭಾಪರಿಕ್ಷಿಪ್ತಸಹಸ್ರಕುನ್ತಲಮ್। ಪ್ರಲಮ್ಬಚಾರ್ವಷ್ಟಭುಜಂ ಸಕೌಸ್ತುಭಂ। ಶ್ರೀವತ್ಸಲಕ್ಷ್ಮಂ ವನಮಾಲಯಾವೃತಮ್

ಆ ದೇವರು ಮಹಾ ಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಸಾವಿರ ಸುಂದರವಾದ ಕೂದಲುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರಕಾಶವೊಂದು ಹೊದಿಕೆಯಂತೆ ಇದ್ದಿತು; ಎಂಟು ಉದ್ದವಾದ ಸುಂದರ ಭುಜಗಳು, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಮತ್ತು ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು.

ಮಹಾಮಣಿವ್ರಾತಕಿರೀಟಕುಣ್ಡಲ। ಪ್ರಭಾಪರಿಕ್ಷಿಪ್ತಸಹಸ್ರಕುನ್ತಲಮ್। ಪ್ರಲಮ್ಬಚಾರ್ವಷ್ಟಭುಜಂ ಸಕೌಸ್ತುಭಂ। ಶ್ರೀವತ್ಸಲಕ್ಷ್ಮಂ ವನಮಾಲಯಾವೃತಮ್

ಆ ದೇವರು ಮಹಾ ಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಸಾವಿರ ಸುಂದರವಾದ ಕೂದಲುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರಕಾಶವೊಂದು ಹೊದಿಕೆಯಂತೆ ಇದ್ದಿತು; ಎಂಟು ಉದ್ದವಾದ ಸುಂದರ ಭುಜಗಳು, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಮತ್ತು ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು.

ವವನ್ದ ಆತ್ಮಾನಮನನ್ತಮಚ್ಯುತೋ ಜಿಷ್ಣುಶ್ಚ ತದ್ದರ್ಶನಜಾತಸಾಧ್ವಸಃ। ತಾವಾಹ ಭೂಮಾ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾಂ ಪ್ರಭುರ್ಬದ್ಧಾಞ್ಜಲೀ ಸಸ್ಮಿತಮೂರ್ಜಯಾ ಗಿರಾ

ಅಚ್ಯುತನು ಅನಂತ ಆತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಅರ್ಜುನನು ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನಂತೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಆಗ ಮಹಾ ಮಹಿಮೆಯುಳ್ಳ ದೇವರು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ, ಬಲವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ದ್ವಿಜಾತ್ಮಜಾ ಮೇ ಯುವಯೋರ್ದಿದೃಕ್ಷುಣಾ ಮಯೋಪನೀತಾ ಭುವಿ ಧರ್ಮಗುಪ್ತಯೇ। ಕಲಾವತೀರ್ಣಾವವನೇರ್ಭರಾಸುರಾನ್ಹತ್ವೇಹ ಭೂಯಸ್ತ್ವರಯೇತಮನ್ತಿ ಮೇ

ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಭೂಮಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ; ನೀವು ನನ್ನ ಅಂಶದಿಂದ ಅವತರಿಸಿದವರು, ಭೂಮಿಯ ಪಾಪಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಬೇಗ ಮರಳಿ ಬನ್ನಿ.

ಪೂರ್ಣಕಾಮಾವಪಿ ಯುವಾಂ ನರನಾರಾಯಣಾವೃಷೀ। ಧರ್ಮಮಾಚರತಾಂ ಸ್ಥಿತ್ಯೈ ಋಷಭೌ ಲೋಕಸಙ್ಗ್ರಹಮ್

ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣರು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಲೋಕದ ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೀರಿ.

ಇತ್ಯಾದಿಷ್ಟೌ ಭಗವತಾ ತೌ ಕೃಷ್ಣೌ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ। ಓಂ ಇತ್ಯಾನಮ್ಯ ಭೂಮಾನಮಾದಾಯ ದ್ವಿಜದಾರಕಾನ್

ಈ ರೀತಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಭಗವಂತನು ಆದೇಶಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಕೃಷ್ಣರು 'ಓಂ' ಎಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಹಾ ಭಗವಂತನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟರು.

ನ್ಯವರ್ತೇತಾಂ ಸ್ವಕಂ ಧಾಮ ಸಮ್ಪ್ರಹೃಷ್ಟೌ ಯಥಾಗತಮ್। ವಿಪ್ರಾಯ ದದತುಃ ಪುತ್ರಾನ್ಯಥಾರೂಪಂ ಯಥಾವಯಃ

ಅವರು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಹಳೆಯದಂತೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅವನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರ ರೂಪ ಮತ್ತು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದರು.

ನಿಶಾಮ್ಯ ವೈಷ್ಣವಂ ಧಾಮ ಪಾರ್ಥಃ ಪರಮವಿಸ್ಮಿತಃ। ಯತ್ಕಿಞ್ಚಿತ್ಪೌರುಷಂ ಪುಂಸಾಂ ಮೇನೇ ಕೃಷ್ಣಾನುಕಮ್ಪಿತಮ್

ಪಾರ್ಥನು ಆ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು; ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶಕ್ತಿಯೆಲ್ಲವೂ ಕೃಷ್ಣನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದನು.

ಇತೀದೃಶಾನ್ಯನೇಕಾನಿ ವೀರ್ಯಾಣೀಹ ಪ್ರದರ್ಶಯನ್। ಬುಭುಜೇ ವಿಷಯಾನ್ಗ್ರಾಮ್ಯಾನೀಜೇ ಚಾತ್ಯುರ್ಜಿತೈರ್ಮಖೈಃ

ಈ ರೀತಿ ಅನೇಕ ವೀರ್ಯಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನು ಲೋಕದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೇಲುಗೈಯಾದ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ಪ್ರವವರ್ಷಾಖಿಲಾನ್ಕಾಮಾನ್ಪ್ರಜಾಸು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿಷು। ಯಥಾಕಾಲಂ ಯಥೈವೇನ್ದ್ರೋ ಭಗವಾನ್ಶ್ರೈಷ್ಠ್ಯಮಾಸ್ಥಿತಃ

ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಜನರಿಗೆ, ಅವರ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಇಂದ್ರನು ಶ್ರೇಷ್ಠತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಯುವಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಹತ್ವಾ ನೃಪಾನಧರ್ಮಿಷ್ಠಾನ್ಘಾಟಯಿತ್ವಾರ್ಜುನಾದಿಭಿಃ। ಅಞ್ಜಸಾ ವರ್ತಯಾಮಾಸ ಧರ್ಮಂ ಧರ್ಮಸುತಾದಿಭಿಃ

ಅಧರ್ಮಿಗಳಾದ ರಾಜರನ್ನು ಅರ್ಜುನನಂತಹವರ ಮೂಲಕ ಸಂಹರಿಸಿ, ಧರ್ಮಪುತ್ರನವರನ್ನು ಮುಂತಾದವರಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಲೀಲಾನಾಂ ಸಂಕ್ಷೇಪತೋಽವರ್ಣನಂ, ತನ್ಮಹಿಷೀಣಾಂ ತಸ್ಮಿನ್ ಅನುರಾಗಾಧಿಕ್ಯಂ ಯದುವಂಶೀಯಾನಾಮಸಖ್ಯೇಯತ್ವ ಪ್ರತಿಪಾದನಂ ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಸುಖಂ ಸ್ವಪುರ್ಯಾಂ ನಿವಸನ್ ದ್ವಾರಕಾಯಾಂ ಶ್ರಿಯಃ ಪತಿಃ । ಸರ್ವಸಮ್ಪತ್ಸಮೃದ್ಧಾಯಾಂ ಜುಷ್ಟಾಯಾಂ ವೃಷ್ಣಿಪುಙ್ಗವೈಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಶ್ರೀಮಂತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಗರವಾದ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ವೃಷ್ಣಿಕುಲದ ಪ್ರಮುಖರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸ್ತ್ರೀಭಿಶ್ಚೋತ್ತಮವೇಷಾಭಿಃ ನವಯೌವನಕಾನ್ತಿಭಿಃ । ಕನ್ದುಕಾದಿಭಿರ್ಹರ್ಮ್ಯೇಷು ಕ್ರೀಡನ್ತೀಭಿಸ್ತಡಿದ್ದ್ಯುಭಿಃ

ಅದ್ಭುತವಾದ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾದ, ಯುವಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರು, ಅರಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಚೆಂಡು ಮುಂತಾದ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾ, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಿತ್ಯಂ ಸಙ್ಕುಲಮಾರ್ಗಾಯಾಂ ಮದಚ್ಯುದ್‌ಭಿರ್ಮತಙ್ಗಜೈಃ । ಸ್ವಲಙ್ಕೃತೈರ್ಭಟೈರಶ್ವೈ ರಥೈಶ್ಚ ಕನಕೋಜ್ಜ್ವಲೈಃ

ಅಲ್ಲಿ ಬೀದಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಜನಸಂಚಾರದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮದದಿಂದ ಉಕ್ಕುತ್ತಿರುವ ಆನೆಗಳು, ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಯೋಧರು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ರಥಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.