ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಿಂ ಸ್ವಿದ್ಬ್ರಹ್ಮಂಸ್ತ್ವನ್ನಿವಾಸೇ ಇಹ ನಾಸ್ತಿ ಧನುರ್ಧರಃ। ರಾಜನ್ಯಬನ್ಧುರೇತೇ ವೈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸತ್ರಮಾಸತೇ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಕೊರತೆ ಇದೆ? ಇಲ್ಲಿ ಬಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಹ ಇದ್ದಾರೆ.

ಧನದಾರಾತ್ಮಜಾಪೃಕ್ತಾ ಯತ್ರ ಶೋಚನ್ತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ। ತೇ ವೈ ರಾಜನ್ಯವೇಷೇಣ ನಟಾ ಜೀವನ್ತ್ಯಸುಮ್ಭರಾಃ

ಹಣ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಇಲ್ಲಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ನಾಟಕಾರರು, ಅವಮಾನದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರು.

ಅಹಂ ಪ್ರಜಾಃ ವಾಂ ಭಗವನ್ರಕ್ಷಿಷ್ಯೇ ದೀನಯೋರಿಹ। ಅನಿಸ್ತೀರ್ಣಪ್ರತಿಜ್ಞೋಽಗ್ನಿಂ ಪ್ರವೇಕ್ಷ್ಯೇ ಹತಕಲ್ಮಷಃ

ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಬಡವರು, ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದೆ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಶ್ರೀಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ। ಸಙ್ಕರ್ಷಣೋ ವಾಸುದೇವಃ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನೋ ಧನ್ವಿನಾಂ ವರಃ। ಅನಿರುದ್ಧೋಽಪ್ರತಿರಥೋ ನ ತ್ರಾತುಂ ಶಕ್ನುವನ್ತಿ ಯತ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೀಗೆಂದನು: ಸಂಕರ್ಷಣ, ವಾಸುದೇವ, ಧನುರ್ವಿದ್ವಾಂಸರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಜಯಶಾಲಿಯಾದ ಅನಿರುದ್ಧ—ಇವರು ಯಾರೂ ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತತ್ಕಥಂ ನು ಭವಾನ್ಕರ್ಮ ದುಷ್ಕರಂ ಜಗದೀಶ್ವರೈಃ। ತ್ವಂ ಚಿಕೀರ್ಷಸಿ ಬಾಲಿಶ್ಯಾತ್ತನ್ನ ಶ್ರದ್ದಧ್ಮಹೇ ವಯಮ್

ಆಗ ನೀವು, ಲೋಕದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಾವು ಇದನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಅರ್ಜುನ ಉವಾಚ। ನಾಹಂ ಸಙ್ಕರ್ಷಣೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನ ಕೃಷ್ಣಃ ಕಾರ್ಷ್ಣಿರೇವ ಚ। ಅಹಂ ವಾ ಅರ್ಜುನೋ ನಾಮ ಗಾಣ್ಡೀವಂ ಯಸ್ಯ ವೈ ಧನುಃ

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಸಂಕರ್ಷಣನೂ ಅಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣನೂ ಅಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಗನೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಅರ್ಜುನ, ನನ್ನ ಧನುಸ್ಸು ಗಾಂಡೀವ.

ಮಾವಮಂಸ್ಥಾ ಮಮ ಬ್ರಹ್ಮನ್ವೀರ್ಯಂ ತ್ರ್ಯಮ್ಬಕತೋಷಣಮ್। ಮೃತ್ಯುಂ ವಿಜಿತ್ಯ ಪ್ರಧನೇ ಆನೇಷ್ಯೇ ತೇ ಪ್ರಜಾಃ ಪ್ರಭೋ

ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೂಗಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ. ಅದು ತ್ರ್ಯಂಬಕನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಏವಂ ವಿಶ್ರಮ್ಭಿತೋ ವಿಪ್ರಃ ಫಾಲ್ಗುನೇನ ಪರನ್ತಪ। ಜಗಾಮ ಸ್ವಗೃಹಂ ಪ್ರೀತಃ ಪಾರ್ಥವೀರ್ಯಂ ನಿಶಾಮಯನ್

ಪಾರ್ಥನ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಭಯಪಡಿಸುವ ಫಾಲ್ಗುನನ ಮಾತಿನಿಂದ ಭರವಸೆ ಪಡೆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಪ್ರಸೂತಿಕಾಲ ಆಸನ್ನೇ ಭಾರ್ಯಾಯಾ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ। ಪಾಹಿ ಪಾಹಿ ಪ್ರಜಾಂ ಮೃತ್ಯೋರಿತ್ಯಾಹಾರ್ಜುನಮಾತುರಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರವಾದಾಗ, ಆ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆತಂಕದಿಂದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಮರಣದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು!'

ಸ ಉಪಸ್ಪೃಶ್ಯ ಶುಚ್ಯಮ್ಭೋ ನಮಸ್ಕೃತ್ಯ ಮಹೇಶ್ವರಮ್। ದಿವ್ಯಾನ್ಯಸ್ತ್ರಾಣಿ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಸಜ್ಯಂ ಗಾಣ್ಡೀವಮಾದದೇ

ಅರ್ಜುನನು ಶುದ್ಧ ನೀರಿನಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಗಾಂಡೀವವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

ನ್ಯರುಣತ್ಸೂತಿಕಾಗಾರಂ ಶರೈರ್ನಾನಾಸ್ತ್ರಯೋಜಿತೈಃ। ತಿರ್ಯಗೂರ್ಧ್ವಮಧಃ ಪಾರ್ಥಶ್ಚಕಾರ ಶರಪಞ್ಜರಮ್

ಪಾರ್ಥನು ವಿವಿಧ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿ, ಹೆರಿಗೆ ಮನೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೇಲೂ, ಕೆಳಗೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಾಣಗಳ ಪಂಜರದಿಂದ ಆವರಿಸಿದನು.

ತತಃ ಕುಮಾರಃ ಸಞ್ಜಾತೋ ವಿಪ್ರಪತ್ನ್ಯಾ ರುದನ್ಮುಹುಃ। ಸದ್ಯೋಽದರ್ಶನಮಾಪೇದೇ ಸಶರೀರೋ ವಿಹಾಯಸಾ

ಆಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಆ ಮಗನು ಅಳುತ್ತಾ, ತಕ್ಷಣವೇ ದೇಹ ಸಮೇತ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು.

ತದಾಹ ವಿಪ್ರೋ ವಿಜಯಂ ವಿನಿನ್ದನ್ಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧೌ। ಮೌಢ್ಯಂ ಪಶ್ಯತ ಮೇ ಯೋಽಹಂ ಶ್ರದ್ದಧೇ ಕ್ಲೀಬಕತ್ಥನಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅರ್ಜುನನ ಜಯವನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಅವನ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಂಬಿದ್ದೆನು, ಎಷ್ಟು ಮೂರ್ಖನಾದೆನು ನೋಡಿ.'

ನ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನೋ ನಾನಿರುದ್ಧೋ ನ ರಾಮೋ ನ ಚ ಕೇಶವಃ। ಯಸ್ಯ ಶೇಕುಃ ಪರಿತ್ರಾತುಂ ಕೋಽನ್ಯಸ್ತದವಿತೇಶ್ವರಃ

ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಅನಿರುದ್ಧ, ರಾಮ, ಕೇಶವ—ಇವರೂ ರಕ್ಷಿಸಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಾರೂ, ಹೇ ಜಗದೀಶ್ವರ, ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲರು?

ಧಿಗರ್ಜುನಂ ಮೃಷಾವಾದಂ ಧಿಗಾತ್ಮಶ್ಲಾಘಿನೋ ಧನುಃ। ದೈವೋಪಸೃಷ್ಟಂ ಯೋ ಮೌಢ್ಯಾದಾನಿನೀಷತಿ ದುರ್ಮತಿಃ

ಅರ್ಜುನನ ಸುಳ್ಳು ಮಾತಿಗೆ ಲಜ್ಜೆ, ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೊಗಳಿದುದಕ್ಕೂ ಅವನ ಧನುಸ್ಸಿಗೂ ಲಜ್ಜೆ. ಅವನು ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ.

ಏವಂ ಶಪತಿ ವಿಪ್ರರ್ಷೌ ವಿದ್ಯಾಮಾಸ್ಥಾಯ ಫಾಲ್ಗುನಃ। ಯಯೌ ಸಂಯಮನೀಮಾಶು ಯತ್ರಾಸ್ತೇ ಭಗವಾನ್ಯಮಃ

ಹೀಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಋಷಿಯ ಶಾಪವನ್ನು ಪಡೆದ ಫಾಲ್ಗುನನು ತನ್ನ ವಿದ್ಯೆ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟು, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಯಮಧರ್ಮರಾಜನು ಇರುವ ಸಂಯಮನಿ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ವಿಪ್ರಾಪತ್ಯಮಚಕ್ಷಾಣಸ್ತತ ಐನ್ದ್ರೀ ಮಗಾತ್ಪುರೀಮ್। ಆಗ್ನೇಯೀಂ ನೈರೃತೀಂ ಸೌಮ್ಯಾಂ ವಾಯವ್ಯಾಂ ವಾರುಣೀಮಥ

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಇಂದ್ರನ ನಗರಕ್ಕೆ, ನಂತರ ಅಗ್ನಿ, ನಿರೃತಿ, ಸೋಮ, ವಾಯು, ವರಣರ ನಗರಗಳಿಗೆ ಹೋದನು.

ರಸಾತಲಂ ನಾಕಪೃಷ್ಠಂ ಧಿಷ್ಣ್ಯಾನ್ಯನ್ಯಾನ್ಯುದಾಯುಧಃ। ತತೋಽಲಬ್ಧದ್ವಿಜಸುತೋ ಹ್ಯನಿಸ್ತೀರ್ಣಪ್ರತಿಶ್ರುತಃ । ಅಗ್ನಿಂ ವಿವಿಕ್ಷುಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಪ್ರತ್ಯುಕ್ತಃ ಪ್ರತಿಷೇಧತಾ

ಅವನು ರಸಾತಳ, ಸ್ವರ್ಗ, ಮತ್ತಿತರ ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೋದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗನನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಗದೆ, ಮಾತು ನಿಭಾಯಿಸದ ಕಾರಣ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದನು.

ದರ್ಶಯೇ ದ್ವಿಜಸೂನೂಂಸ್ತೇ ಮಾವಜ್ಞಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮನಾ। ಯೇ ತೇ ನಃ ಕೀರ್ತಿಂ ವಿಮಲಾಂ ಮನುಷ್ಯಾಃ ಸ್ಥಾಪಯಿಷ್ಯನ್ತಿ

ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ನಿನಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ತೂಗಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವರನ್ನು ಮಾನವರು ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸುವರು.

ಇತಿ ಸಮ್ಭಾಷ್ಯ ಭಗವಾನರ್ಜುನೇನ ಸಹೇಶ್ವರಃ। ದಿವ್ಯಂ ಸ್ವರಥಮಾಸ್ಥಾಯ ಪ್ರತೀಚೀಂ ದಿಶಮಾವಿಶತ್

ಹೀಗೆ ಅರ್ಜುನನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ, ಭಗವಂತನು, ಲೋಕನಾಥನೊಂದಿಗೆ, ದಿವ್ಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು.

ಸಪ್ತ ದ್ವೀಪಾನ್ಸಸಿನ್ಧೂಂಶ್ಚ ಸಪ್ತ ಸಪ್ತ ಗಿರೀನಥ। ಲೋಕಾಲೋಕಂ ತಥಾತೀತ್ಯ ವಿವೇಶ ಸುಮಹತ್ತಮಃ

ಅವನು ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು, ಏಳು ಸಾಗರಗಳನ್ನು, ಏಳು ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಲೋಕಾಲೋಕವನ್ನು ದಾಟಿ, ಆ ಮಹಾ ಮಹಿಮಾವಂತನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತತ್ರಾಶ್ವಾಃ ಶೈಬ್ಯಸುಗ್ರೀವ ಮೇಘಪುಷ್ಪಬಲಾಹಕಾಃ। ತಮಸಿ ಭ್ರಷ್ಟಗತಯೋ ಬಭೂವುರ್ಭರತರ್ಷಭ

ಅಲ್ಲಿ, ಭರತರ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಶೈಬ್ಯ, ಸುಗ್ರೀವ, ಮೇಘಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಬಲಾಹಕ ಎಂಬ ಕುದುರೆಗಳು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ, ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದವು.

ತಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಗವಾನ್ಕೃಷ್ಣೋ ಮಹಾಯೋಗೇಶ್ವರೇಶ್ವರಃ। ಸಹಸ್ರಾದಿತ್ಯಸಙ್ಕಾಶಂ ಸ್ವಚಕ್ರಂ ಪ್ರಾಹಿಣೋತ್ಪುರಃ

ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡು, ಮಹಾ ಯೋಗೇಶ್ವರರ ಅಧಿಪತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಕಳಿಸಿದನು.

ತಮಃ ಸುಘೋರಂ ಗಹನಂ ಕೃತಂ ಮಹದ್। ವಿದಾರಯದ್ಭೂರಿತರೇಣ ರೋಚಿಷಾ। ಮನೋಜವಂ ನಿರ್ವಿವಿಶೇ ಸುದರ್ಶನಂ। ಗುಣಚ್ಯುತೋ ರಾಮಶರೋ ಯಥಾ ಚಮೂಃ

ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಂತೆ ಓಡುವ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು, ಆ ಭಯಾನಕವಾದ, ದಟ್ಟವಾದ, ಭಾರಿ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ತನ್ನ ತೀವ್ರ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು, ಹೇಗೆ ರಾಮನ ಬಾಣವು ಗುಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸೇನೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ.

ದ್ವಾರೇಣ ಚಕ್ರಾನುಪಥೇನ ತತ್ತಮಃ ಪರಂ ಪರಂ ಜ್ಯೋತಿರನನ್ತಪಾರಮ್। ಸಮಶ್ನುವಾನಂ ಪ್ರಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ಫಾಲ್ಗುನಃ ಪ್ರತಾಡಿತಾಕ್ಷೋ ಪಿದಧೇಽಕ್ಷಿಣೀ ಉಭೇ

ಚಕ್ರವು ಮಾಡಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ಆ ಅಪಾರವಾದ, ಅನಂತವಾದ, ಉನ್ನತವಾದ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಅಂಧಕಾರದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಂಡನು; ಆದರೆ ಆ ಬೆಳಕಿನ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿ, ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡನು.

ತತಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಃ ಸಲಿಲಂ ನಭಸ್ವತಾ ಬಲೀಯಸೈಜದ್ಬೃಹದೂರ್ಮಿಭೂಷಣಮ್। ತತ್ರಾದ್ಭುತಂ ವೈ ಭವನಂ ದ್ಯುಮತ್ತಮಂ ಭ್ರಾಜನ್ಮಣಿಸ್ತಮ್ಭಸಹಸ್ರಶೋಭಿತಮ್

ನಂತರ, ಗಾಳಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವನು ಮಹಾ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಾವಿರಾರು ಮಣಿಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ, ಅದ್ಭುತವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಭವನವನ್ನು ಕಂಡನು.

ತಸ್ಮಿನ್ಮಹಾಭೋಗಮನನ್ತಮದ್ಭುತಂ। ಸಹಸ್ರಮೂರ್ಧನ್ಯಫಣಾಮಣಿದ್ಯುಭಿಃ। ವಿಭ್ರಾಜಮಾನಂ ದ್ವಿಗುಣೇಕ್ಷಣೋಲ್ಬಣಂ। ಸಿತಾಚಲಾಭಂ ಶಿತಿಕಣ್ಠಜಿಹ್ವಮ್

ಆ ಭವನದೊಳಗೆ, ಸಾವಿರ ತಲೆಯುಳ್ಳ, ಅನಂತವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಹಾ ಸರ್ಪನು, ತನ್ನ ಫಣಗಳ ಮೇಲೆ ಮಣಿಗಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಎರಡು ಭಯಾನಕ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಬಿಳಿ ಪರ್ವತದಂತೆ, ನೀಲಿ ನಾವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದನು.

ದದರ್ಶ ತದ್ಭೋಗಸುಖಾಸನಂ ವಿಭುಂ। ಮಹಾನುಭಾವಂ ಪುರುಷೋತ್ತಮೋತ್ತಮಮ್। ಸಾನ್ದ್ರಾ ಮ್ಬುದಾಭಂ ಸುಪಿಶಙ್ಗವಾಸಸಂ। ಪ್ರಸನ್ನವಕ್ತ್ರಂ ರುಚಿರಾಯತೇಕ್ಷಣಮ್

ಆ ಸರ್ಪನ ಸುಖಾಸನದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಮಹಾ ಮಹಿಮೆಯುಳ್ಳ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ ದೇವರನ್ನು, ಗಾಢವಾದ ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಶಾಂತವಾದ ಮುಖದಿಂದ, ಸುಂದರವಾದ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅರ್ಜುನನು ಕಂಡನು.

ಮಹಾಮಣಿವ್ರಾತಕಿರೀಟಕುಣ್ಡಲ। ಪ್ರಭಾಪರಿಕ್ಷಿಪ್ತಸಹಸ್ರಕುನ್ತಲಮ್। ಪ್ರಲಮ್ಬಚಾರ್ವಷ್ಟಭುಜಂ ಸಕೌಸ್ತುಭಂ। ಶ್ರೀವತ್ಸಲಕ್ಷ್ಮಂ ವನಮಾಲಯಾವೃತಮ್

ಆ ದೇವರು ಮಹಾ ಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಸಾವಿರ ಸುಂದರವಾದ ಕೂದಲುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರಕಾಶವೊಂದು ಹೊದಿಕೆಯಂತೆ ಇದ್ದಿತು; ಎಂಟು ಉದ್ದವಾದ ಸುಂದರ ಭುಜಗಳು, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಮತ್ತು ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು.