ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪತಿತ್ವಾ ಪಾದಯೋರ್ದೇವೀ ಸಾನ್ತ್ವಯಾಮಾಸ ತಂ ಗಿರಾ। ಅಥೋ ಜಗಾಮ ವೈಕುಣ್ಠಂ ಯತ್ರ ದೇವೋ ಜನಾರ್ದನಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿ ಶಮನಗೊಳಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಅವನು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ಇದ್ದನು.

ಶಯಾನಂ ಶ್ರಿಯ ಉತ್ಸಙ್ಗೇ ಪದಾ ವಕ್ಷಸ್ಯತಾಡಯತ್। ತತ ಉತ್ಥಾಯ ಭಗವಾನ್ಸಹ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಸತಾಂ ಗತಿಃ

ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಭಗವಂತನನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ತಟ್ಟಿದನು; ಆಗ ಭಗವಂತನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತನು.

ಸ್ವತಲ್ಪಾದವರುಹ್ಯಾಥ ನನಾಮ ಶಿರಸಾ ಮುನಿಮ್। ಆಹ ತೇ ಸ್ವಾಗತಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಿಷೀದಾತ್ರಾಸನೇ ಕ್ಷಣಮ್। ಅಜಾನತಾಮಾಗತಾನ್ವಃ ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹಥ ನಃ ಪ್ರಭೋ

ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಇಳಿದು, ಭಗವಂತನು ಮುನಿಗೆ ತಲೆಯು ಬಾಗಿದನು; 'ಬನ್ನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಸ್ವಾಗತ, ಕ್ಷಣಕಾಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ; ನಿಮ್ಮ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದೆವು, ಕ್ಷಮಿಸಿ ಪ್ರಭು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಪುನೀಹಿ ಸಹಲೋಕಂ ಮಾಂ ಲೋಕಪಾಲಾಂಶ್ಚ ಮದ್ಗತಾನ್। ಪಾದೋದಕೇನ ಭವತಸ್ತೀರ್ಥಾನಾಂ ತೀರ್ಥಕಾರಿಣಾ

ನೀನು ತೊಳೆದ ಪಾದೋದಕದಿಂದ, ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥವಾದ ನೀನು, ನನ್ನನ್ನು, ನನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸು.

ಅದ್ಯಾಹಂ ಭಗವಂಲ್ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಆಸಮೇಕಾನ್ತಭಾಜನಮ್। ವತ್ಸ್ಯತ್ಯುರಸಿ ಮೇ ಭೂತಿರ್ಭವತ್ಪಾದಹತಾಂಹಸಃ

ಈ ದಿನ ನಾನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆದವನು ಆಗಿದ್ದೇನೆ, ಭಗವಂತನೇ. ಭಗವಂತನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪಾಪಗಳು ದೂರವಾದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಲಿದೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಏವಂ ಬ್ರುವಾಣೇ ವೈಕುಣ್ಠೇ ಭೃಗುಸ್ತನ್ಮನ್ದ್ರಯಾ ಗಿರಾ। ನಿರ್ವೃತಸ್ತರ್ಪಿತಸ್ತೂಷ್ಣೀಂ ಭಕ್ತ್ಯುತ್ಕಣ್ಠೋಽಶ್ರುಲೋಚನಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭೃಗು ಮಹರ್ಷಿ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು, ತೃಪ್ತನಾದನು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು.

ಪುನಶ್ಚ ಸತ್ರಮಾವ್ರಜ್ಯ ಮುನೀನಾಂ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಾಮ್। ಸ್ವಾನುಭೂತಮಶೇಷೇಣ ರಾಜನ್ಭೃಗುರವರ್ಣಯತ್

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭೃಗು ಮಹರ್ಷಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಮುನಿಗಳ ಸಭೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ರಾಜನೇ, ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು.

ತನ್ನಿಶಮ್ಯಾಥ ಮುನಯೋ ವಿಸ್ಮಿತಾ ಮುಕ್ತಸಂಶಯಾಃ। ಭೂಯಾಂಸಂ ಶ್ರದ್ದಧುರ್ವಿಷ್ಣುಂ ಯತಃ ಶಾನ್ತಿರ್ಯತೋಽಭಯಮ್

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುನಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಭಯರಹಿತತೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

ಧರ್ಮಃ ಸಾಕ್ಷಾದ್ಯತೋ ಜ್ಞಾನಂ ವೈರಾಗ್ಯಂ ಚ ತದನ್ವಿತಮ್। ಐಶ್ವರ್ಯಂ ಚಾಷ್ಟಧಾ ಯಸ್ಮಾದ್ಯಶಶ್ಚಾತ್ಮಮಲಾಪಹಮ್

ಯಾಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಎಂಟು ವಿಧದ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಹಾಗೆಯೇ ಆತ್ಮದ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಕೀರ್ತಿ—allವು ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ಮುನೀನಾಂ ನ್ಯಸ್ತದಣ್ಡಾನಾಂ ಶಾನ್ತಾನಾಂ ಸಮಚೇತಸಾಮ್। ಅಕಿಞ್ಚನಾನಾಂ ಸಾಧೂನಾಂ ಯಮಾಹುಃ ಪರಮಾಂ ಗತಿಮ್

ಯಾರು ದಂಡವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಸಮಭಾವದಿಂದ, ಏನೂ ಹೊಂದದೆ, ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಮುನಿಗಳು, ಅವರ ಪರಮ ಗಮ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸತ್ತ್ವಂ ಯಸ್ಯ ಪ್ರಿಯಾ ಮೂರ್ತಿರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಸ್ತ್ವಿಷ್ಟದೇವತಾಃ। ಭಜನ್ತ್ಯನಾಶಿಷಃ ಶಾನ್ತಾ ಯಂ ವಾ ನಿಪುಣಬುದ್ಧಯಃ

ಯಾರ ಪ್ರಿಯ ರೂಪವು ಸತ್ವಗುಣವಾಗಿದೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನ ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆಗಳು; ಶಾಂತರು, ಇಚ್ಛೆ ಇಲ್ಲದವರು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತ್ರಿವಿಧಾಕೃತಯಸ್ತಸ್ಯ ರಾಕ್ಷಸಾ ಅಸುರಾಃ ಸುರಾಃ। ಗುಣಿನ್ಯಾ ಮಾಯಯಾ ಸೃಷ್ಟಾಃ ಸತ್ತ್ವಂ ತತ್ತೀರ್ಥಸಾಧನಮ್

ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಕ್ಷಸರು, ಅಸುರರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಮೂವರು ಜನಾಂಗಗಳಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಲು ಸತ್ವಗುಣವೇ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತ್ಥಂ ಸಾರಸ್ವತಾ ವಿಪ್ರಾ ನೃಣಾಮ್ಸಂಶಯನುತ್ತಯೇ। ಪುರುಷಸ್ಯ ಪದಾಮ್ಭೋಜ ಸೇವಯಾ ತದ್ಗತಿಂ ಗತಾಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಸಾರಸ್ವತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಜನರ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ಪರಮಾತ್ಮನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನಪ್ಪಿದರು.

ಶ್ರೀಸೂತ ಉವಾಚ। ಇತ್ಯೇತನ್ಮುನಿತನಯಾಸ್ಯಪದ್ಮಗನ್ಧ। ಪೀಯೂಷಂ ಭವಭಯಭಿತ್ಪರಸ್ಯ ಪುಂಸಃ। ಸುಶ್ಲೋಕಂ ಶ್ರವಣಪುಟೈಃ ಪಿಬತ್ಯಭೀಕ್ಷ್ಣಮ್। ಪಾನ್ಥೋಽಧ್ವಭ್ರಮಣಪರಿಶ್ರಮಂ ಜಹಾತಿ

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಯಾರು ಈ ಋಷಿಪುತ್ರನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಪರಿಮಳದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಭವಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಜೀವನ ಪಯಣದ ಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಏಕದಾ ದ್ವಾರವತ್ಯಾಂ ತು ವಿಪ್ರಪತ್ನ್ಯಾಃ ಕುಮಾರಕಃ। ಜಾತಮಾತ್ರೋ ಭುವಂ ಸ್ಪೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಮಾರ ಕಿಲ ಭಾರತ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಒಮ್ಮೆ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಮಗುವು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ ಸತ್ತುದೆಂದು, ಭಾರತಕುಲದವರೇ, ಕೇಳಿ.

ವಿಪ್ರೋ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಮೃತಕಂ ರಾಜದ್ವಾರ್ಯುಪಧಾಯ ಸಃ। ಇದಂ ಪ್ರೋವಾಚ ವಿಲಪನ್ನಾತುರೋ ದೀನಮಾನಸಃ

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಮರಣಹೊಂದಿದ ಮಗುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಾಜನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ದುಃಖದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಳವಳದಿಂದ, ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮದ್ವಿಷಃ ಶಠಧಿಯೋ ಲುಬ್ಧಸ್ಯ ವಿಷಯಾತ್ಮನಃ। ಕ್ಷತ್ರಬನ್ಧೋಃ ಕರ್ಮದೋಷಾತ್ಪಞ್ಚತ್ವಂ ಮೇ ಗತೋಽರ್ಭಕಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ವೇಷಿ, ದುರಾಸೆ, ಮೋಸಮಾಡುವ, ಭೋಗಾಸಕ್ತನಾದ ರಾಜನ ದುಷ್ಕರ್ಮದಿಂದ ನನ್ನ ಮಗುವು ಸತ್ತಿರುವುದು.

ಹಿಂಸಾವಿಹಾರಂ ನೃಪತಿಂ ದುಃಶೀಲಮಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಮ್। ಪ್ರಜಾ ಭಜನ್ತ್ಯಃ ಸೀದನ್ತಿ ದರಿದ್ರಾ ನಿತ್ಯದುಃಖಿತಾಃ

ರಾಜನು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ದುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಬಡವರಾಗಿ, ಸದಾ ದುಃಖಪಡುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ದ್ವಿತೀಯಂ ವಿಪ್ರರ್ಷಿಸ್ತೃತೀಯಂ ತ್ವೇವಮೇವ ಚ। ವಿಸೃಜ್ಯ ಸ ನೃಪದ್ವಾರಿ ತಾಂ ಗಾಥಾಂ ಸಮಗಾಯತ

ಹೀಗೆ, ಎರಡನೆಯದು, ಮೂರನೆಯದು ಕೂಡ ಸತ್ತಾಗ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವುಗಳನ್ನು ರಾಜನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಪಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ತಾಮರ್ಜುನ ಉಪಶ್ರುತ್ಯ ಕರ್ಹಿಚಿತ್ಕೇಶವಾನ್ತಿಕೇ। ಪರೇತೇ ನವಮೇ ಬಾಲೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಂ ಸಮಭಾಷತ

ಅದನ್ನು ಅರ್ಜುನನು ಕೇಳಿ, ಒಂದು ದಿನ ಕೇಶವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಒಂಬತ್ತನೇ ಮಗುವು ಸತ್ತಾಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಕಿಂ ಸ್ವಿದ್ಬ್ರಹ್ಮಂಸ್ತ್ವನ್ನಿವಾಸೇ ಇಹ ನಾಸ್ತಿ ಧನುರ್ಧರಃ। ರಾಜನ್ಯಬನ್ಧುರೇತೇ ವೈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸತ್ರಮಾಸತೇ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಕೊರತೆ ಇದೆ? ಇಲ್ಲಿ ಬಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಹ ಇದ್ದಾರೆ.

ಧನದಾರಾತ್ಮಜಾಪೃಕ್ತಾ ಯತ್ರ ಶೋಚನ್ತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ। ತೇ ವೈ ರಾಜನ್ಯವೇಷೇಣ ನಟಾ ಜೀವನ್ತ್ಯಸುಮ್ಭರಾಃ

ಹಣ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಇಲ್ಲಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ನಾಟಕಾರರು, ಅವಮಾನದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರು.

ಅಹಂ ಪ್ರಜಾಃ ವಾಂ ಭಗವನ್ರಕ್ಷಿಷ್ಯೇ ದೀನಯೋರಿಹ। ಅನಿಸ್ತೀರ್ಣಪ್ರತಿಜ್ಞೋಽಗ್ನಿಂ ಪ್ರವೇಕ್ಷ್ಯೇ ಹತಕಲ್ಮಷಃ

ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಬಡವರು, ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದೆ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಶ್ರೀಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ। ಸಙ್ಕರ್ಷಣೋ ವಾಸುದೇವಃ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನೋ ಧನ್ವಿನಾಂ ವರಃ। ಅನಿರುದ್ಧೋಽಪ್ರತಿರಥೋ ನ ತ್ರಾತುಂ ಶಕ್ನುವನ್ತಿ ಯತ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೀಗೆಂದನು: ಸಂಕರ್ಷಣ, ವಾಸುದೇವ, ಧನುರ್ವಿದ್ವಾಂಸರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಜಯಶಾಲಿಯಾದ ಅನಿರುದ್ಧ—ಇವರು ಯಾರೂ ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತತ್ಕಥಂ ನು ಭವಾನ್ಕರ್ಮ ದುಷ್ಕರಂ ಜಗದೀಶ್ವರೈಃ। ತ್ವಂ ಚಿಕೀರ್ಷಸಿ ಬಾಲಿಶ್ಯಾತ್ತನ್ನ ಶ್ರದ್ದಧ್ಮಹೇ ವಯಮ್

ಆಗ ನೀವು, ಲೋಕದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಾವು ಇದನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಅರ್ಜುನ ಉವಾಚ। ನಾಹಂ ಸಙ್ಕರ್ಷಣೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನ ಕೃಷ್ಣಃ ಕಾರ್ಷ್ಣಿರೇವ ಚ। ಅಹಂ ವಾ ಅರ್ಜುನೋ ನಾಮ ಗಾಣ್ಡೀವಂ ಯಸ್ಯ ವೈ ಧನುಃ

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಸಂಕರ್ಷಣನೂ ಅಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣನೂ ಅಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಗನೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಅರ್ಜುನ, ನನ್ನ ಧನುಸ್ಸು ಗಾಂಡೀವ.

ಮಾವಮಂಸ್ಥಾ ಮಮ ಬ್ರಹ್ಮನ್ವೀರ್ಯಂ ತ್ರ್ಯಮ್ಬಕತೋಷಣಮ್। ಮೃತ್ಯುಂ ವಿಜಿತ್ಯ ಪ್ರಧನೇ ಆನೇಷ್ಯೇ ತೇ ಪ್ರಜಾಃ ಪ್ರಭೋ

ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೂಗಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ. ಅದು ತ್ರ್ಯಂಬಕನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಏವಂ ವಿಶ್ರಮ್ಭಿತೋ ವಿಪ್ರಃ ಫಾಲ್ಗುನೇನ ಪರನ್ತಪ। ಜಗಾಮ ಸ್ವಗೃಹಂ ಪ್ರೀತಃ ಪಾರ್ಥವೀರ್ಯಂ ನಿಶಾಮಯನ್

ಪಾರ್ಥನ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಭಯಪಡಿಸುವ ಫಾಲ್ಗುನನ ಮಾತಿನಿಂದ ಭರವಸೆ ಪಡೆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಪ್ರಸೂತಿಕಾಲ ಆಸನ್ನೇ ಭಾರ್ಯಾಯಾ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ। ಪಾಹಿ ಪಾಹಿ ಪ್ರಜಾಂ ಮೃತ್ಯೋರಿತ್ಯಾಹಾರ್ಜುನಮಾತುರಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರವಾದಾಗ, ಆ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆತಂಕದಿಂದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಮರಣದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು!'