ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮುಮುಚುಃ ಪುಷ್ಪವರ್ಷಾಣಿ ಹತೇ ಪಾಪೇ ವೃಕಾಸುರೇ। ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃಗನ್ಧರ್ವಾ ಮೋಚಿತಃ ಸಙ್ಕಟಾಚ್ಛಿವಃ

ಪಾಪಿ ವೃಕಾಸುರನು ಹತರಾದಾಗ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು; ಶಿವನು ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು.

ಮುಕ್ತಂ ಗಿರಿಶಮಭ್ಯಾಹ ಭಗವಾನ್ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ। ಅಹೋ ದೇವ ಮಹಾದೇವ ಪಾಪೋಽಯಂ ಸ್ವೇನ ಪಾಪ್ಮನಾ

ಮುಕ್ತನಾದ ಗಿರೀಶನಿಗೆ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ದೇವಾ, ಮಹಾದೇವಾ, ಈ ಪಾಪಿ ತನ್ನ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾಶನಾದನು.'

ಹತಃ ಕೋ ನು ಮಹತ್ಸ್ವೀಶ ಜನ್ತುರ್ವೈ ಕೃತಕಿಲ್ಬಿಷಃ। ಕ್ಷೇಮೀ ಸ್ಯಾತ್ಕಿಮು ವಿಶ್ವೇಶೇ ಕೃತಾಗಸ್ಕೋ ಜಗದ್ಗುರೌ

ಈಶ್ವರನೇ, ಮಹಾನ್ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪಮಾಡಿದವನು ಯಾರು ಬದುಕಬಹುದು? ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುನಿಗೆ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ ಉಳಿಯಬಹುದು, ವಿಶ್ವನಾಥಾ?

ಯ ಏವಮವ್ಯಾಕೃತಶಕ್ತ್ಯುದನ್ವತಃ ಪರಸ್ಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಪರಮಾತ್ಮನೋ ಹರೇಃ। ಗಿರಿತ್ರಮೋಕ್ಷಂ ಕಥಯೇಚ್ಛೃಣೋತಿ ವಾ ವಿಮುಚ್ಯತೇ ಸಂಸೃತಿಭಿಸ್ತಥಾರಿಭಿಃ

ಯಾರು ಈ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಹರಿಯು ಗಿರೀಶನನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸಿದನೆಂಬ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಶತ್ರುಗಳು ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಅಥೈಕೋನನವತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಸರಸ್ವತ್ಯಾಸ್ತಟೇ ರಾಜನ್ನೃಷಯಃ ಸತ್ರಮಾಸತ। ವಿತರ್ಕಃ ಸಮಭೂತ್ತೇಷಾಂ ತ್ರಿಷ್ವಧೀಶೇಷು ಕೋ ಮಹಾನ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ಸರಸ್ವತಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರಲ್ಲಿ 'ಮೂರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠ?' ಎಂಬ ಚರ್ಚೆ ಉದಯವಾಯಿತು.

ತಸ್ಯ ಜಿಜ್ಞಾಸಯಾ ತೇ ವೈ ಭೃಗುಂ ಬ್ರಹ್ಮಸುತಂ ನೃಪ। ತಜ್ಜ್ಞಪ್ತ್ಯೈ ಪ್ರೇಷಯಾಮಾಸುಃ ಸೋಽಭ್ಯಗಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸಭಾಮ್

ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ರಾಜನೇ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಾದ ಭೃಗುವನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಕಳುಹಿಸಿದರು; ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಭೆಗೆ ಹೋದನು.

ನ ತಸ್ಮೈ ಪ್ರಹ್ವಣಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಚಕ್ರೇ ಸತ್ತ್ವಪರೀಕ್ಷಯಾ। ತಸ್ಮೈ ಚುಕ್ರೋಧ ಭಗವಾನ್ಪ್ರಜ್ವಲನ್ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ

ಅವನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಅವನು ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನೂ, ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೂಡಾ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಇದರಿಂದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡನು.

ಸ ಆತ್ಮನ್ಯುತ್ಥಿತಮ್ಮನ್ಯುಮಾತ್ಮಜಾಯಾತ್ಮನಾ ಪ್ರಭುಃ। ಅಶೀಶಮದ್ಯಥಾ ವಹ್ನಿಂ ಸ್ವಯೋನ್ಯಾ ವಾರಿಣಾತ್ಮಭೂಃ

ಆದರೂ, ಪ್ರಭುವಾದ ಆತನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಉದಯವಾದ ಕೋಪವನ್ನು ಸ್ವತಃ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡನು; ಹೇಗೆಂದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ತನ್ನ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದ ನೀರಿನಿಂದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವಂತೆ.

ತತಃ ಕೈಲಾಸಮಗಮತ್ಸ ತಂ ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ। ಪರಿರಬ್ಧುಂ ಸಮಾರೇಭೇ ಉತ್ಥಾಯ ಭ್ರಾತರಂ ಮುದಾ

ನಂತರ ಅವನು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ದೇವರಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.

ನೈಚ್ಛತ್ತ್ವಮಸ್ಯುತ್ಪಥಗ ಇತಿ ದೇವಶ್ಚುಕೋಪ ಹ। ಶೂಲಮುದ್ಯಮ್ಯ ತಂ ಹನ್ತುಮಾರೇಭೇ ತಿಗ್ಮಲೋಚನಃ

ಆದರೆ ಅವನು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ; ಆಗ ದೇವರು ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊತ್ತಿ, ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು.

ಪತಿತ್ವಾ ಪಾದಯೋರ್ದೇವೀ ಸಾನ್ತ್ವಯಾಮಾಸ ತಂ ಗಿರಾ। ಅಥೋ ಜಗಾಮ ವೈಕುಣ್ಠಂ ಯತ್ರ ದೇವೋ ಜನಾರ್ದನಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿ ಶಮನಗೊಳಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಅವನು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ಇದ್ದನು.

ಶಯಾನಂ ಶ್ರಿಯ ಉತ್ಸಙ್ಗೇ ಪದಾ ವಕ್ಷಸ್ಯತಾಡಯತ್। ತತ ಉತ್ಥಾಯ ಭಗವಾನ್ಸಹ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಸತಾಂ ಗತಿಃ

ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಭಗವಂತನನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ತಟ್ಟಿದನು; ಆಗ ಭಗವಂತನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತನು.

ಸ್ವತಲ್ಪಾದವರುಹ್ಯಾಥ ನನಾಮ ಶಿರಸಾ ಮುನಿಮ್। ಆಹ ತೇ ಸ್ವಾಗತಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಿಷೀದಾತ್ರಾಸನೇ ಕ್ಷಣಮ್। ಅಜಾನತಾಮಾಗತಾನ್ವಃ ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹಥ ನಃ ಪ್ರಭೋ

ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಇಳಿದು, ಭಗವಂತನು ಮುನಿಗೆ ತಲೆಯು ಬಾಗಿದನು; 'ಬನ್ನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಸ್ವಾಗತ, ಕ್ಷಣಕಾಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ; ನಿಮ್ಮ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದೆವು, ಕ್ಷಮಿಸಿ ಪ್ರಭು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಪುನೀಹಿ ಸಹಲೋಕಂ ಮಾಂ ಲೋಕಪಾಲಾಂಶ್ಚ ಮದ್ಗತಾನ್। ಪಾದೋದಕೇನ ಭವತಸ್ತೀರ್ಥಾನಾಂ ತೀರ್ಥಕಾರಿಣಾ

ನೀನು ತೊಳೆದ ಪಾದೋದಕದಿಂದ, ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥವಾದ ನೀನು, ನನ್ನನ್ನು, ನನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸು.

ಅದ್ಯಾಹಂ ಭಗವಂಲ್ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಆಸಮೇಕಾನ್ತಭಾಜನಮ್। ವತ್ಸ್ಯತ್ಯುರಸಿ ಮೇ ಭೂತಿರ್ಭವತ್ಪಾದಹತಾಂಹಸಃ

ಈ ದಿನ ನಾನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆದವನು ಆಗಿದ್ದೇನೆ, ಭಗವಂತನೇ. ಭಗವಂತನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪಾಪಗಳು ದೂರವಾದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಲಿದೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಏವಂ ಬ್ರುವಾಣೇ ವೈಕುಣ್ಠೇ ಭೃಗುಸ್ತನ್ಮನ್ದ್ರಯಾ ಗಿರಾ। ನಿರ್ವೃತಸ್ತರ್ಪಿತಸ್ತೂಷ್ಣೀಂ ಭಕ್ತ್ಯುತ್ಕಣ್ಠೋಽಶ್ರುಲೋಚನಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭೃಗು ಮಹರ್ಷಿ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು, ತೃಪ್ತನಾದನು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು.

ಪುನಶ್ಚ ಸತ್ರಮಾವ್ರಜ್ಯ ಮುನೀನಾಂ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಾಮ್। ಸ್ವಾನುಭೂತಮಶೇಷೇಣ ರಾಜನ್ಭೃಗುರವರ್ಣಯತ್

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭೃಗು ಮಹರ್ಷಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಮುನಿಗಳ ಸಭೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ರಾಜನೇ, ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು.

ತನ್ನಿಶಮ್ಯಾಥ ಮುನಯೋ ವಿಸ್ಮಿತಾ ಮುಕ್ತಸಂಶಯಾಃ। ಭೂಯಾಂಸಂ ಶ್ರದ್ದಧುರ್ವಿಷ್ಣುಂ ಯತಃ ಶಾನ್ತಿರ್ಯತೋಽಭಯಮ್

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುನಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಭಯರಹಿತತೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

ಧರ್ಮಃ ಸಾಕ್ಷಾದ್ಯತೋ ಜ್ಞಾನಂ ವೈರಾಗ್ಯಂ ಚ ತದನ್ವಿತಮ್। ಐಶ್ವರ್ಯಂ ಚಾಷ್ಟಧಾ ಯಸ್ಮಾದ್ಯಶಶ್ಚಾತ್ಮಮಲಾಪಹಮ್

ಯಾಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಎಂಟು ವಿಧದ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಹಾಗೆಯೇ ಆತ್ಮದ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಕೀರ್ತಿ—allವು ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ಮುನೀನಾಂ ನ್ಯಸ್ತದಣ್ಡಾನಾಂ ಶಾನ್ತಾನಾಂ ಸಮಚೇತಸಾಮ್। ಅಕಿಞ್ಚನಾನಾಂ ಸಾಧೂನಾಂ ಯಮಾಹುಃ ಪರಮಾಂ ಗತಿಮ್

ಯಾರು ದಂಡವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಸಮಭಾವದಿಂದ, ಏನೂ ಹೊಂದದೆ, ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಮುನಿಗಳು, ಅವರ ಪರಮ ಗಮ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸತ್ತ್ವಂ ಯಸ್ಯ ಪ್ರಿಯಾ ಮೂರ್ತಿರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಸ್ತ್ವಿಷ್ಟದೇವತಾಃ। ಭಜನ್ತ್ಯನಾಶಿಷಃ ಶಾನ್ತಾ ಯಂ ವಾ ನಿಪುಣಬುದ್ಧಯಃ

ಯಾರ ಪ್ರಿಯ ರೂಪವು ಸತ್ವಗುಣವಾಗಿದೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನ ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆಗಳು; ಶಾಂತರು, ಇಚ್ಛೆ ಇಲ್ಲದವರು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತ್ರಿವಿಧಾಕೃತಯಸ್ತಸ್ಯ ರಾಕ್ಷಸಾ ಅಸುರಾಃ ಸುರಾಃ। ಗುಣಿನ್ಯಾ ಮಾಯಯಾ ಸೃಷ್ಟಾಃ ಸತ್ತ್ವಂ ತತ್ತೀರ್ಥಸಾಧನಮ್

ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಕ್ಷಸರು, ಅಸುರರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಮೂವರು ಜನಾಂಗಗಳಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಲು ಸತ್ವಗುಣವೇ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತ್ಥಂ ಸಾರಸ್ವತಾ ವಿಪ್ರಾ ನೃಣಾಮ್ಸಂಶಯನುತ್ತಯೇ। ಪುರುಷಸ್ಯ ಪದಾಮ್ಭೋಜ ಸೇವಯಾ ತದ್ಗತಿಂ ಗತಾಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಸಾರಸ್ವತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಜನರ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ಪರಮಾತ್ಮನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನಪ್ಪಿದರು.

ಶ್ರೀಸೂತ ಉವಾಚ। ಇತ್ಯೇತನ್ಮುನಿತನಯಾಸ್ಯಪದ್ಮಗನ್ಧ। ಪೀಯೂಷಂ ಭವಭಯಭಿತ್ಪರಸ್ಯ ಪುಂಸಃ। ಸುಶ್ಲೋಕಂ ಶ್ರವಣಪುಟೈಃ ಪಿಬತ್ಯಭೀಕ್ಷ್ಣಮ್। ಪಾನ್ಥೋಽಧ್ವಭ್ರಮಣಪರಿಶ್ರಮಂ ಜಹಾತಿ

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಯಾರು ಈ ಋಷಿಪುತ್ರನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಪರಿಮಳದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಭವಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಜೀವನ ಪಯಣದ ಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಏಕದಾ ದ್ವಾರವತ್ಯಾಂ ತು ವಿಪ್ರಪತ್ನ್ಯಾಃ ಕುಮಾರಕಃ। ಜಾತಮಾತ್ರೋ ಭುವಂ ಸ್ಪೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಮಾರ ಕಿಲ ಭಾರತ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಒಮ್ಮೆ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಮಗುವು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ ಸತ್ತುದೆಂದು, ಭಾರತಕುಲದವರೇ, ಕೇಳಿ.

ವಿಪ್ರೋ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಮೃತಕಂ ರಾಜದ್ವಾರ್ಯುಪಧಾಯ ಸಃ। ಇದಂ ಪ್ರೋವಾಚ ವಿಲಪನ್ನಾತುರೋ ದೀನಮಾನಸಃ

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಮರಣಹೊಂದಿದ ಮಗುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಾಜನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ದುಃಖದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಳವಳದಿಂದ, ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮದ್ವಿಷಃ ಶಠಧಿಯೋ ಲುಬ್ಧಸ್ಯ ವಿಷಯಾತ್ಮನಃ। ಕ್ಷತ್ರಬನ್ಧೋಃ ಕರ್ಮದೋಷಾತ್ಪಞ್ಚತ್ವಂ ಮೇ ಗತೋಽರ್ಭಕಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ವೇಷಿ, ದುರಾಸೆ, ಮೋಸಮಾಡುವ, ಭೋಗಾಸಕ್ತನಾದ ರಾಜನ ದುಷ್ಕರ್ಮದಿಂದ ನನ್ನ ಮಗುವು ಸತ್ತಿರುವುದು.

ಹಿಂಸಾವಿಹಾರಂ ನೃಪತಿಂ ದುಃಶೀಲಮಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಮ್। ಪ್ರಜಾ ಭಜನ್ತ್ಯಃ ಸೀದನ್ತಿ ದರಿದ್ರಾ ನಿತ್ಯದುಃಖಿತಾಃ

ರಾಜನು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ದುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಬಡವರಾಗಿ, ಸದಾ ದುಃಖಪಡುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ದ್ವಿತೀಯಂ ವಿಪ್ರರ್ಷಿಸ್ತೃತೀಯಂ ತ್ವೇವಮೇವ ಚ। ವಿಸೃಜ್ಯ ಸ ನೃಪದ್ವಾರಿ ತಾಂ ಗಾಥಾಂ ಸಮಗಾಯತ

ಹೀಗೆ, ಎರಡನೆಯದು, ಮೂರನೆಯದು ಕೂಡ ಸತ್ತಾಗ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವುಗಳನ್ನು ರಾಜನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಪಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.