ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಮಾಹ ಚಾಙ್ಗಾಲಮಲಂ ವೃಣೀಷ್ವ ಮೇ ಯಥಾಭಿಕಾಮಂ ವಿತರಾಮಿ ತೇ ವರಮ್। ಪ್ರೀಯೇಯ ತೋಯೇನ ನೃಣಾಂ ಪ್ರಪದ್ಯತಾಮಹೋ ತ್ವಯಾತ್ಮಾ ಭೃಶಮರ್ದ್ಯತೇ ವೃಥಾ

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಚಾಲು ಅಂಗಾಲ, ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟದ ವರವನ್ನು ಕೇಳು; ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಶರಣಾದವರಿಗೆ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಡುವೆನು, ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಪೀಡಿಸಿದ್ದೀಯೆ.'

ದೇವಂ ಸ ವವ್ರೇ ಪಾಪೀಯಾನ್ವರಂ ಭೂತಭಯಾವಹಮ್। ಯಸ್ಯ ಯಸ್ಯ ಕರಂ ಶೀರ್ಷ್ಣಿ ಧಾಸ್ಯೇ ಸ ಮ್ರಿಯತಾಮಿತಿ

ಆ ಪಾಪಿ ದೇವರ ಬಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಉಂಟಾಗುವಂತಹ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ಯಾರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಾನು ಕೈ ಇಟ್ಟರೂ ಅವರು ಸತ್ತಹೋಗಲಿ.'

ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ರುದ್ರೋ ದುರ್ಮನಾ ಇವ ಭಾರತ। ಓಂ ಇತಿ ಪ್ರಹಸಂಸ್ತಸ್ಮೈ ದದೇಽಹೇರಮೃತಂ ಯಥಾ

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಸಂತೋಷವಾಗಿರದೆ, ನಗುತ್ತಾ 'ಓಂ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು, ಹಾವುಗೆ ಅಮೃತವನ್ನು ಕೊಡುವಂತೆ.

ಸ ತದ್ವರಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥಂ ಶಮ್ಭೋರ್ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಕಿಲಾಸುರಃ। ಸ್ವಹಸ್ತಂ ಧಾತುಮಾರೇಭೇ ಸೋಽಬಿಭ್ಯತ್ಸ್ವಕೃತಾಚ್ಛಿವಃ

ಆ ವರವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, ಆ ದೈತ್ಯನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಶಂಭುವಿನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದನು; ಆದರೆ ಶಿವನು ತನ್ನ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸದಿಂದ ಆತಂಕಗೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು.

ತೇನೋಪಸೃಷ್ಟಃ ಸನ್ತ್ರಸ್ತಃ ಪರಾಧಾವನ್ಸವೇಪಥುಃ। ಯಾವದನ್ತಂ ದಿವೋ ಭೂಮೇಃ ಕಷ್ಠಾನಾಮುದಗಾದುದಕ್

ಅವನಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ ಶಿವನು ಆಕಾಶದ ಕೊನೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಗಡಿಗಳವರೆಗೂ, ನೀರಿನೊಳಗೂ ಓಡಿದನು.

ಅಜಾನನ್ತಃ ಪ್ರತಿವಿಧಿಂ ತೂಷ್ಣೀಮಾಸನ್ಸುರೇಶ್ವರಾಃ। ತತೋ ವೈಕುಣ್ಠಮಗಮದ್ಭಾಸ್ವರಂ ತಮಸಃ ಪರಮ್

ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು; ನಂತರ ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಮಯವಾದ, ಅಂಧಕಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪಾರಾಗಿರುವ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ಯತ್ರ ನಾರಾಯಣಃ ಸಾಕ್ಷಾನ್ನ್ಯಾಸಿನಾಂ ಪರಮೋ ಗತಿಃ। ಶಾನ್ತಾನಾಂ ನ್ಯಸ್ತದಣ್ಡಾನಾಂ ಯತೋ ನಾವರ್ತತೇ ಗತಃ

ಅಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ಸ್ವತಃ ಇದ್ದಾನೆ, ಯಾರು ತ್ಯಾಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದವರಿಗೂ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಿಗೂ, ದಂಡವನ್ನು ಬಿಟ್ಟವರಿಗೂ ಪರಮ ಗಮ್ಯನು; ಅಲ್ಲಿ ಹೋದವರು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಂ ತಥಾ ವ್ಯಸನಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಗವಾನ್ವೃಜಿನಾರ್ದನಃ। ದೂರಾತ್ಪ್ರತ್ಯುದಿಯಾದ್ಭೂತ್ವಾ ಬಟುಕೋ ಯೋಗಮಾಯಯಾ

ಅವನಿಗೆ ಹೀಗಾಗಿ ಕಷ್ಟವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಭಗವಂತನು ದೂರದಿಂದ ಬಂದು, ತನ್ನ ಯೋಗಮಾಯೆಯಿಂದ ಬಾಲ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

ಮೇಖಲಾಜಿನದಣ್ಡಾಕ್ಷೈಸ್ತೇಜಸಾಗ್ನಿರಿವ ಜ್ವಲನ್। ಅಭಿವಾದಯಾಮಾಸ ಚ ತಂ ಕುಶಪಾಣಿರ್ವಿನೀತವತ್

ಮೆಖಲೆ, ಚರ್ಮದ ಉಡುಪು, ದಂಡ ಹಿಡಿದು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಕುಶವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ವಿನಯದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ಶಾಕುನೇಯ ಭವಾನ್ವ್ಯಕ್ತಂ ಶ್ರಾನ್ತಃ ಕಿಂ ದೂರಮಾಗತಃ। ಕ್ಷಣಂ ವಿಶ್ರಮ್ಯತಾಂ ಪುಂಸ ಆತ್ಮಾಯಂ ಸರ್ವಕಾಮಧುಕ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: 'ಶಾಕುನೇಯ, ನೀನು ಬಹಳ ದೂರದಿಂದ ಬಂದು, ತುಂಬಾ ಹಾಲಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡು; ಈ ಆತ್ಮ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವದು.'

ಯದಿ ನಃ ಶ್ರವಣಾಯಾಲಂ ಯುಷ್ಮದ್ವ್ಯವಸಿತಂ ವಿಭೋ। ಭಣ್ಯತಾಂ ಪ್ರಾಯಶಃ ಪುಮ್ಭಿರ್ಧೃತೈಃ ಸ್ವಾರ್ಥಾನ್ಸಮೀಹತೇ

ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ನಮಗೆ ಕೇಳಲು ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮಹಾಶಕ್ತನೇ, ಹೇಳು; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಇತರರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಏವಂ ಭಗವತಾ ಪೃಷ್ಟೋ ವಚಸಾಮೃತವರ್ಷಿಣಾ। ಗತಕ್ಲಮೋಽಬ್ರವೀತ್ತಸ್ಮೈ ಯಥಾಪೂರ್ವಮನುಷ್ಠಿತಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಅಮೃತದಂತೆ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಹಾಲು ಹೋಗಿ, ಆಗ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಅವನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ಏವಂ ಚೇತ್ತರ್ಹಿ ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ನ ವಯಂ ಶ್ರದ್ದಧೀಮಹಿ। ಯೋ ದಕ್ಷಶಾಪಾತ್ಪೈಶಾಚ್ಯಂ ಪ್ರಾಪ್ತಃ ಪ್ರೇತಪಿಶಾಚರಾಟ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: 'ಹಾಗಾದರೆ, ದಕ್ಷನ ಶಾಪದಿಂದ ಪಿಶಾಚತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದ, ಪ್ರೇತಪಿಶಾಚರ ರಾಜನ ಮಾತನ್ನು ನಾವು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.'

ಯದಿ ವಸ್ತತ್ರ ವಿಶ್ರಮ್ಭೋ ದಾನವೇನ್ದ್ರ ಜಗದ್ಗುರೌ। ತರ್ಹ್ಯಙ್ಗಾಶು ಸ್ವಶಿರಸಿ ಹಸ್ತಂ ನ್ಯಸ್ಯ ಪ್ರತೀಯತಾಮ್

ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುನಾದ ದೇವರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ದಾನವರಾಜನೇ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಆಗ ತಕ್ಷಣವೇ ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡು ಮತ್ತು ಅದು ಸತ್ಯವೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊ.

ಯದ್ಯಸತ್ಯಂ ವಚಃ ಶಮ್ಭೋಃ ಕಥಞ್ಚಿದ್ದಾನವರ್ಷಭ। ತದೈನಂ ಜಹ್ಯಸದ್ವಾಚಂ ನ ಯದ್ವಕ್ತಾನೃತಂ ಪುನಃ

ಶಂಭುವಿನ ಮಾತುಗಳು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಾದರೂ ಸುಳ್ಳಾಗಿದ್ದರೆ, ದಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆ ಸುಳ್ಳು ಮಾತಾಡುವವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು, ಏಕೆಂದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಂಬಬಾರದು.

ಇತ್ಥಂ ಭಗವತಶ್ಚಿತ್ರೈರ್ವಚೋಭಿಃ ಸ ಸುಪೇಶಲೈಃ। ಭಿನ್ನಧೀರ್ವಿಸ್ಮೃತಃ ಶೀರ್ಷ್ಣಿ ಸ್ವಹಸ್ತಂ ಕುಮತಿರ್ನ್ಯಧಾತ್

ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನು ಕುಶಲವಾದ, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸಿದನು; ತನ್ನನ್ನು ಮರೆತು, ಆ ಮೂಢನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು.

ಅಥಾಪತದ್ಭಿನ್ನಶಿರಾಃ ವ್ರಜಾಹತ ಇವ ಕ್ಷಣಾತ್। ಜಯಶಬ್ದೋ ನಮಃಶಬ್ದಃ ಸಾಧುಶಬ್ದೋಽಭವದ್ದಿವಿ

ಅಂದಿನಂತೆ ಅವನ ತಲೆ ಚಿದಿದು, ಎತ್ತು ಬಿದ್ದಂತೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ 'ಜಯ', 'ನಮಸ್ಕಾರ', 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ' ಎಂಬ ಧ್ವನಿಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು.

ಮುಮುಚುಃ ಪುಷ್ಪವರ್ಷಾಣಿ ಹತೇ ಪಾಪೇ ವೃಕಾಸುರೇ। ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃಗನ್ಧರ್ವಾ ಮೋಚಿತಃ ಸಙ್ಕಟಾಚ್ಛಿವಃ

ಪಾಪಿ ವೃಕಾಸುರನು ಹತರಾದಾಗ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು; ಶಿವನು ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು.

ಮುಕ್ತಂ ಗಿರಿಶಮಭ್ಯಾಹ ಭಗವಾನ್ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ। ಅಹೋ ದೇವ ಮಹಾದೇವ ಪಾಪೋಽಯಂ ಸ್ವೇನ ಪಾಪ್ಮನಾ

ಮುಕ್ತನಾದ ಗಿರೀಶನಿಗೆ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ದೇವಾ, ಮಹಾದೇವಾ, ಈ ಪಾಪಿ ತನ್ನ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾಶನಾದನು.'

ಹತಃ ಕೋ ನು ಮಹತ್ಸ್ವೀಶ ಜನ್ತುರ್ವೈ ಕೃತಕಿಲ್ಬಿಷಃ। ಕ್ಷೇಮೀ ಸ್ಯಾತ್ಕಿಮು ವಿಶ್ವೇಶೇ ಕೃತಾಗಸ್ಕೋ ಜಗದ್ಗುರೌ

ಈಶ್ವರನೇ, ಮಹಾನ್ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪಮಾಡಿದವನು ಯಾರು ಬದುಕಬಹುದು? ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುನಿಗೆ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ ಉಳಿಯಬಹುದು, ವಿಶ್ವನಾಥಾ?

ಯ ಏವಮವ್ಯಾಕೃತಶಕ್ತ್ಯುದನ್ವತಃ ಪರಸ್ಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಪರಮಾತ್ಮನೋ ಹರೇಃ। ಗಿರಿತ್ರಮೋಕ್ಷಂ ಕಥಯೇಚ್ಛೃಣೋತಿ ವಾ ವಿಮುಚ್ಯತೇ ಸಂಸೃತಿಭಿಸ್ತಥಾರಿಭಿಃ

ಯಾರು ಈ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಹರಿಯು ಗಿರೀಶನನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸಿದನೆಂಬ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಶತ್ರುಗಳು ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಅಥೈಕೋನನವತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಸರಸ್ವತ್ಯಾಸ್ತಟೇ ರಾಜನ್ನೃಷಯಃ ಸತ್ರಮಾಸತ। ವಿತರ್ಕಃ ಸಮಭೂತ್ತೇಷಾಂ ತ್ರಿಷ್ವಧೀಶೇಷು ಕೋ ಮಹಾನ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ಸರಸ್ವತಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರಲ್ಲಿ 'ಮೂರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠ?' ಎಂಬ ಚರ್ಚೆ ಉದಯವಾಯಿತು.

ತಸ್ಯ ಜಿಜ್ಞಾಸಯಾ ತೇ ವೈ ಭೃಗುಂ ಬ್ರಹ್ಮಸುತಂ ನೃಪ। ತಜ್ಜ್ಞಪ್ತ್ಯೈ ಪ್ರೇಷಯಾಮಾಸುಃ ಸೋಽಭ್ಯಗಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸಭಾಮ್

ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ರಾಜನೇ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಾದ ಭೃಗುವನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಕಳುಹಿಸಿದರು; ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಭೆಗೆ ಹೋದನು.

ನ ತಸ್ಮೈ ಪ್ರಹ್ವಣಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಚಕ್ರೇ ಸತ್ತ್ವಪರೀಕ್ಷಯಾ। ತಸ್ಮೈ ಚುಕ್ರೋಧ ಭಗವಾನ್ಪ್ರಜ್ವಲನ್ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ

ಅವನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಅವನು ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನೂ, ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೂಡಾ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಇದರಿಂದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡನು.

ಸ ಆತ್ಮನ್ಯುತ್ಥಿತಮ್ಮನ್ಯುಮಾತ್ಮಜಾಯಾತ್ಮನಾ ಪ್ರಭುಃ। ಅಶೀಶಮದ್ಯಥಾ ವಹ್ನಿಂ ಸ್ವಯೋನ್ಯಾ ವಾರಿಣಾತ್ಮಭೂಃ

ಆದರೂ, ಪ್ರಭುವಾದ ಆತನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಉದಯವಾದ ಕೋಪವನ್ನು ಸ್ವತಃ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡನು; ಹೇಗೆಂದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ತನ್ನ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದ ನೀರಿನಿಂದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವಂತೆ.

ತತಃ ಕೈಲಾಸಮಗಮತ್ಸ ತಂ ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ। ಪರಿರಬ್ಧುಂ ಸಮಾರೇಭೇ ಉತ್ಥಾಯ ಭ್ರಾತರಂ ಮುದಾ

ನಂತರ ಅವನು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ದೇವರಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.

ನೈಚ್ಛತ್ತ್ವಮಸ್ಯುತ್ಪಥಗ ಇತಿ ದೇವಶ್ಚುಕೋಪ ಹ। ಶೂಲಮುದ್ಯಮ್ಯ ತಂ ಹನ್ತುಮಾರೇಭೇ ತಿಗ್ಮಲೋಚನಃ

ಆದರೆ ಅವನು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ; ಆಗ ದೇವರು ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊತ್ತಿ, ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು.

ಪತಿತ್ವಾ ಪಾದಯೋರ್ದೇವೀ ಸಾನ್ತ್ವಯಾಮಾಸ ತಂ ಗಿರಾ। ಅಥೋ ಜಗಾಮ ವೈಕುಣ್ಠಂ ಯತ್ರ ದೇವೋ ಜನಾರ್ದನಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿ ಶಮನಗೊಳಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಅವನು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ಇದ್ದನು.

ಶಯಾನಂ ಶ್ರಿಯ ಉತ್ಸಙ್ಗೇ ಪದಾ ವಕ್ಷಸ್ಯತಾಡಯತ್। ತತ ಉತ್ಥಾಯ ಭಗವಾನ್ಸಹ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಸತಾಂ ಗತಿಃ

ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಭಗವಂತನನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ತಟ್ಟಿದನು; ಆಗ ಭಗವಂತನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತನು.