ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ವೇದಸ್ತುತಿ ನಾಮ ಸಪ್ತಾಶೀತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ 'ವೇದಸ್ತುತಿ' ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೀರಾಜೋವಾಚ। ದೇವಾಸುರಮನುಷ್ಯೇಸು ಯೇ ಭಜನ್ತ್ಯಶಿವಂ ಶಿವಮ್। ಪ್ರಾಯಸ್ತೇ ಧನಿನೋ ಭೋಜಾ ನ ತು ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾಃ ಪತಿಂ ಹರಿಮ್

ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು ಮತ್ತು ಮಾನವರಲ್ಲಿ, ಅಶುಭವನ್ನು ಶುಭವೆಂದು ಪೂಜಿಸುವವರು ಬಹುಪಾಲು ಧನಿಕರು ಮತ್ತು ಭೋಗಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಒಡೆಯನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸುವವರು ಅಲ್ಲ.

ಏತದ್ವೇದಿತುಮಿಚ್ಛಾಮಃ ಸನ್ದೇಹೋಽತ್ರ ಮಹಾನ್ಹಿ ನಃ। ವಿರುದ್ಧಶೀಲಯೋಃ ಪ್ರಭ್ವೋರ್ವಿರುದ್ಧಾ ಭಜತಾಂ ಗತಿಃ

ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾವು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶಯವಿದೆ: ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧ ಸ್ವಭಾವದ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಭುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರಿಗೆ ವಿರುದ್ಧ ಫಲಗಳು ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ?

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಶಿವಃ ಶಕ್ತಿಯುತಃ ಶಶ್ವತ್ತ್ರಿಲಿಙ್ಗೋ ಗುಣಸಂವೃತಃ। ವೈಕಾರಿಕಸ್ತೈಜಸಶ್ಚ ತಾಮಸಶ್ಚೇತ್ಯಹಂ ತ್ರಿಧಾ

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶಿವನು ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಸದಾ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಮೂರು ಪ್ರಕಾರದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ—ಸತ್ವ, ರಜಸ್ ಮತ್ತು ತಮಸ್; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮೂರು ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.

ತತೋ ವಿಕಾರಾ ಅಭವನ್ಷೋಡಶಾಮೀಷು ಕಞ್ಚನ। ಉಪಧಾವನ್ವಿಭೂತೀನಾಂ ಸರ್ವಾಸಾಮಶ್ನುತೇ ಗತಿಮ್

ಆತನಿಂದ ಹದಿನಾರು ವಿಧದ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳು ಉಂಟಾದವು; ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಹರಿರ್ಹಿ ನಿರ್ಗುಣಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಪುರುಷಃ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪರಃ। ಸ ಸರ್ವದೃಗುಪದ್ರ ಷ್ಟಾ ತಂ ಭಜನ್ನಿರ್ಗುಣೋ ಭವೇತ್

ಹರಿಯು ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮೀರಿದವನು; ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನು; ಅವನನ್ನು ಭಜಿಸುವವನು ಗುಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ನಿವೃತ್ತೇಷ್ವಶ್ವಮೇಧೇಷು ರಾಜಾ ಯುಷ್ಮತ್ಪಿತಾಮಹಃ। ಶೃಣ್ವನ್ಭಗವತೋ ಧರ್ಮಾನಪೃಚ್ಛದಿದಮಚ್ಯುತಮ್

ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳು ನಿಂತ ನಂತರ, ನಿಮ್ಮ ತಾತನಾದ ರಾಜನು ಭಗವಂತನ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಇದನ್ನು ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಸ ಆಹ ಭಗವಾಂಸ್ತಸ್ಮೈ ಪ್ರೀತಃ ಶುಶ್ರೂಷವೇ ಪ್ರಭುಃ। ನೃಣಾಂ ನಿಃಶ್ರೇಯಸಾರ್ಥಾಯ ಯೋಽವತೀರ್ಣೋ ಯದೋಃ ಕುಲೇ

ಯದು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ ಭಗವಂತನು, ಆ ರಾಜನ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಮಾನವರಿಗೆ ಪರಮ ಹಿತವನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ಯಸ್ಯಾಹಮನುಗೃಹ್ಣಾಮಿ ಹರಿಷ್ಯೇ ತದ್ಧನಂ ಶನೈಃ। ತತೋಽಧನಂ ತ್ಯಜನ್ತ್ಯಸ್ಯ ಸ್ವಜನಾ ದುಃಖದುಃಖಿತಮ್

ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ನಾನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೆ, ಅವನ ಧನವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಆಗ ಅವನ ಬಂಧುಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಅವನು ದುಃಖದಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸ ಯದಾ ವಿತಥೋದ್ಯೋಗೋ ನಿರ್ವಿಣ್ಣಃ ಸ್ಯಾದ್ಧನೇಹಯಾ। ಮತ್ಪರೈಃ ಕೃತಮೈತ್ರಸ್ಯ ಕರಿಷ್ಯೇ ಮದನುಗ್ರಹಮ್

ಆತನ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ, ಧನಾಸೆಗೂ ನಿರಾಸೆಗೊಂಡಾಗ, ನನ್ನ ಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿದಾಗ, ನಾನು ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

ತದ್ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಮಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಚಿನ್ಮಾತ್ರಂ ಸದನನ್ತಕಮ್। ವಿಜ್ಞಾಯಾತ್ಮತಯಾ ಧೀರಃ ಸಂಸಾರಾತ್ಪರಿಮುಚ್ಯತೇ

ಅದು ಪರಮ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಚೈತನ್ಯಮಾತ್ರ, ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಬ್ರಹ್ಮ; ಅದನ್ನು ಆತ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿದ ಧೀರನು ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅತೋ ಮಾಂ ಸುದುರಾರಾಧ್ಯಂ ಹಿತ್ವಾನ್ಯಾನ್ಭಜತೇ ಜನಃ। ತತಸ್ತ ಆಶುತೋಷೇಭ್ಯೋ ಲಬ್ಧರಾಜ್ಯಶ್ರಿಯೋದ್ಧತಾಃ। ಮತ್ತಾಃ ಪ್ರಮತ್ತಾ ವರದಾನ್ವಿಸ್ಮಯನ್ತ್ಯವಜಾನತೇ

ನಾನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲಾಗದು ಎಂದು ಜನರು ಇತರರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಬೇಗನೆ ದೊರಕುವ ವರಗಳಿಂದ, ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಗರ್ವಿತರಾಗಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ವರಗಳನ್ನು ಬಯಸಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಶಾಪಪ್ರಸಾದಯೋರೀಶಾ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಶಿವಾದಯಃ। ಸದ್ಯಃ ಶಾಪಪ್ರಸಾದೋಽಙ್ಗ ಶಿವೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ನ ಚಾಚ್ಯುತಃ

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶಾಪ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮೊದಲಾದವರು ಪ್ರಭುಗಳು; ಆದರೆ ಅಯ್ಯಾ, ಶಿವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಶಾಪ ಅಥವಾ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅಚ್ಯುತನು ಎಂದಿಗೂ ತಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಅತ್ರ ಚೋದಾಹರನ್ತೀಮಮಿತಿಹಾಸಂ ಪುರಾತನಮ್। ವೃಕಾಸುರಾಯ ಗಿರಿಶೋ ವರಂ ದತ್ತ್ವಾಪ ಸಙ್ಕಟಮ್

ಇದಕ್ಕೆ ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ: ವೃಕಾಸುರನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ ಶಿವನು ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದನು.

ವೃಕೋ ನಾಮಾಸುರಃ ಪುತ್ರಃ ಶಕುನೇಃ ಪಥಿ ನಾರದಮ್। ದೃಷ್ಟ್ವಾಶುತೋಷಂ ಪಪ್ರಚ್ಛ ದೇವೇಷು ತ್ರಿಷು ದುರ್ಮತಿಃ

ವೃಕ ಎಂಬ ಅಸುರನು ಶಕುನಿಯ ಮಗನು; ಅವನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾರದನನ್ನು ನೋಡಿ, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಮೂವರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಬೇಗನೆ ಸಂತೋಷಪಡುವರು ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಸ ಆಹ ದೇವಂ ಗಿರಿಶಮುಪಾಧಾವಾಶು ಸಿದ್ಧ್ಯಸಿ। ಯೋಽಲ್ಪಾಭ್ಯಾಂ ಗುಣದೋಷಾಭ್ಯಾಮಾಶು ತುಷ್ಯತಿ ಕುಪ್ಯತಿ

ಅವನು ಗಿರಿಶನ ಬಳಿಗೆ ಬೇಗ ಓಡಿ ಹೋದನು, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತೀಯೆ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಸಣ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯತನಕ್ಕಾಗಲೀ, ತಪ್ಪಿಗೆ ಆಗಲೀ ತಕ್ಷಣ ಸಂತೋಷವಾಗುವವನೂ, ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ದಶಾಸ್ಯಬಾಣಯೋಸ್ತುಷ್ಟಃ ಸ್ತುವತೋರ್ವನ್ದಿನೋರಿವ। ಐಶ್ವರ್ಯಮತುಲಂ ದತ್ತ್ವಾ ತತ ಆಪ ಸುಸಙ್ಕಟಮ್

ರಾವಣನೂ ಬಾಣನೂ ಅವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಗಳಿದಾಗ ಅವನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಆದರೆ ನಂತರ ಅವರು ಭಾರೀ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದರು.

ಇತ್ಯಾದಿಷ್ಟಸ್ತಮಸುರ ಉಪಾಧಾವತ್ಸ್ವಗಾತ್ರತಃ। ಕೇದಾರ ಆತ್ಮಕ್ರವ್ಯೇಣ ಜುಹ್ವಾನೋ ಗ್ನಿಮುಖಂ ಹರಮ್

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಆ ದೈತ್ಯನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಹರನಿಗೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮ ಮಾಡುವಂತೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದನು.

ದೇವೋಪಲಬ್ಧಿಮಪ್ರಾಪ್ಯ ನಿರ್ವೇದಾತ್ಸಪ್ತಮೇಽಹನಿ। ಶಿರೋಽವೃಶ್ಚತ್ಸುಧಿತಿನಾ ತತ್ತೀರ್ಥಕ್ಲಿನ್ನಮೂರ್ಧಜಮ್

ಏಳನೇ ದಿನದಂದು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಲಾಗದೆ, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ತನ್ನ ತಲೆಕೂಡ ತೀವ್ರವಾದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೂದಲು ತೇವವಾಗಿತ್ತು.

ತದಾ ಮಹಾಕಾರುಣಿಕೋ ಸ ಧೂರ್ಜಟಿರ್ಯಥಾ ವಯಂ ಚಾಗ್ನಿರಿವೋತ್ಥಿತೋಽನಲಾತ್। ನಿಗೃಹ್ಯ ದೋರ್ಭ್ಯಾಂ ಭುಜಯೋರ್ನ್ಯವಾರಯತ್ತತ್ಸ್ಪರ್ಶನಾದ್ಭೂಯ ಉಪಸ್ಕೃತಾಕೃತಿಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ದಯಾಳು ಧೂರ್ಜಟಿ, ನಾವು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೋ ಹಾಗೆ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಹೊರಬರುವಂತೆ, ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆದು, ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸುಂದರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

ತಮಾಹ ಚಾಙ್ಗಾಲಮಲಂ ವೃಣೀಷ್ವ ಮೇ ಯಥಾಭಿಕಾಮಂ ವಿತರಾಮಿ ತೇ ವರಮ್। ಪ್ರೀಯೇಯ ತೋಯೇನ ನೃಣಾಂ ಪ್ರಪದ್ಯತಾಮಹೋ ತ್ವಯಾತ್ಮಾ ಭೃಶಮರ್ದ್ಯತೇ ವೃಥಾ

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಚಾಲು ಅಂಗಾಲ, ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟದ ವರವನ್ನು ಕೇಳು; ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಶರಣಾದವರಿಗೆ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಡುವೆನು, ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಪೀಡಿಸಿದ್ದೀಯೆ.'

ದೇವಂ ಸ ವವ್ರೇ ಪಾಪೀಯಾನ್ವರಂ ಭೂತಭಯಾವಹಮ್। ಯಸ್ಯ ಯಸ್ಯ ಕರಂ ಶೀರ್ಷ್ಣಿ ಧಾಸ್ಯೇ ಸ ಮ್ರಿಯತಾಮಿತಿ

ಆ ಪಾಪಿ ದೇವರ ಬಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಉಂಟಾಗುವಂತಹ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ಯಾರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಾನು ಕೈ ಇಟ್ಟರೂ ಅವರು ಸತ್ತಹೋಗಲಿ.'

ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ರುದ್ರೋ ದುರ್ಮನಾ ಇವ ಭಾರತ। ಓಂ ಇತಿ ಪ್ರಹಸಂಸ್ತಸ್ಮೈ ದದೇಽಹೇರಮೃತಂ ಯಥಾ

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಸಂತೋಷವಾಗಿರದೆ, ನಗುತ್ತಾ 'ಓಂ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು, ಹಾವುಗೆ ಅಮೃತವನ್ನು ಕೊಡುವಂತೆ.

ಸ ತದ್ವರಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥಂ ಶಮ್ಭೋರ್ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಕಿಲಾಸುರಃ। ಸ್ವಹಸ್ತಂ ಧಾತುಮಾರೇಭೇ ಸೋಽಬಿಭ್ಯತ್ಸ್ವಕೃತಾಚ್ಛಿವಃ

ಆ ವರವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, ಆ ದೈತ್ಯನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಶಂಭುವಿನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದನು; ಆದರೆ ಶಿವನು ತನ್ನ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸದಿಂದ ಆತಂಕಗೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು.

ತೇನೋಪಸೃಷ್ಟಃ ಸನ್ತ್ರಸ್ತಃ ಪರಾಧಾವನ್ಸವೇಪಥುಃ। ಯಾವದನ್ತಂ ದಿವೋ ಭೂಮೇಃ ಕಷ್ಠಾನಾಮುದಗಾದುದಕ್

ಅವನಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ ಶಿವನು ಆಕಾಶದ ಕೊನೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಗಡಿಗಳವರೆಗೂ, ನೀರಿನೊಳಗೂ ಓಡಿದನು.

ಅಜಾನನ್ತಃ ಪ್ರತಿವಿಧಿಂ ತೂಷ್ಣೀಮಾಸನ್ಸುರೇಶ್ವರಾಃ। ತತೋ ವೈಕುಣ್ಠಮಗಮದ್ಭಾಸ್ವರಂ ತಮಸಃ ಪರಮ್

ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು; ನಂತರ ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಮಯವಾದ, ಅಂಧಕಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪಾರಾಗಿರುವ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ಯತ್ರ ನಾರಾಯಣಃ ಸಾಕ್ಷಾನ್ನ್ಯಾಸಿನಾಂ ಪರಮೋ ಗತಿಃ। ಶಾನ್ತಾನಾಂ ನ್ಯಸ್ತದಣ್ಡಾನಾಂ ಯತೋ ನಾವರ್ತತೇ ಗತಃ

ಅಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ಸ್ವತಃ ಇದ್ದಾನೆ, ಯಾರು ತ್ಯಾಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದವರಿಗೂ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಿಗೂ, ದಂಡವನ್ನು ಬಿಟ್ಟವರಿಗೂ ಪರಮ ಗಮ್ಯನು; ಅಲ್ಲಿ ಹೋದವರು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಂ ತಥಾ ವ್ಯಸನಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಗವಾನ್ವೃಜಿನಾರ್ದನಃ। ದೂರಾತ್ಪ್ರತ್ಯುದಿಯಾದ್ಭೂತ್ವಾ ಬಟುಕೋ ಯೋಗಮಾಯಯಾ

ಅವನಿಗೆ ಹೀಗಾಗಿ ಕಷ್ಟವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಭಗವಂತನು ದೂರದಿಂದ ಬಂದು, ತನ್ನ ಯೋಗಮಾಯೆಯಿಂದ ಬಾಲ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

ಮೇಖಲಾಜಿನದಣ್ಡಾಕ್ಷೈಸ್ತೇಜಸಾಗ್ನಿರಿವ ಜ್ವಲನ್। ಅಭಿವಾದಯಾಮಾಸ ಚ ತಂ ಕುಶಪಾಣಿರ್ವಿನೀತವತ್

ಮೆಖಲೆ, ಚರ್ಮದ ಉಡುಪು, ದಂಡ ಹಿಡಿದು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಕುಶವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ವಿನಯದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.