ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದ್ಯುಪತಯ ಏವ ತೇ ನ ಯಯುರನ್ತಮನನ್ತತಯಾ ತ್ವಮಪಿ ಯದನ್ತರಾಣ್ಡನಿಚಯಾ ನನು ಸಾವರಣಾಃ । ಖ ಇವ ರಜಾಂಸಿ ವಾನ್ತಿ ವಯಸಾ ಸಹ ಯತ್ ಶ್ರುತಯಃ ತ್ವಯಿ ಹಿ ಫಲನ್ತ್ಯತನ್ನಿರಸನೇನ ಭವನ್ನಿಧನಾಃ

ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳೂ ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲಿಲ್ಲ, ಅನಂತನಾದ ನೀನು, ನಿನ್ನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಆಂಡಗಳ ಗುಂಪುಗಳೂ (ಸಾವರ್ಣಗಳು) ತಲುಪಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳು ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಾರುವಂತೆ, ವೇದಗಳೂ ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಅವು ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ; ಅಸತ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಅವು ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತ್ಯೇತದ್‌ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪುತ್ರಾ ಆಶ್ರುತ್ಯಾತ್ಮಾನುಶಾಸನಮ್ । ಸನನ್ದನಮಥಾನರ್ಚುಃ ಸಿದ್ಧಾ ಜ್ಞಾತ್ವಾಽಽತ್ಮನೋ ಗತಿಮ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಆತ್ಮೋಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರರು, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಿತ ಸನಂದನರನ್ನು ಸಿದ್ಧರು ಗೌರವಿಸಿದರು.

ಇತ್ಯಶೇಷಸಮಾಮ್ನಾಯ ಪುರಾಣೋಪನಿಷದ್ರಸಃ । ಸಮುದ್ಧೃತಃ ಪೂರ್ವಜಾತೈಃ ವ್ಯೋಮಯಾನೈರ್ಮಹಾತ್ಮಭಿಃ

ಹೀಗೆ, ವೇದ, ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ಸಾರವನ್ನು, ಹಳೆಯ ಮಹಾತ್ಮರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ತ್ವಂ ಚೈತದ್‌ಬ್ರಹ್ಮದಾಯಾದ ಶ್ರದ್ಧಯಾಽಽತ್ಮಾನುಶಾಸನಮ್ । ಧಾರಯಂಶ್ಚರ ಗಾಂ ಕಾಮಂ ಕಾಮಾನಾಂ ಭರ್ಜನಂ ನೃಣಾಮ್

ಬ್ರಹ್ಮನ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾದ ನೀನು, ಈ ಆತ್ಮೋಪದೇಶವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಧರಿಸಿ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಮಾನವರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಏವಂ ಸ ಋಷಿಣಾಽಽದಿಷ್ಟಂ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಶ್ರದ್ಧಯಾತ್ಮವಾನ್ । ಪೂರ್ಣಃ ಶ್ರುತಧರೋ ರಾಜನ್ ಆಹ ವೀರವ್ರತೋ ಮುನಿಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಋಷಿಯಿಂದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಆತ್ಮವಂತನು, ಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ವೀರವ್ರತ ಮುನಿಯು ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀನಾರದ ಉವಾಚ - ನಮಸ್ತಸ್ಮೈ ಭಗವತೇ ಕೃಷ್ಣಾಯಾಮಲಕೀರ್ತಯೇ । ಯೋ ಧತ್ತೇ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಅಭವಾಯೋಶತೀಃ ಕಲಾಃ

ಶ್ರೀನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ಕಲ್ಮಷವಿಲ್ಲದ ಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.

ಇತ್ಯಾದ್ಯಮೃಷಿಮಾನಮ್ಯ ತಚ್ಛಿಷ್ಯಾಂಶ್ಚ ಮಹಾತ್ಮನಃ । ತತೋಽಗಾದ್ ಆಶ್ರಮಂ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪಿತುರ್ದ್ವೈಪಾಯನಸ್ಯ ಮೇ

ಹೀಗೆ, ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ಋಷಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಹಾತ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆ ದ್ವೈಪಾಯನರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದೆನು.

ಸಭಾಜಿತೋ ಭಗವತಾ ಕೃತಾಸನಪರಿಗ್ರಹಃ । ತಸ್ಮೈ ತದ್ ವರ್ಣಯಾಮಾಸ ನಾರಾಯಣಮುಖಾಚ್ಛ್ರುತಮ್

ಭಗವಂತನು ಗೌರವದಿಂದ ಆಸನವನ್ನು ಒದಗಿಸಿ, ಆತನು ನಾರಾಯಣನ ಬಾಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದನು.

ಇತ್ಯೇತದ್ ವರ್ಣಿತಂ ರಾಜನ್ ಯನ್ನಃ ಪ್ರಶ್ನಃ ಕೃತಸ್ತ್ವಯಾ । ಯಥಾ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯನಿರ್ದೇಶ್ಯೇ ನೀಋಗುಣೇಽಪಿ ಮನಶ್ಚರೇತ್

ರಾಜನೇ, ನೀವು ನಮಗೆ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ, ನಿರ್ವಚನಾತೀತನಾದ, ಗುಣರಹಿತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ನೆಲೆಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ವೇದಸ್ತುತಿ ನಾಮ ಸಪ್ತಾಶೀತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ 'ವೇದಸ್ತುತಿ' ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೀರಾಜೋವಾಚ। ದೇವಾಸುರಮನುಷ್ಯೇಸು ಯೇ ಭಜನ್ತ್ಯಶಿವಂ ಶಿವಮ್। ಪ್ರಾಯಸ್ತೇ ಧನಿನೋ ಭೋಜಾ ನ ತು ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾಃ ಪತಿಂ ಹರಿಮ್

ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು ಮತ್ತು ಮಾನವರಲ್ಲಿ, ಅಶುಭವನ್ನು ಶುಭವೆಂದು ಪೂಜಿಸುವವರು ಬಹುಪಾಲು ಧನಿಕರು ಮತ್ತು ಭೋಗಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಒಡೆಯನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸುವವರು ಅಲ್ಲ.

ಏತದ್ವೇದಿತುಮಿಚ್ಛಾಮಃ ಸನ್ದೇಹೋಽತ್ರ ಮಹಾನ್ಹಿ ನಃ। ವಿರುದ್ಧಶೀಲಯೋಃ ಪ್ರಭ್ವೋರ್ವಿರುದ್ಧಾ ಭಜತಾಂ ಗತಿಃ

ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾವು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶಯವಿದೆ: ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧ ಸ್ವಭಾವದ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಭುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರಿಗೆ ವಿರುದ್ಧ ಫಲಗಳು ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ?

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಶಿವಃ ಶಕ್ತಿಯುತಃ ಶಶ್ವತ್ತ್ರಿಲಿಙ್ಗೋ ಗುಣಸಂವೃತಃ। ವೈಕಾರಿಕಸ್ತೈಜಸಶ್ಚ ತಾಮಸಶ್ಚೇತ್ಯಹಂ ತ್ರಿಧಾ

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶಿವನು ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಸದಾ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಮೂರು ಪ್ರಕಾರದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ—ಸತ್ವ, ರಜಸ್ ಮತ್ತು ತಮಸ್; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮೂರು ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.

ತತೋ ವಿಕಾರಾ ಅಭವನ್ಷೋಡಶಾಮೀಷು ಕಞ್ಚನ। ಉಪಧಾವನ್ವಿಭೂತೀನಾಂ ಸರ್ವಾಸಾಮಶ್ನುತೇ ಗತಿಮ್

ಆತನಿಂದ ಹದಿನಾರು ವಿಧದ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳು ಉಂಟಾದವು; ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಹರಿರ್ಹಿ ನಿರ್ಗುಣಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಪುರುಷಃ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪರಃ। ಸ ಸರ್ವದೃಗುಪದ್ರ ಷ್ಟಾ ತಂ ಭಜನ್ನಿರ್ಗುಣೋ ಭವೇತ್

ಹರಿಯು ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮೀರಿದವನು; ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನು; ಅವನನ್ನು ಭಜಿಸುವವನು ಗುಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ನಿವೃತ್ತೇಷ್ವಶ್ವಮೇಧೇಷು ರಾಜಾ ಯುಷ್ಮತ್ಪಿತಾಮಹಃ। ಶೃಣ್ವನ್ಭಗವತೋ ಧರ್ಮಾನಪೃಚ್ಛದಿದಮಚ್ಯುತಮ್

ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳು ನಿಂತ ನಂತರ, ನಿಮ್ಮ ತಾತನಾದ ರಾಜನು ಭಗವಂತನ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಇದನ್ನು ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಸ ಆಹ ಭಗವಾಂಸ್ತಸ್ಮೈ ಪ್ರೀತಃ ಶುಶ್ರೂಷವೇ ಪ್ರಭುಃ। ನೃಣಾಂ ನಿಃಶ್ರೇಯಸಾರ್ಥಾಯ ಯೋಽವತೀರ್ಣೋ ಯದೋಃ ಕುಲೇ

ಯದು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ ಭಗವಂತನು, ಆ ರಾಜನ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಮಾನವರಿಗೆ ಪರಮ ಹಿತವನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ಯಸ್ಯಾಹಮನುಗೃಹ್ಣಾಮಿ ಹರಿಷ್ಯೇ ತದ್ಧನಂ ಶನೈಃ। ತತೋಽಧನಂ ತ್ಯಜನ್ತ್ಯಸ್ಯ ಸ್ವಜನಾ ದುಃಖದುಃಖಿತಮ್

ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ನಾನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೆ, ಅವನ ಧನವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಆಗ ಅವನ ಬಂಧುಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಅವನು ದುಃಖದಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸ ಯದಾ ವಿತಥೋದ್ಯೋಗೋ ನಿರ್ವಿಣ್ಣಃ ಸ್ಯಾದ್ಧನೇಹಯಾ। ಮತ್ಪರೈಃ ಕೃತಮೈತ್ರಸ್ಯ ಕರಿಷ್ಯೇ ಮದನುಗ್ರಹಮ್

ಆತನ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ, ಧನಾಸೆಗೂ ನಿರಾಸೆಗೊಂಡಾಗ, ನನ್ನ ಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿದಾಗ, ನಾನು ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

ತದ್ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಮಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಚಿನ್ಮಾತ್ರಂ ಸದನನ್ತಕಮ್। ವಿಜ್ಞಾಯಾತ್ಮತಯಾ ಧೀರಃ ಸಂಸಾರಾತ್ಪರಿಮುಚ್ಯತೇ

ಅದು ಪರಮ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಚೈತನ್ಯಮಾತ್ರ, ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಬ್ರಹ್ಮ; ಅದನ್ನು ಆತ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿದ ಧೀರನು ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅತೋ ಮಾಂ ಸುದುರಾರಾಧ್ಯಂ ಹಿತ್ವಾನ್ಯಾನ್ಭಜತೇ ಜನಃ। ತತಸ್ತ ಆಶುತೋಷೇಭ್ಯೋ ಲಬ್ಧರಾಜ್ಯಶ್ರಿಯೋದ್ಧತಾಃ। ಮತ್ತಾಃ ಪ್ರಮತ್ತಾ ವರದಾನ್ವಿಸ್ಮಯನ್ತ್ಯವಜಾನತೇ

ನಾನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲಾಗದು ಎಂದು ಜನರು ಇತರರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಬೇಗನೆ ದೊರಕುವ ವರಗಳಿಂದ, ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಗರ್ವಿತರಾಗಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ವರಗಳನ್ನು ಬಯಸಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಶಾಪಪ್ರಸಾದಯೋರೀಶಾ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಶಿವಾದಯಃ। ಸದ್ಯಃ ಶಾಪಪ್ರಸಾದೋಽಙ್ಗ ಶಿವೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ನ ಚಾಚ್ಯುತಃ

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶಾಪ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮೊದಲಾದವರು ಪ್ರಭುಗಳು; ಆದರೆ ಅಯ್ಯಾ, ಶಿವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಶಾಪ ಅಥವಾ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅಚ್ಯುತನು ಎಂದಿಗೂ ತಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಅತ್ರ ಚೋದಾಹರನ್ತೀಮಮಿತಿಹಾಸಂ ಪುರಾತನಮ್। ವೃಕಾಸುರಾಯ ಗಿರಿಶೋ ವರಂ ದತ್ತ್ವಾಪ ಸಙ್ಕಟಮ್

ಇದಕ್ಕೆ ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ: ವೃಕಾಸುರನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ ಶಿವನು ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದನು.

ವೃಕೋ ನಾಮಾಸುರಃ ಪುತ್ರಃ ಶಕುನೇಃ ಪಥಿ ನಾರದಮ್। ದೃಷ್ಟ್ವಾಶುತೋಷಂ ಪಪ್ರಚ್ಛ ದೇವೇಷು ತ್ರಿಷು ದುರ್ಮತಿಃ

ವೃಕ ಎಂಬ ಅಸುರನು ಶಕುನಿಯ ಮಗನು; ಅವನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾರದನನ್ನು ನೋಡಿ, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಮೂವರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಬೇಗನೆ ಸಂತೋಷಪಡುವರು ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಸ ಆಹ ದೇವಂ ಗಿರಿಶಮುಪಾಧಾವಾಶು ಸಿದ್ಧ್ಯಸಿ। ಯೋಽಲ್ಪಾಭ್ಯಾಂ ಗುಣದೋಷಾಭ್ಯಾಮಾಶು ತುಷ್ಯತಿ ಕುಪ್ಯತಿ

ಅವನು ಗಿರಿಶನ ಬಳಿಗೆ ಬೇಗ ಓಡಿ ಹೋದನು, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತೀಯೆ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಸಣ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯತನಕ್ಕಾಗಲೀ, ತಪ್ಪಿಗೆ ಆಗಲೀ ತಕ್ಷಣ ಸಂತೋಷವಾಗುವವನೂ, ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ದಶಾಸ್ಯಬಾಣಯೋಸ್ತುಷ್ಟಃ ಸ್ತುವತೋರ್ವನ್ದಿನೋರಿವ। ಐಶ್ವರ್ಯಮತುಲಂ ದತ್ತ್ವಾ ತತ ಆಪ ಸುಸಙ್ಕಟಮ್

ರಾವಣನೂ ಬಾಣನೂ ಅವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಗಳಿದಾಗ ಅವನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಆದರೆ ನಂತರ ಅವರು ಭಾರೀ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದರು.

ಇತ್ಯಾದಿಷ್ಟಸ್ತಮಸುರ ಉಪಾಧಾವತ್ಸ್ವಗಾತ್ರತಃ। ಕೇದಾರ ಆತ್ಮಕ್ರವ್ಯೇಣ ಜುಹ್ವಾನೋ ಗ್ನಿಮುಖಂ ಹರಮ್

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಆ ದೈತ್ಯನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಹರನಿಗೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮ ಮಾಡುವಂತೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದನು.

ದೇವೋಪಲಬ್ಧಿಮಪ್ರಾಪ್ಯ ನಿರ್ವೇದಾತ್ಸಪ್ತಮೇಽಹನಿ। ಶಿರೋಽವೃಶ್ಚತ್ಸುಧಿತಿನಾ ತತ್ತೀರ್ಥಕ್ಲಿನ್ನಮೂರ್ಧಜಮ್

ಏಳನೇ ದಿನದಂದು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಲಾಗದೆ, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ತನ್ನ ತಲೆಕೂಡ ತೀವ್ರವಾದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೂದಲು ತೇವವಾಗಿತ್ತು.